Narodziła się dziewczynka, ale była tak trudnym przypadkiem, że lekarze zaczęli namawiać jej rodziców do podpisania zrzeczenia się praw.

Wszystko wyglądało dobrze. Badanie USG wykazało, że dziecko jest zupełnie zdrowe. Poród jednak był bardzo trudny. Urodziła się dziewczynka, lecz jej stan okazał się poważny. Tak poważny, że lekarze poczęli namawiać mnie, bym zrezygnowała.

Córeczka leżała w inkubatorze. Gdy mój mąż przyszedł do szpitala, ordynator powiedział mu, że dziecko nie przeżyje, że będzie ciężarem. Długo się nad tym zastanawiał, aż postanowił, że lepiej będzie się wycofać, nie komplikować sobie życia. Nie powiedziałam nicI były pogrążona w depresji.

Tuż przed wypisem z oddziału oznajmiłam, że nie oddam mojej córki. Mąż spakował walizki i wyprowadził się. Wracałam z dzieckiem do pustego mieszkania. Przez miesiące błąkałyśmy się po warszawskich szpitalach i gabinetach, chwytając każdą szansę na poprawę. I w końcu przyszły pierwsze efekty.

Wiele matek, które też miały chore dzieci, wsparło mnie dobrym słowem i radą. Pewnego dnia poznałam w szpitalu pana Janusza. Opowiedział mi swoją historiężona odeszła do młodszego, a oni nigdy nie mieli dzieci; od tamtej pory był sam.

Spojrzał na moją chorą córeczkę z taką czułością, że łzy same napłynęły mi do oczu. Pomógł miporadą, znajomościami, finansowo. Nawiązała się między nami tak silna więź, że nie chcieliśmy już się rozstawać. Wzięliśmy ślub.

Dziś moja córka jest niemal zupełnie zdrowa. Trenuje lekkoatletykę i odnosi sukcesy. Nasza rodzina się powiększyła: mamy też małego synka, Jasia.