Pewnego dnia wrócił do domu i zaczął krzyczeć: „Mam dość dziecięcego płaczu i twojego codziennego marudzenia!”

Byłam żoną od wielu lat, a mojego męża poznałam jeszcze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Nie zwracałam uwagi na nikogo poza nim. Wybrałam go i z nim zostałam. Należę do tego wymarłego gatunku, wiernego jednemu mężczyźnie, który nie rzuca ukradkowych spojrzeń innym.

Wzięliśmy ślub na trzecim roku studiów. Byliśmy wtedy niedoświadczeni, zieloni jak młoda trawa. Nie wiem, czy nasza miłość była silna, ale chyba tak, skoro tyle lat dzieliliśmy jeden dach. Nasi znajomi ze studiów stawiali nas za wzór, choć nie byliśmy jedyną parą na roku. Dlaczego właśnie my? Pewnie dlatego, że zawsze trzymaliśmy się razem, niezależnie od kłopotów i codziennych spraw.

Na czwartym roku przyszło na świat nasze pierwsze dziecko. Nie rzuciliśmy wtedy nauki wielu wykładowców rozumiało naszą sytuację, a i my nigdy nie byliśmy roszczeniowi. Dzięki upartości i wzajemnemu wsparciu ukończyliśmy studia i odebraliśmy dyplomy. Uczciliśmy to świętem przy makowcu i kawie. Mąż zawsze mi pomagał, dzieliliśmy się domowymi obowiązkami.

Nie potrafiłam wyobrazić sobie innego męża. Był dla mnie ideałem, moją bratnią duszą. Uzupełnialiśmy się, prawie nie kłóciliśmy. W takiej rodzinnej sielance powinny rodzić się szczęśliwe dzieci, więc po dwóch latach zdecydowaliśmy się na córkę.

Dlaczego by nie? Miałam troskliwego męża, zdrowego syna córka była naturalnym dopełnieniem obrazu szczęścia.

Wydawałoby się, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Mąż kochał mnie i wspierał. Nawet po nocnych zmianach wracał, aby bawić się z dziećmi, a ja miałam chwilę tylko dla siebie. Nic nie zapowiadało burzy, lecz nagle zauważyłam, że mąż ochłódł.

Zaczął coraz częściej zostawać po godzinach, czepiał się mnie bez powodu, był wiecznie rozdrażniony. Kiedyś na moje Co słychać?, odburknął: Gotuj rosół, wycieraj dzieciom nosy i w nocy mnie zadowalaj.

Taka postawa odbierała mi wszelką ochotę na wspólne łóżko i przy kuchni również nie czułam już satysfakcji. Miałam nadzieję, że się opamięta, ale było coraz gorzej. Z czasem coraz częściej zaglądał do kieliszka i znikał na całe noce. Zamiast troskliwego ojca, do domu wracał domowy tyran.

Któregoś wieczoru wszedł i zaczął wrzeszczeć:

Mam dość wrzasków dzieci i twoich poplamionych dresów! Nigdy nie byłem z ciebie dumny, nie malujesz się i nie ubierasz dla mnie. Wstydzę się z tobą wyjść, bo nie dbasz o siebie. Interesują cię tylko pieniądze. Nikt nie pyta, czego ja chcę!

Zadzwoniłam do teściowej, licząc na wsparcie, ale ona tylko broniła syna i prosiła, żebym nie składała pozwu o rozwód. Spakowałam więc dzieci, wynajęłam kawalerkę na Prądniku i zaczęłam nowe życie. Koleżanka pomogła mi umieścić córkę w przedszkolu, a ja złapałam dodatkową pracę. Jest ciężko, ale przynajmniej nikt nie podnosi już na nas ręki.

Dopiero na rozprawie wyszło na jaw, że mąż jest ciężko chory psychicznie. Jego rodzice ukrywali to przede mną. Chcieli naszego małżeństwa, bo jako spokojna i cicha byłam idealna dla ich problematycznego syna. Leczyła go nawet w Niemczech, ale bez skutku. Potem faszerowano go lekami, żeby mógł jakoś funkcjonować. Współczuję mu, ale nie chcę żyć z kimś niezrównoważonym. Najważniejsze, żeby to nie przeszło na dzieci.

I to wszystko śniło mi się, wśród przewijających się obrazów bloków, krakowskiej mgły, stukotu tramwajów, odgłosu dziecięcego śmiechu i krzyku lecących nad Wisłą mew, a echo dawnych nadziei ginęło gdzieś w labiryncie moich własnych snów.