Tato, pamiętasz przecież Nadzieję Aleksandrowną Martynenko? Dziś już za późno, ale jutro przyjedź do…

Tato, przecież pamiętasz Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dziś już późno, ale jutro przyjedź do mnie. Poznam cię ze swoim młodszym bratem, a twoim synem. To wszystko. Do zobaczenia.

Chłopiec spał niemal pod jej drzwiami. Iza była zaskoczona czemu jakieś dziecko śpi o tej porze na klatce schodowej? Pracowała jako nauczycielka od dziesięciu lat i nie mogła po prostu przejść obojętnie. Pochyliła się nad nim i delikatnie potrząsnęła jego chudym ramieniem.

Hej, młody człowieku, pobudka!

Co? chłopak niezdarnie się podniósł.

Kim jesteś? Dlaczego tu śpisz?

Nie śpię. Po prostu… macie miękki wycieraczkę. Usiadłem i przez przypadek przysnąłem odpowiedział.

Iza mieszkała w tym bloku dopiero pół roku, kupiła mieszkanie po rozwodzie z mężem. Niewielu sąsiadów znała, ale było jasne, że chłopak nie jest z tej klatki.

Chłopiec miał może z dziesięć, jedenaście lat. Ubrany w stare, ale czyste rzeczy. Przebierał się z nogi na nogę, lekko podskakując.

Iza od razu wyczuła, że musi iść do toalety:
Leć, ale szybko, bo na autobus już ledwo się wyrabiam przepuściła go do mieszkania.

Chłopak spojrzał na nią nieufnie swoimi nietypowo jasnobłękitnymi oczami.

Rzadki odcień, przemknęło jej przez głowę. Podczas gdy chłopiec mył ręce po skorzystaniu z łazienki, Iza przygotowała mu kanapki z szynką.

Weź, przekąś coś.

Dziękuję! już stał w progu. Uratowała mnie pani. Teraz spokojnie poczekam.

Na kogo czekasz? dopytała Iza.

Babcię Antoninę Pietrową. Mieszka tu niedaleko. Zna ją pani?

Trochę znam, ale dwa dni temu zabrało ją pogotowie do szpitala. Widziałam, jak ją wynosili na noszach, kiedy wracałam z pracy.

Do którego szpitala ją zabrali? chłopak pobladł.

Wczoraj dyżurował Szpital Miejski nr 20. Raczej tam.

Rozumiem. A jak pani ma na imię? w końcu zapytał chłopak.

Iza Franciszkiewicz odpowiedziała wybiegając już do pracy.

Tego dnia Iza nawet w ferworze typowych szkolnych problemów nie mogła przestać myśleć o chłopcu.

Widocznie odezwał się we mnie niespełniony instynkt macierzyński, westchnęła smutno. Dzieci nie miała, może dlatego się rozeszli z mężem. Podeszła do sprawy dość spokojnie on poszedł do innej kobiety, która urodziła mu córkę.

W długiej przerwie zadzwoniła do szpitala: u sąsiadki-babci diagnoza udar, rokowania niepewne. Miała 78 lat.

Po pracy znowu spostrzegła chłopca na klatce: siedział na parapecie.

Czekałem na panią ucieszył się na jej widok. Do babci nie wpuszczają, a długo jej tam potrzymają.

Iza zapytała o imię. Okazało się, że nazywa się Felek. Uparcie poprawił: Felek, nie Feluś.

Wykąpanego i najedzonego gościa Iza od razu wzięła w obroty:

Z domu uciekłeś? Rodzice pewnie szukają?

Nie mam rodziców. Mieszkam u cioci.

To ciocia się martwi zaniepokoiła się Iza.

Nie bardzo. Mówiłem jej, że jadę do babci. Ona nawet nie wie, że babcia w szpitalu. Nie chcę tam mieszkać… ciocia jest dobra, niemal nie pije, ale wujek dzień w dzień zagląda do kieliszka i robi się nie do zniesienia. Mają już czwórkę dzieci, za chwilę piątkę, a ja jeszcze dodatkowo… Grozili, że oddadzą mnie do domu dziecka, a ja tam nie chcę. Nie przeszkadzam pani bardzo? Mama mówiła, że jestem nadpobudliwym dzieckiem, cały po tacie, taki sam jasnooki. Mama nie żyje już od dwóch lat.

Jak miała na imię twoja mama?

Nadzieja Aleksandrowna Martynenko. Była dobra i ładna. Pracowała jako sekretarka dyrektora jakiegoś zakładu chemicznego, nie pamiętam nazwy.

A tata? ostrożnie dopytała Iza.

Nie miałem taty. Nigdy odparł markotnie Felek.

Nagle Iza zrozumiała, czemu od pierwszego spotkania ten chłopiec ją tak zaintrygował. Oczy! Takie same widziała tylko u jednej osoby. I tą osobą był jej ojciec.

A przecież jej ojciec właśnie był dyrektorem dużego zakładu!

Iza wstrzymała oddech z emocji: Romans dyrektora i sekretarki… Czy wiedział, że sekretarka urodziła mu syna? Czy zauważył jej zniknięcie ze swojego gabinetu?

A ona? Skoro dała synowi jego imię, bardzo musiała kochać

Iza była jedynaczką, choć w dzieciństwie marzyła o bracie lub siostrze.

Skocz do sklepu po chleb, zaraz obok, to wrócisz szybko dała Felkowi kilka złotych.

Od razu zadzwoniła do ojca:

Tato, pamiętasz Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dziś już nie zdążysz, ale jutro proszę, przyjedź do mnie. Poznam cię z twoim młodszym synem. Resztę jutro. zakończyła rozmowę, nie zostawiając miejsca na sprzeciw.

Pościeliłam ci na kanapie w salonie. Weź prysznic i idź spać zwróciła się do Felka, gdy wrócił.

Nie bardzo wiedziała, co dalej, ale była pewna: nie odda brata rodzinie ciotki, a tym bardziej do domu dziecka.

Ojciec przyjechał wcześnie rano. Zwykle w weekendy Iza odsypiała, dziś oczy miała otwarte od świtu. Prawie nie spała tej nocy.

Ojca kochała. Zawsze był przy niej, wspierał w każdej sytuacji, przeciwnie do matki. Był jej autorytetem. To on przełamał opory matki, gdy Iza zdecydowała się iść na pedagogikę. To również ojciec zaakceptował jej ślub z miłości, a potem tulił w rozpaczy po rozwodzie.

Ojciec jak zwykle był elegancki, spokojny, w odprasowanych spodniach, wypastowanych butach i delikatnej, drogiej wodzie kolońskiej typ poważnego, odnoszącego sukcesy mężczyzny.

No i co ty znowu wymyśliłaś? Znalazłaś sobie brata… Słabo spałem, myślałem powiedział już od drzwi.

Ciszej, tato, gość jeszcze śpi zaprowadziła go do kuchni. Chodź, śniadanie gotowe, pewnie głodny jesteś?

Przy herbacie wyjaśniła mu całą sytuację.

To wszystko takie dziwne przyznał w zamyśleniu. Owszem, była u mnie kiedyś sekretarka Nadzieja Martynenko. Młoda, rozgarnięta, miła. Patrzyła wielkimi, zakochanymi oczami. Chociaż swoje lata mam, facetem przecież jestem, nie powiem, że mnie jej uczucia nie schlebiały.

Nie wytrzymałem Nie oszukujmy się, wierność stu procent nie istnieje. Ale by porzucić twoją matkę tego nawet nie rozważałem.

Raz Nadzieja spytała, czy chciałbym synka. Powiedziałem, że wystarczy mi córka, na syna już za późno.

Później jej matka zachorowała, wystąpiła o długi urlop i wyjechała na wieś. Wróciła dopiero po roku, rześka, zadbana. Żartowałem, czy może męża znalazła odparła, że tak i ma syna. Przez papiery miała nadal nazwisko panieńskie Martynenko.

Ale teraz każdy żyje w wolnym związku Potem łączyły nas wyłącznie służbowe relacje. Niedługo potem Nadzieja długo chorowała i w końcu odeszła. Dowiedziałem się, podpisując zgodę na wypłatę zasiłku pogrzebowego.

Szkoda jej bardzo, była młoda. Nie doklejaj mi, córeczko, nie swojego syna. Przecież miał mieć ojca zakończył swoją opowieść.

W tym momencie Felek już nie spał. Jako grzeczne dziecko, zajrzał do kuchni i się przywitał. Ojciec nagle zbladł. Teraz, będąc blisko, podobieństwo rzucało się w oczy.

Poznajmy się odezwał się i wyciągnął, lekko drżącą z emocji dłoń. Ferdynand Nowacki.

Feliks Ferdynand Martynenko odpowiedział chłopiec i ściskając męską rękę, spojrzał prosto w oczy.

Obaj unieśli zdumieni brwi.

Same Felki dziś u mnie w gościach uśmiechnęła się Iza, tłumiąc wzruszenie.

Felek poszedł się odświeżyć, a Ferdynand w zamyśleniu patrzył na córkę.

Nic nie rozumiem. On wygląda dokładnie jak ja w dzieciństwie. Przecież Nadzieja miała męża i urodziła syna, nie?

Nie miała żadnego męża. Wyjechała na wieś, żeby urodzić ukradkiem dziecko. Tato, sprawdź w kadrach, w jakim okresie była na urlopie macierzyńskim. Męża wymyśliła, żebyś nie miał wyrzutów sumienia. Felek zarzeka się, że nigdy nie miał ojca. Rozumiesz?

Ale zaraz, przecież Nadzieja nie miała rodzeństwa. Skąd więc ciotka i babcia? zamyślił się ojciec.

Na to już odpowiedział sam Felek, który podsłuchał rozmowę:

O moją mamę chodzi? Ciotka Wala to bardzo daleka rodzina. Przyjechali do miasta, kiedy mama już była bardzo chora. Babcia Tońka to matka ciotki Wali. Po śmierci mamy zabrali mnie do siebie.

Przecież gdzieś musiałem się podziać! Z wynajmowanego mieszkania musiałem wyjechać. Teraz ciotka dostaje jakieś zasiłki na mnie, a wujek wiecznie krzyczy, że mało.

Ale pana zapamiętałem! Ferda Nowackiego! Pańskie zdjęcie mama miała w ramce na toaletce. Myślałem, że to jej ulubiony aktor. Pytałem, a mama mówiła, że opowie, gdy dorosnę.

Iza nakarmiła Felka śniadaniem i wysłała na poranny seans filmowy do pobliskiego kina.

I co, tato, masz jeszcze wątpliwości? zapytała.

Chyba nie Ale badanie DNA trzeba będzie zrobić, ustalić ojcostwo sądowo odpowiedział.

Potem nastąpiła cała burza emocji i symulowany atak serca u Ludwiki Iwanowskiej, żony Ferdynanda. Szybko jednak się ogarnęła i wyjechała uspokoić nerwy nad morze. Gdy zdecydowała się zobaczyć Felka polubiła go, lecz wychowywać nie chciała. W odwiedziny tak, zamieszkać nie! Zdrowie nie pozwala, nerwy zszargane.

Mam gosposię, ale to nie niania! oświadczyła.

Nikt na siłę nie naciskał. Ferdynand spędzał z Felkiem dużo czasu, co sprawiało mu radość. Za każdym razem widział swoje odbicie w synu: oboje nie cierpieli kaszy manny i oboje kochali koty.

Tyle że żona Ferdynanda miała alergię na koty, a Felek nigdy nie miał domu, gdzie mógłby przygarnąć kociaka.

Obaj też trochę seplenili, dokładnie tak samo. Nie wspominając już o niesamowitym podobieństwie fizycznym…

Wreszcie udało się załatwić wszystkie formalności związane z ustaleniem ojcostwa, co trwało dwa miesiące. Ferdynand Nowacki przyszedł do Izy, przywołał Felka i powiedział:

Od dziś jesteś moim synem także zgodnie z prawem. Tu masz nowy dokument. Wiedz, że zawsze byłeś moim dzieckiem, tylko nie wiedziałem o tobie. Jeśli dasz radę, wybacz mi…

Nie zmuszam cię, byś mówił tato, jak wolisz. Ale zapamiętaj: nie jesteś już sam. Masz oparcie i opiekę jestem twoim ojcem. Masz Izę twoją siostrę.

Ja od razu wiedziałem, że jesteś moim tatą odparł Felek z uśmiechem. Wystarczyło, że spojrzałem.

Boże, jakie teraz dzieci bystre uśmiechnął się wzruszony ojciec i przytulił syna.

Iza zauważyła łzy w oczach ojca, ale szybko opanował wzruszenie. Felek zamieszkał u niej, ale czasem odwiedzał Ludwikę Iwanowską, a ojciec przyjeżdżał codziennie. A jeszcze razem z Izą zaadoptowali kota…

Starszy pan rozdawał w kartonach kotki koło supermarketu Felek wybrał najsłabszego. Nazwali go Mruczek. W tej chwili Felek poczuł się najszczęśliwszym chłopakiem na świecie!
PS
Ferdynand Nowacki ufundował nagrobek z białego marmuru Nadziei.

Na grób jeździli z Felkiem często, zawsze przywożąc świeże kwiaty.

Pewnego razu, gdy zostawiali kwiaty, Felek powiedział:

Wiesz, tato, mama dzień przed śmiercią powiedziała mi, żebym nie płakał. Że nie zniknie całkiem. Przejdzie tylko na tamtą stronę i będzie nade mną czuwać.

Obiecała też, że będzie mi pomagać, nawet stamtąd. I dopiero teraz rozumiem, że to ona wszystko sprawiła że znalazła mnie Iza i potem Ty! Jestem tego pewien! Wierzysz mi, tato?

Oczywiście, że wierzę odpowiedział cicho ojciec.