Niespokojne spotkanie dwóch serc

Emilia wsiada na autobus na przystanku, tak jak planowała. W pojeździe jest tylko jedno wolne miejsce obok mężczyzny, który wydaje się być od niej nieco starszy. Emilia na początku nie zwraca zbytnio uwagi na swojego towarzysza. Przed nią siedem godzin podróży do rodziców i w głowie kłębi się mnóstwo spraw do rozwiązania.

Usadowiwszy się wygodnie, czeka, aż autobus ruszy. Po chwili do jej nosa dociera lekka woń piżma i mocno palonej kawy. Aromat ten jest tak przyjemnie gorzki, że od razu przywołuje wspomnienia.

Lato, upał, ona ma siedemnaście lat, obok jej ukochany chłopak, Rafał, pachnący dokładnie tak samo. Leżą razem na trawie nad Wisłą, całują się pod rozgwieżdżonym niebem, a Rafał co chwilę szepcze do jej ucha, że będą razem już zawsze, że nigdy jej nie zostawi. Był jej pierwszą miłością gwałtowną, silną. Kochała go tak bardzo, że gotowa była zrezygnować nawet ze studiów, byle tylko być przy nim.

Los jednak zdecydował inaczej. Rafał poszedł do wojska i już do niej nie wrócił w nowym mieście poznał dziewczynę, ożenił się. Emilia została ze złamanym sercem. Przez kolejne lata nie potrafiła już kogoś pokochać, cały czas myśląc o Rafale mimo jego zdrady, minęło już przecież dziesięć lat.

Nagle Emilia odwraca delikatnie głowę w stronę siedzącego obok mężczyzny. Co? To niemożliwe! Brunet o niebieskich oczach, szlachetnym nosie i pełnych ustach, wysoki. Ten chłopak tak bardzo przypomina Rafała, że serce Emilii zaczyna szybciej bić.

Przepraszam, czy nazywasz się może Rafał? zagaduje nieśmiało.
Nie, jestem Jarek odpowiada chłopak, uśmiechając się szeroko do Emilii. Wygląda g ołębnie jak ten, którego obraz nosi w sercu do dziś.
A jak masz na imię?
Je jestem Emilia, miło mi cię poznać Emilia przez chwilę zbiera myśli, potem odpowiada.
Mnie również bardzo miło! Emilia, jesteś niesamowicie podobna do pewnej dziewczyny znowu się uśmiecha Jarek.
Tak? Do kogo?

Do mojej pierwszej miłości oczywiście. Rozstaliśmy się bardzo nieprzyjemnie. Znalazła sobie innego chłopaka, a ja od dziesięciu lat nie potrafię o niej zapomnieć. I nagle spotykam ciebie, przypadkiem. Nadal nie mogę w to uwierzyć mówi Jarek szczerze, a na jego twarzy widać lekkie wypieki, pewnie z emocji.
Niesamowite. Mam dokładnie tę samą historię Też wyglądasz jak mój pierwszy chłopak sprzed dziesięciu lat. Zastanawiam się, czy to może się dziać naprawdę?
Wiesz co, Emilia, może wymienimy się numerami i spróbujemy utrzymać kontakt?
Jasne, zgadzam się.

Zaczynają rozmawiać, cicho śmiejąc się i dzieląc wspomnieniami. Jak potoczy się ich historia? Może los daje im drugą szansę, nawet jeśli z kimś innym, ale aż tak podobnym do ich dawnych ukochanych. Bo przecież nie ma przypadków, prawda?