Dowiedziałam się, że jestem w ciąży i pośpiesznie chciałam uszczęśliwić męża. Otworzyłam drzwi do mojego gabinetu, a tam…

Dziennik Marty, 16 czerwca

W moim życiu rodzinnym nie brakowało trudnych doświadczeń. Odkąd wyszłam za Adama, wszystko jest podporządkowane jego zasadom. Dom, rodzina, wszystkie decyzje to zawsze on decyduje. Nikt nie waży się mu sprzeciwić. Często myślę, że to już moja codzienność, że tak właśnie musi być, każda rozmowa kończy się na jego zdaniu. Przekonuje mnie, że tak się robi i tak powinna wyglądać żona w polskiej rodzinie. Przez lata uwierzyłam, że to normalne.

Adam jest wymagający i oschły. Zawsze stawia na swoim, nigdy nie pozwala mi się spełniać zawodowo, a dom musi być wręcz sterylny. Wszystko od obiadu po świeże firanki ma być domowe, polskie, porządnie zrobione i z sercem. Stałam się dla niego funkcją, nie człowiekiem. Finansowo nie muszę się martwić, bo Adam zapewnia wszystko, lecz za to mam siedzieć w domu nie wolno mi podjąć pracy.

Moja miłość miała być udowodniona przez dziecko, syna. Próbowałam, starałam się, chodziłam do lekarzy, konsultowałam się w Krakowie, Poznaniu, Gdańsku zdrowie mi dopisywało, wyniki bez zarzutu, ale nic się nie udawało. W pewnym momencie pogodziłam się, że może nigdy nie będę matką

Aż pewnego ranka poczułam się dziwnie. Adam wyszedł z domu zły, a ja zabrałam się za porządki. Z przyzwyczajenia sięgnęłam po test, nawet nie licząc na nic. Ale tym razem zobaczyłam dwie magiczne kreski! Szczęście i strach zmieszały się ze sobą. Pomyślałam tylko: Moje dziecko będzie miało szczęście i miłość! Chciałam natychmiast przekazać tę wiadomość Adamowi.

Nie zadzwoniłam do mamy, priorytetem było powiedzieć Adamowi. Wzięłam taksówkę pod biuro. Chciałam zrobić mu niespodziankę poprosić sekretarkę, by mnie nie zapowiadała. Ale sekretarka nigdzie nie było. Przeszłam przez korytarze firmy i otworzyłam drzwi do gabinetu Adama.

Na biurku siedziała rozebrana do połowy sekretarka, a Adam byłam w szoku i zaniemówiłam. Wybąkałam tylko: Przepraszam, że przeszkadzam! i wybiegłam, zatrzymując pierwszą lepszą taksówkę, żeby wrócić do rodziców. Bałam się, że nawet oni nie zrozumieją

Mama rozpłakała się: Po tylu latach ty wreszcie jesteś w ciąży, a teraz to już nic nie znaczy! Tata był wściekły.

Adam mógłby twierdzić, że wszystko zmyśliłam. Nie mam dowodu, nie mogę wnosić o rozwód bez żadnych świadków to pułapka. Staram się myśleć o dziecku i nie ulec rozpaczy. Przecież jestem teraz odpowiedzialna za siebie i moje maleństwo.
Co będzie dalej? Nie wiem, nie mam siły, żeby walczyć sama, ale muszę starać się o spokój dla dziecka.

Bardzo trudno dawać rady w sytuacji, kiedy rodzinne tradycje i religijne przekonania dyktują, jak młody człowiek ma układać swoje życie. Czuję się trochę jak zakładniczka tych zwyczajów. To nie jest moja wina, powinnam o tym pamiętać muszę się nie poddawać, nie tracić nadziei.

Czy ktoś z Was był w podobnej sytuacji? Może macie doświadczenia, którymi możecie się podzielić lub poradzić mi, co mogę zrobić? Proszę, napiszcie w komentarzachMoja mama, zaskakująco, zebrała się w sobie szybciej niż myślałam. Wzięła mnie za rękę i powiedziała: Marto, jesteś silniejsza niż ci się wydaje. My będziemy z tobą. Tata, choć milczał, otoczył mnie ramieniem pierwszy raz od lat poczułam się bezpieczna, jak dziecko.

Wieczorem, gdy siedzieliśmy razem, mama wyciągnęła stare pudełko ze zdjęciami. Pokazała mi fotografie swojej młodości, historię jej pierwszej miłości, którą odrzuciła przez konwenanse. Nie powtarzaj moich błędów, walcz o siebie, szeptała, ocierając łzy.

Adam dzwonił tego dnia kilkanaście razy, z początku grożąc, potem błagając, na końcu milczał. Nie odebrałam ani razu. Po raz pierwszy odkryłam, jak wielką moc mam moc decydowania. Miałam wolność, którą przez całe życie oddawałam w czyjeś ręce.

Następnego dnia poszłam na spacer z mamą po parku. Promienie słońca muskały nasze twarze. Patrzyłam na dzieci bawiące się na trawie i pomyślałam, że moje dziecko zasługuje na prawdziwą rodzinę rodzinę, która wspiera, nie krzywdzi. Czuję strach, ale też determinację. Już nie jestem zakładniczką cudzych oczekiwań.

Wieczorem napisałam w moim dzienniku: Dziś zaczyna się nowy rozdział. Może nie będzie łatwo, ale będę żyć w zgodzie ze sobą. Dla siebie i dla swojego dziecka.

Zamknęłam notes, spojrzałam w lustro i po raz pierwszy od dawna zobaczyłam kobietę, która może być szczęśliwa.