Synowa cierpliwie znosiła teściową – zobacz, do czego to doprowadziło — Bliźniaki?! — wyrwało się z…

Dziennik Asi, piątek

Bliźniaki?! wymsknęło się z ust pani Krystyny.

Starała się ukryć swoje niezadowolenie, ale marnie jej to wychodziło. Od początku wiedziałam, że z jej strony nie mogę oczekiwać ani krztyny szczerości. Ona nigdy mnie nie lubiła, zawsze uważała, że nie jestem odpowiednią partią dla jej syna. Środowisko wręcz przeciwnie wszyscy twierdzili, że to jej Wojtek jest zbyt prosty dla takiej dziewczyny jak ja.

Ja Asia Nowicka byłam zawsze miła i wykształcona. Skończyłam ekonomię na Uniwersytecie Warszawskim jako dwudziestotrzylatka, a potem dostałam pracę w sieci prywatnych przychodni. Pochodzę z małego miasta w Wielkopolsce, gdzie tata prowadził firmę, a mama była wykładowczynią na miejscowej uczelni. Krystyna jednak stale traktowała mnie jak prymitywkę.

No gratuluję! Wielka radość, podwójne szczęście, mruknęła, ledwie wykrzywiając usta w uśmiechu.

Ale do tego szczęścia absolutnie nie zamierzała się przyłączać. Moja ciąża była trudna. Najpierw groziło mi poronienie, potem przedwczesny poród. Często leżałam w szpitalu. Wojtek przyjeżdżał prawie codziennie. Matka Wojtka, która mieszkała dwa przystanki od nas, nie odwiedziła mnie ani razu.

Na wypis ze szpitala też nie przyszła. Choć Wojtek ją zapraszał przez pierwsze czterdzieści dni nawet nie zajrzała.

Nie wypada! A nuż przyniosę jakąś zarazę! Nie, jeszcze nie teraz!

Gdy dziewczynki miały trzy miesiące, przypadkiem minęłam się z teściową pod sklepem. Krystyna naciągnęła sztuczny uśmiech i przez zęby spytała:

I jak tam, dziewczyny?

Uśmiechnęłam się szczerze.

Spacerek jak co dzień! Wózek ogromny, no co poradzić? Dzieci muszą się nawdychać świeżego powietrza!

Krystyna skinęła głową i chciała odejść, lecz dostrzegła znajomą.

Krysiu! Cześć! Głos Marii Nowak rozbrzmiał po środku parkingu. Boże, to twoje wnuczki?

Tak, Marysiu Moje złoto!

Uśmiechnęłam się nieśmiało i powiedziałam dzień dobry.

Dwie na raz? Asiu, jak ty dałaś radę?! Taka drobna…

O, Asia to bohaterka! potwierdziła teściowa.

Patrzyłam na Krystynę z niedowierzaniem. Jeszcze przed chwilą by uciekła na widok wnuczek, a teraz zakładała maskę kochającej babci. Z oddali słyszałam jak przechwalają się swoimi „osiągnięciami” że bliźniaki to wielkie szczęście, że Krystyna pomaga… Usłyszałam o swoim życiu tyle bzdur, że nie byłam w stanie się odezwać. Maria w końcu się pożegnała.

Krystyna chwilę odczekała, aż koleżanka zniknie za rogiem. Jej uśmiech natychmiast zgasł. Odwróciła się i bez słowa pożegnała.

Wieczorem opowiedziałam Wojtkowi o scenie pod sklepem. Wzruszył ramionami.

Asia, to moja matka. Zawsze tworzy bajki. Mi też „pomagała” przy lekcjach, a sama oglądała seriale. Z Leną też niby godzinami spacerowała, a tak naprawdę to ja z siostrą chodziłem. Nie przejmuj się, proszę.

Słyszałam to tysiąc razy, ale wciąż zadziwiało mnie, kiedy sama zostałam bohaterką rodzinnych opowieści.

* * *

Lata mijały i w relacjach Krystyny do dzieci i wnucząt nic się nie zmieniało. Aż przyszedł nieszczęśliwy wypadek wychodząc z taksówki, Krystyna skręciła nogę.

Zamieszkam u was! zakomunikowała mi i Wojtkowi.

Spojrzeliśmy na siebie, wiedząc, czym się to skończy. Odmówić jednak nie potrafiliśmy.

Rozpoczęło się piekło. Przenieśliśmy się do pokoju dzieci, a jej oddaliśmy naszą sypialnię. Trzeba było gotować, sprzątać, kąpać i robić zakupy pod jej dyktando.

Dziewczynki miały wtedy dwa i pół roku. Próbowałam wrócić do pracy na pół etatu, dlatego chodziły do przedszkola. Każdego ranka walczyliśmy z buntującymi się, płaczącymi córkami, próbując wyrwać je z łóżek do przedszkola.

Pewnego ranka, tuż przed wyjściem, Wojtek odebrał telefon:

Mamo?! Po co dzwonisz? Przecież jesteś obok!

Nie mogę wstać, złamałam nogę…

Mamo, masz kulę…

Słuchaj, nie przerywaj! Nie muszę wstawać, żeby ci coś powiedzieć!

Słucham…

Nie odpowiada mi, jak tu codziennie rano biegacie, trzaskacie drzwiami i wasze dzieci cały czas hałasują! Nie mogę spać!

Wojtek poczerwieniał ze złości. Podszedł do drzwi i krzyknął:

Chcesz się dobrze wysypiać? To może zostawimy dziewczynki z tobą?!

Krystyna zamilkła z przerażenia. Parę dni później po cichu wyprowadziła się do siebie, nawet nie czekając na ściągnięcie gipsu. Wojtek odetchnął. Mnie za to długo gryzły wyrzuty sumienia nie chciałam, by mąż kłócił się z matką. Ale co mogłam zrobić?

* * *

W piątki zawsze pracuję krócej. Odbieram dziewczynki, kupujemy drożdżówki i robimy wieczór z bajką na poduszkach. I ta nie była inna. Nagle dzwonek do drzwi.

Otwieram. Przed progiem stoi Krystyna, trzymając za rękę swojego wnuka syna córki, Piotrusia.

Krystyna, co się stało?

Lena mi go zostawiła na parę godzin, ale ja muszę pilnie coś załatwić. Zostań z nim, półtorej godzinki. Proszę!

Zaniemówiłam. Piotruś był cichy, młodszy od dziewczynek tylko o pół roku. Kucnęłam, uśmiechając się do niego:

Piotruś, zostaniesz ze mną?

Kiwnął nieśmiało głową. Gdy się podniosłam, teściowa już znikała w windzie.

Kiedy was odebrać?

Najpóźniej za dwie godziny!

Bez pożegnania po prostu zniknęła.

* * *

Wojtek wrócił o siódmej. Na widok siostrzeńca przy kuchennym stole, aż się zdziwił.

Hej, Piotrek! W gości do wujka przyszedłeś? A gdzie Lena?

Chłopiec uśmiechnął się, ja tylko westchnęłam.

Twoja mama go przyprowadziła. Miała wrócić za dwie godziny… pięć godzin temu.

A gdzie Lena?

Zawahałam się.

Nie pisałam do niej. Bałam się wrobić Krystynę. To jej powierzyła Piotrusia…

Wojtek aż poczerwieniał.

Asia, jesteś za dobra… Ale to nienormalne! Nawet nie powiedziała, gdzie idzie?

Pokręciłam głową. Wojtek zadzwonił do Leny i opowiedział, że Piotruś jest u nas. Obiecała szybko przyjechać.

* * *

Była wpół do dziewiątej. Dzieci bawiły się w pokoju, a my z Wojtkiem i Leną usiedliśmy w kuchni.

Co, naprawdę będziemy czekać na mamę? Dzieci już trzeba kłaść spać…

Asia, jeden dzień się prześpią później. Ale mamę musimy postawić do pionu.

Właśnie wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Otworzyłam.

No dobrze, zabieram Piotrusia! rzuciła Krystyna bez ogródek.

Z korytarza wychynęli Wojtek i Lena.

Mamo, czy z tobą wszystko w porządku?! Lena nie wytrzymała.

Jak wy się do matki odzywacie?!

Nie zrzucaj winy! Powierzyłam ci Piotrusia! Tobie, nie Asi… Co ty wyrabiasz?

Krystyna roześmiała się kpiąco.

I co z tego, Lena? Asia ma własne dzieci, świetnie sobie radzi. A ja mam swoje sprawy!

Wojtek wyszedł naprzód.

Jakie sprawy, mamo? Skąd tyle bezczelności? Spytałaś Asi chociaż, czy może się nim zająć?

Boże, o co pytać!

Gdzie byłaś?

Tu Lena parsknęła nerwowo.

Najpierw pewnie u fryzjera, rano miałaś dłuższe włosy. Potem do manikiurzystki, bo lakier zmieniłaś z czerwonego na różowy.

Krystyna się speszyła, nie miała co odpowiedzieć.

W ogóle ci nie wstyd?! powtórzył Wojtek.

Milczała. Patrzyła tylko na nas.

Raz na tysiąc lat ktoś cię prosi o pomoc, a ty wrzucasz wnuka mojej żonie?! Może ona też chce pójść do kosmetyczki! Może do fryzjera z relaksu!

Twarz Krystyny posiniała, nadęła się ze złości i nagle wybuchła:

Boże, Wojtek! Jaka z niej dama?! Jaka kosmetyczka?! Zawsze byłaś, Asiu, szara myszka z Pcimia Dolnego! I taka zostaniesz!

Na chwilę zapadła cisza. Po niej grzmotnęło:

Wypier…aj!

Wojtek chwycił matkę za ramię i jednym ruchem wyprowadził ją za drzwi. Z trzaskiem zamknął mieszkanie i wziął głęboki oddech. Podniosłam oczy, łzy już płynęły mi po policzkach. I on, i Lena natychmiast zaczęli mnie pocieszać.

Bolało. Było mi przykro. Ale widziałam, że nawet własne dzieci Krystyna nisko ceni, więc chyba to nie tylko mój problem. Chciałam być dobra ale chyba dla złych ludzi nigdy nie będę „dość dobra”.

Kontakt z teściową prawie się urwał. Wojtek i Lena czasem jej pomagali, ale generalnie Krystyna nie uczestniczyła już w naszym życiu. Długo nosiła urazę, lecz w końcu chęć pozostania „przy dzieciach” wygrała dała się udobruchać, choć z wnukami nie pomagała.

Tylko raz, przeglądając Messengera, zobaczyłam u niej zdjęcia wszystkich wnucząt i podpis: „Z okazji Dnia Babci pozdrawiam wszystkich, którzy wychowali wnuki!” Uśmiechnęłam się gorzko. Wieczorem Wojtek i Lena przez pół godziny ją obgadywali. Niby śmianie się z niej nie było poprawne, ale powstrzymać się naprawdę nie dało.