Boska kara: mój mąż zostawił mnie i nasze dzieci bez pieniędzy na życie, a rok później miał wypadek samochodowy.

Mieszkaliśmy z mężem ponad 15 lat, wspólnie zaczynaliśmy naszą podróż. Po ślubie zamieszkaliśmy razem z teściową w Gdańsku, a do pracy chodziliśmy razem do fabryki porcelany. Dostaliśmy pokój w akademiku, więc szybko wyprowadziliśmy się z domu teściowej. Wszystko układało się dobrze, aż któregoś dnia zrozumiałam, że mój mąż potrzebuje dyplomu, jeśli chce zrobić karierę. Nakłoniłam go, żeby zapisał się na studia i w zasadzie naukę przejęłam ja: pisałam mu wszystkie referaty, eseje i prace zaliczeniowe. Gdy tylko obronił dyplom i pokazał go w pracy, awansował. Cieszyłam się z jego sukcesu. Moja kariera nie była udana. Choć ukończyłam Uniwersytet Gdański, ciągle byłam na urlopie macierzyńskim. Gdy dorastał mój syn, zaszłam w ciążę z córką. Oczywiście później mogłam wrócić do pracy, ale dzieci miały słabą odporność, więc musiałam brać zwolnienia lekarskie.

Nie martwiłam się jednak. Los nie sprzyjał mi zawodowo, ale dostałam szczęście rodzinne. Mąż pracował pilnie, nieraz zostawał po godzinach. Po kilku miesiącach kupiliśmy duże mieszkanie za złote na Przymorzu. Dzieci były szczęśliwe w końcu dostały swoje pokoje. Męża widywałam coraz rzadziej. Pewnego dziwnego dnia spotkałam przed tramwajem dawną koleżankę z fabryki. Opowiedziała mi, że jej mąż romansuje ze swoją podwładną. „Nie mają żadnych skrupułów. W biały dzień zamyka się z nią w gabinecie. Obdarowuje ją prezentami przy wszystkich, a raz nawet ją tulił. Powinnaś go zostawić, bez wstydu.” Wtedy uznałam, że muszę pojechać do pracy męża i porozmawiać z jego kochanką. Poprosić ją, żeby zostawiła mojego męża w spokoju mamy rodzinę, dzieci.

Dziewczyna wyśmiała mnie przy wszystkich. Mąż zdradza ją z oszałamiającą pięknością, a ona płacze. Lepiej zadbać o siebie. Wtedy z gabinetu wyszedł mąż, spojrzał na mnie z irytacją: „Co ty tutaj robisz? Odkryłaś wszystko, prawda? Nawet lepiej, mam dość życia na dwa domy. Jutro składam papiery rozwodowe.” Wynajął najlepszych prawników, zabrał mi wszystko. Wyrzucił mnie z dziećmi na ulicę. Nie obchodziło go, gdzie będziemy mieszkać, albo skąd będziemy mieli pieniądze na życie. Były mąż odszedł do nowej pasji, porwany przez świeże uczucie.

Wtedy rodzice mi pomogli. Udało mi się kupić małe, ciasne mieszkanie za złote na Siedlcach. Znalazłam pracę i wszystko zaczęło się układać. Rok później zadzwonił były mąż, domagał się pomocy. Wcale nie przeprosił za zdradę był arogancki, przekonany o swoim szczęściu. Okazało się, że został zwolniony z pracy, a nowa żona porzuciła go nieudacznika. Miał wypadek i leżał w szpitalu. Odmówiłam pomocy. Bo zostawił mnie i dzieci bez niczego, nigdy nie zadzwonił nie obchodziło go nasze życie, a teraz przyszła kolej na moją obojętność.

W tym śnie jego twarz była rozmazana jak farba na płótnie, a dzieci biegały po pokoju na czworakach, szczęśliwe, choć nad głową wisiały szklane ryby zamiast lamp. Pokój zmieniał się w park, a z podłogi wyrastały brzozy. Całe życie przemieniało się w labirynt, a ja szłam, trzymając złote monety w kieszeni każda z nich śpiewała nie martw się, wszystko będzie dobrze po cichu, jakby w innym języku.