Moi rodzice nigdy nie mieli dla mnie czasu, a teraz to ja nie chcę znaleźć czasu dla nich!

Wiesz co, całe moje dzieciństwo praktycznie spędziłam z dziadkami, bo rodzice ciągle byli poza domem z powodu pracy. Nie narzekałam na biedę, nigdy niczego mi nie brakowało, po prostu rodzice zawsze na pierwszym miejscu stawiali karierę, a nie czas ze mną. Dlatego to z dziadkami byłam naprawdę blisko, to oni dawali mi wsparcie i zawsze motywowali, żebym się nie poddawała.

Kiedy skończyłam 18 lat, dostałam w spadku dwa mieszkania. To mi dało taki zastrzyk pewności siebie chciałam udowodnić rodzicom, że sobie poradzę. Sprzedałam te mieszkania i kupiłam dom w Krakowie, gdzie wtedy studiowałam. Przez cały okres studiów praktycznie nie miałam kontaktu z rodzicami i jakoś przywykłam do tego, że ich nie ma w moim życiu.

Niestety, w trakcie studiów dziadkowie zmarli i wtedy poczułam się jeszcze bardziej oddalona od rodziców. Szczerze, miałam do nich żal, że tak naprawdę nie przyłożyli się do mojego wychowania, że bardziej ufam wspomnieniom z babcią i dziadkiem. Przez to nie potrafiłam znaleźć w sobie czasu dla nich, tak jak i oni kiedyś nie mieli czasu dla mnie.

Kiedy odezwali się z pretensjami, że nie dostali żadnego udziału z pieniędzy po sprzedaży mieszkań, nie czułam się zobowiązana im cokolwiek dawać. W moich oczach nie byli zaangażowani w te najważniejsze chwile mojego życia, więc teraz postanowiłam, że będę myśleć przede wszystkim o sobie. Ich narzekania, że nie mam dla nich czasu, puszczałam mimo uszu, bo ja już dawno nauczyłam się przedkładać pracę i własny dobrostan ponad wszystko tak, jak oni sami to kiedyś robili.

Na ich wyrzuty odpowiadałam po prostu: Nie mam kiedy, jestem w pracy. Wydawało mi się, że powinni to najlepiej zrozumieć, skoro całe życie właśnie tak funkcjonowali. Skupiłam się na swoich celach i szczęściu, bo musiałam sobie jakoś poradzić z ich brakiem w moim życiu i wreszcie postawić siebie na pierwszym miejscu.