Nasze wnuki działają nam na nerwy. Nie będziemy ich już więcej przyjmować do siebie.

Mówią, że dzieci to szczęście. Podobnie mówi się o wnukach. Zgadzam się z tym, ale tylko wtedy, gdy nie ma ich zbyt wielu i stać cię, by je utrzymać. Mój mąż i ja mamy jedną córkę. Jak to bywa, pewnego dnia, gdy miała dziewiętnaście lat, powaliła nas wiadomością, że jest w ciąży i zamierza urodzić dziecko. Urodziła bliźniaki. Wyszła za mąż.

Wszystko spadło nagle na nasze barki. Młoda mama z dwójką dzieci. Jej mąż też bardzo młody, zarabiał ledwo kilkaset złotych miesięcznie. To głównie my ich utrzymywaliśmy. Musieliśmy z mężem wziąć dodatkowe prace, by móc wspomóc dzieci i wnuki.

Przez jakiś czas mieszkali z nami. Budziłam się o świcie, szłam do dwóch prac, a nocami biegałam wokół bliźniaków, żeby córka mogła odpocząć. Zrozumiałe, że moje zdrowie zaczęło szwankować.

Tak było przez prawie trzy lata już jakoś ułożyli sobie życie, dzieci podrosły, a wtedy córka zadzwoniła i powiedziała, że znów jest w ciąży. Od razu powiedziałam, że lepiej byłoby, gdyby zdecydowała się na aborcję. Dwójkę dzieci niełatwo postawić na nogi. Ale nie, uparła się, że chce urodzić. Urodziła i wszystko wróciło do punktu wyjścia. Znów są potrzebne pieniądze, kolejna buzia do wykarmienia. Znowu z mężem rzuciliśmy się w wir pracy. Mimo że zięć zaczął zarabiać nieco więcej, to jak miał utrzymać pięć osób?

Mąż dostał udaru, a mnie zaczęło boleć serce. Już wiedziałam, że nasze organizmy nie wytrzymają takiego obciążenia. Powiedziałam córce, że teraz muszą radzić sobie sami. Wtedy zabiła mnie psychicznie powiedziała, że jest w ciąży po raz czwarty.

Nie wiedziałam nawet, co powiedzieć. O czym oni myślą? Wyglądało na to, że liczą, że będziemy ich wspierać przez całe życie. Ale już nie damy rady. Nie wiem, co robić. Nie chcę, żeby ludzie nas oceniali za to, że nie pomagamy jedynej córce. Przecież przez tyle lat dawaliśmy z siebie wszystko.