— Kropka? Ja jej dałem imię Choinka. Biegała tu cały ranek, od razu widać, że się zgubiła. A potem p…

Dziennik, 28 grudnia

Czuję się dziś jakbym miała znowu siedemnaście lat, a nie swoje trzydzieści siedem. Kiedy patrzę na odbicie w szybie kredensu, widzę siebie w bladych promieniach grudniowego popołudnia zmęczoną, przygarbioną, cichą. Znowu przeżywam wszystko od początku.

Mama znów powiedziała swoje Ola, ile razy mam ci powtarzać, że ten Wojtek to nie był facet dla ciebie? Krzywiła się, strofując mnie w kuchni, a ja stałam, spuszczając głowę, czułam piekący wstyd i żal. A najbardziej bolało mnie to, że tak bardzo zawiodłam samą siebie i moją małą córeczkę, Marysię. W sam raz na święta zostałyśmy same.

Wojtek zostawił mnie w taki zwyczajny, szary wieczór. Siedziałam z talerzem gorącego barszczu, gdy rzucił: Odchodzę od ciebie. Najpierw nie zrozumiałam. Ale dokąd? spytałam mechanicznie, podsuwając mu talerz. On tylko kręcił głową, przewracał oczami: Ola, ty zawsze byłaś z innego świata. Jak ja z tobą tyle lat wytrzymałem?

Nie dałam rady się nawet odezwać, a on wyrzucił z siebie całą gorycz: że pies Figa, którego przygarnęłam, ledwo da się wytrzymać, że Marysia za często choruje, a ukochana romantyka dawno zniknęła. Na koniec spojrzał mi prosto w oczy: Spójrz na siebie Na kogo się zamieniłaś? Ledwo zdążyłam coś powiedzieć, już go nie było. Wyjął z szafy torbę i wyszedł z mieszkania, rzucając za siebie, że przynajmniej odpocznie wreszcie od tego wiecznego wycia psa.

Stałam potem w środku kuchni, łzy same spływały mi z policzków, jak dziecku, które przyniosło do domu pałę. Figa od razu poczuła, że coś jest nie tak. Kręciła się przy moich nogach, czasem popiskiwała, próbując mnie pocieszyć.

Leżałam potem przez cały wieczór przytulona do Figuni. Ciepły psi język delikatnie lizał moje dłonie. Wiedziała, że wydarzyło się coś złego. Do mamy wstydziłam się zadzwonić, więc tylko szybko odpowiadałam na jej pytania w SMS-ach, tłumacząc, że wszystko w porządku.

Gdy wreszcie przyszła w odwiedziny, od razu spytała o pracę. Coś znalazłaś? Lepiej się pilnuj, bo ten Wojtek jeszcze cię zostawi, a na chleb nie będzie. Wtedy nie wytrzymałam. Rozpłakałam się i powiedziałam mamie prawdę że Wojtek od kilku dni nie wrócił, a mnie nikt na żadne rozmowy o pracę nie zaprasza.

Mama tylko westchnęła ciężko, ale zaraz znów dołożyła swoje: Od początku było jasne, że on cię nie poślubi. Pięć lat, dziecko, a on dalej niezdecydowany. Ale było jej mnie żal i Marysi tym bardziej.

Zapytała, co teraz zamierzam. Wzruszyłam tylko ramionami: Może uda mi się pracę w przedszkolu znaleźć, jako pomoc wychowawczyni tam, gdzie chodzi Marysia… Mama tylko rzuciła, że z takiej pensji długo nie pociągnę, a jeszcze tego psa trzeba karmić. Zwierząt nigdy nie lubiła, Figunię wręcz ledwo tolerowała.

Na szczęście potem się opanowała i gdy zobaczyła moje łzy, przysiadła obok: Dobra, nie płacz już. Pomogę ci. Z Marysią mogę zostać, jak będzie trzeba

Tydzień później udało mi się faktycznie dostać posadę w przedszkolu. Widziałam, jak Marysia cieszy się, że chodzi tam razem ze mną. Pewnego ranka podeszła do mnie i powiedziała: Mamusiu, a może weźmiemy Figę do przedszkola? Może pomagałaby ci sprzątać talerze i pilnowała dzieci podczas leżakowania? Bo babcia wciąż narzeka, że musi z nią wychodzić.

Śmiałam się wtedy z Marysi i tuliłam ją mocno. Ale gdy zapytała z nadzieją w oczach: Mamo, a tata wróci do Nowego Roku?, nie miałam serca powiedzieć jej prawdy. Wymyślałam historyjki o długiej delegacji, dzwoniłam do Wojtka, próbując ustalić odwiedziny. Odpowiadał, że nie ma czasu: Ola, daj mi spokój. Powiedz Marysi, że jestem tajnym agentem na specjalnej misji i długo mnie nie będzie. Tak jakoś… A widziałaś mój krawat? Nie mam w czym przywitać sylwestra.

Nie wiedziałam wtedy jeszcze, jak mam ogarnąć te święta sama co powiedzieć córce, jak ją pocieszyć.

Wszystko potoczyło się nieoczekiwanie, gdy babcia zabrała Marysię do przychodni dziewczynka była trochę przeziębiona, dochodziła już do siebie. Nagle zza rogu wyskoczył Wojtek. Marysia pobiegła do niego z okrzykiem: Tato!. Wojtek skrzywił się, ale przytulił córkę. Zaczął jej tłumaczyć, że tak wyszło, że już nie będą razem z mamą i ruszył w swoją stronę, rzucając na pożegnanie, że może jeszcze wpadnie.

Marysia spoważniała i wyszeptała: Nie musisz już do nas przychodzić. Wieczorem dostała gorączki. Po dwóch dniach przyszła pani doktor. Diagnoza była oczywista stres. Chwytałam się za głowę, że nie powiedziałam jej wszystkiego od razu…

Jakby tego było mało, dwa dni później babcia poszła z Figą na spacer, rozdrażniona, puściła ją bez smyczy. Figa, uparta jak zawsze, uciekła w inną stronę, gdy babcia ją skarciła. No to sobie pomarzysz na mrozie, zaraz wrócisz, rzuciła i wróciła do Marysi.

Marysia odmówiła jedzenia i picia, dopóki Figa się nie znajdzie. Nie skutkowały żadne obietnice. Najpierw znajdź Figę, potem zjem. powiedziała z uporem. Mama oczywiście uznała, że to wynik mojego złego wychowania. W końcu nie wytrzymałam: Lepiej byś pilnowała psa, zamiast mnie pouczać! Mama się obraziła i wyszła trzaskając drzwiami.

Tego wieczoru zostałam sama z Marysią. Chodziłam długo po okolicy, na próżno nawołując Figę. Gdy wróciłam do mieszkania, była już późna noc, a ja zziębnięta położyłam się obok śpiącej córki.

Następnego dnia Marysia wcześnie się obudziła: Mamusiu, śniło mi się, że przyozdabiamy wielką choinkę, a Figa wraca!. Spojrzałam na skromną, sztuczną choineczkę na stole i zrobiło mi się jeszcze bardziej żal. Marysia chciała prawdziwą, pachnącą choinkę. Tylko z dużą choinką wróci Figa, tak jak w moim śnie! płakała.

Pieniądze z pensji pomocniczki przedszkolnej ledwo wystarczyły na opłaty, a o zakupie dużej, żywej choinki mogłam tylko pomarzyć. Próbowałam przekonać mamę, by odwiedziła nas w święta, ale odburknęła: Już wiem, że jakaś psina ważniejsza dla ciebie niż własna matka!

Straciłam nadzieję, że na babcię można liczyć, a Marysia coraz bardziej gasła. W Wigilię próbowałam udawać radość, choć serce mi się łamało, gdy patrzyłam na jej zasmuconą minkę.

Gdy zapadł zmierzch, poprosiłam sąsiadkę przesympatyczną panią Helenkę by zajrzała do Marysi, a sama wybiegłam na zimowy, kielecki mróz. Szukałam Figuni na starych uliczkach, wpadałam do podwórek, zaglądałam pod ławki w parku. Nic.

Wreszcie, przemarzła i zmęczona, minęłam stragan z ostatnimi choinkami. Przy jednym z nich zobaczyłam mężczyznę w ciepłej czapce i grubym kożuchu. Chce pani choinkę? zaproponował i nawet rabat oferował, bo mu się już do domu śpieszyło. Wyobraziłam sobie, jak jego dzieci czekają na niego przy stole, a żona krząta się w kuchni…

Nie miałam przy sobie pieniędzy. Żadnych. Spuściłam wzrok i zauważyłam na boku stos gałęzi. Zebrałam się na odwagę: Czy mogę zabrać te gałązki, jeśli niepotrzebne? zapytałam szeptem. Mężczyzna tylko skinął głową i podał mi naręcze zielonych igliwi.

Wyjaśniłam mu sama nie wiem dlaczego że mam chorą córkę, pies uciekł, święta bez choinki i wszystko na głowie. Słuchał uważnie, może zbyt uważnie. Okazało się, że jego też niedawno zostawiła żona. W te święta też siedzi sam.

Nagle, gdy zbierał już swoje rzeczy, podbiegł do niego inny klient, dopytując o jedyną, ostatnią choinkę. Sprzedana! Idź pan do kolegi odpowiedział sprzedawca. Potem spojrzał na mnie i rzekł: Chodźmy, odprowadzę panią i pomogę z choinką.

Skrępowana wyjaśniłam: Ale ja naprawdę nie mam pieniędzy… On tylko machnął ręką: Wiem.

I wtedy wydarzył się prawdziwy świąteczny cud. Otworzył drzwi swojej ciężarówki, a tam na siedzeniu, pod kocykiem w swetrze spała moja Figa. Nawet nie poznałam jej od razu. Figa? zapytałam drżącym głosem. A ja ją nazwałem Choinka, cały ranek tu błąkała się po placu, wyraźnie zagubiona, aż przykleiła się do moich nóg. Włożyłem ją do auta, żeby nie zmarzła odpowiedział mężczyzna z uśmiechem.

Miał na imię Paweł. Okazało się, że lubił zwierzęta i dzieci, a z Marysią od razu złapał kontakt. W naszym domu zapanowała inna atmosfera cieplejsza, radośniejsza niż kiedykolwiek. Może to magia Nowego Roku, może tak miało być od dawna…

Tego nikt nie wie. Ale jedno jest pewne: mamy znów rodzinę, a Figa czasem, z przyzwyczajenia, już nazywana jest Choinką.