Mieli zostać rodzicami własnego dziecka i już nie potrzebowali adoptowanego malucha z domu dziecka

Łukasz siedział w kącie i płakał gorzko. Nie rozumiał, co zrobił źle. Dlaczego mama i tata go zostawili i oddali do domu dziecka? Przecież zawsze bardzo ich kochał i słuchał się ich we wszystkim.

Jego biologiczna mama zostawiła go jeszcze w szpitalu po porodzie. Potem adoptowali go Małgorzata i Ryszard, którzy sami nie mogli mieć dzieci. Wzięli więc chłopca z domu dziecka. Jednak Ryszard nigdy nie poczuł do Łukasza prawdziwej ojcowskiej miłości. Czuł, że to cudze dziecko i nie potrafił go zaakceptować jak własnego syna. Małgorzata otoczyła go troską i ciepłem, ale mimo że bardzo się starała, nie umiała wypełnić całkowicie matczynej roli.

Mijały lata. Łukasz rósł w tej rodzinie i bardzo kochał swoich rodziców. Pewnego dnia Małgorzata dowiedziała się, że jest w ciąży. Szczęście nie miało granic, a kiedy powiedziała o tym Ryszardowi, wspólnie rozpierała ich radość.

Od tego czasu rodzice przestali zwracać uwagę na Łukasza. Zaczął ich irytować i przeszkadzać. Ryszard stał się opryskliwy, zdarzało się nawet, że podnosił rękę na chłopca. Gdy tylko pojawiło się upragnione przez nich własne dziecko, Łukasz przestał być im potrzebny. Podjęli decyzję o oddaniu go z powrotem do domu dziecka. Złożyli stosowne oświadczenia i przez sąd zostali pozbawieni praw rodzicielskich.

Po rozprawie sądowej Małgorzata podeszła do Łukasza i oznajmiła, że teraz będzie mieszkał w domu dziecka. Chłopiec płakał, wołając za mamą, ale ona tylko odwróciła się i odeszła. Łukasz miał zaledwie pięć lat, gdy zdradzili go ci, których kochał najbardziej na świecie. Został zdradzony dwa razy: najpierw przez biologiczną matkę, potem przez przybranych rodziców.

Sędzia, która prowadziła sprawę, widziała całe to dramatyczne wydarzenie. Po wszystkim podeszła do opiekunki z domu dziecka i powiedziała, że chce zaadoptować chłopca. Serce jej pękało na widok skrzywdzonego dziecka, które kolejny raz utraciło dom. Sędzia miała na imię Katarzyna i sprawnie załatwiła wszelkie formalności. Niedługo potem zabrała Łukasza do swojego domu.

Od razu zaczęła nazywać go pieszczotliwie Łukaszek, otaczając go miłością i troską. Chłopiec z czasem prawie całkiem zapomniał o dawnych rodzicach i niezwykle przywiązał się do Katarzyny. Lata mijały. Łukasz świetnie radził sobie w szkole. Zdał maturę z wyróżnieniem, zdobył złoty medal i dostał się na studia medyczne. Po ukończeniu nauki zaproponowano mu pracę w dobrej klinice.

Pewnego dnia do jego gabinetu przyszedł mężczyzna, którego natychmiast rozpoznał. To był Ryszard, pierwszy przybrany ojciec. Opowiedział Łukaszowi, że jego żona zmarła podczas porodu, a dziecko urodziło się martwe. Po tej tragedii wpadł w nałóg alkoholowy. Dopiero nowa partnerka, Elżbieta, pomogła mu wyjść z nałogu i namówiła na leczenie.

Tak los zetknął Łukasza i Ryszarda ponownie. Mimo że Łukasz nadal pamiętał krzywdy i upokorzenia, jakie odniósł od Ryszarda, przypomniał sobie słowa przysięgi lekarskiej. Pomógł dawnemu ojcu tak, jak powinien postąpić dobry człowiek.

Los surowo ukarał Małgorzatę i Ryszarda. Każdy w Polsce wie, że krzywdy sieroty nigdy nie pozostają bez odpowiedzi. Łukasz postąpił mądrze nie szukał zemsty, bo życie już wystarczająco mocno dotknęło dawnych oprawców.
Tym samym pokazał, że najlepszą odpłatą za zło jest dobro. Życie uczy, że warto mieć współczujące serce bo tylko przebaczając innym, potrafimy odnaleźć prawdziwy spokój i szczęście.