Ziemię wyrównał, Marcie zrobił rabaty na kwiaty, postawił altanę. W domu też od razu poczuć było sil…

Ziemię wyrównałam. Zrobiłam Zosi rabaty na kwiaty. Postawiłem altanę. W domu też od razu było czuć męską rękę. Nie, Zosia dobrze wybrała sobie męża. Naprawdę dobrze. A przy tym Janek jeszcze zarabiał pieniądze. Zawsze próbował sprawić Zosi przyjemność jakimś prezentem.

Przecież ty mnie nie kochałaś. Bez miłości za mnie wyszłaś. Teraz odejdziesz, jak zachorowałem

Nie odejdę! powiedziała Zosia i mocno objęła Janka. Jesteś najlepszym mężem! W życiu cię nie zostawię

Nie mógł uwierzyć, że to prawda. Nastrój miał kiepski

Zosia była żoną przez dwadzieścia pięć lat i przez cały ten czas podobała się mężczyznom. Nawet jako młoda dziewczyna była jedną z najbardziej rozchwytywanych. Ba, jeszcze w podstawówce wszyscy chłopcy tylko za nią biegali. A przecież Zosia nigdy nie była typową pięknością.

Nie rozstała się z pierwszym mężem, chociaż był człowiekiem dość specyficznym.

Nie, Zosia przeżyła z Włodkiem do samego jego końca. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Jej zięć zabrał Kamilę do Niemiec, teraz przysyłają ładne zdjęcia i zapraszają w gości. Ale tak jakoś się złożyło, że Zosia z Włodkiem nie wybrała się do nich. Może kiedyś poleci. A Włodek już po wszystkim.

Włodek zginął w wypadku samochodowym. Bezsensownie Potem Zosi powiedzieli, że pewnie źle się poczuł podczas jazdy. Serce go chwyciło, spanikował, nie opanował auta.

Może stracił przytomność? zasugerowała Zosia.

Teraz już się nie dowiemy westchnęła Ela, jej przyjaciółka i lekarka. Przyczyna: rozległe obrażenia, nie do przeżycia.

Byłam wtedy kompletnie w szoku. Ela pomagała mi wszystko załatwić.

To ona dowiedziała się o wszystkich szczegółach przez swoje kontakty. Włodka pochowali i zostałam sama w dużym domu, który budowaliśmy tyle lat.

Dla dwóch osób, a i jak goście przyjeżdżali, dom wydawał się nie taki wielki. Dla jednej kobiety za duży, ciężar.

Dom to dom. W nim przydałaby się męska ręka

Kamila przyjechała pożegnać ojca. Poruszyła temat sprzedaży domu, kupna mieszkania i ewentualnej mojej przeprowadzki do nich.

O nie! zawołałam. Nie po to budowaliśmy ten dom, żebym teraz miała go sprzedawać. Do tej waszej Niemiec też nie chcę. Widziałam tę waszą „zagranicę”

Mamo!

Oj, ciemna ty jesteś, Kamilko! zażartowałam przez łzy.

No to może jeszcze nie jest tak źle.

Nic nie było proste. Tak jak sam Włodek. Potrafił być opiekuńczy i czuły, z drugiej strony straszny humorzasta. Kiedy miał zły dzień, potrafił wykończyć mnie nerwowo. Potem przepraszał, ja nie chowałam długo urazy. I tak przeżyliśmy dwadzieścia pięć lat! Można zwariować

Kamila została parę dni i wróciła do męża dużo pracował, a ona chciała dbać o domowe ognisko. Zostałam sama.

Ale wiedziałam, że nie na długo.

Tak też się stało. Pół roku rozpaczałam, a jak już wytarłam łzy, zobaczyłam wokół grupkę zalotników.

Nawet moja mama kiedyś się dziwiła, że tylu mnie „chce”.

Co oni w tobie widzą? Padają jak muchy! Przecież nie jesteś typową pięknością. Czy ja czegoś nie rozumiem?

Kochana mamo uśmiechałam się, malując usta uroda niewiele znaczy. Kobieta ma być czarująca. Musi mieć to „coś”.

Idź już na tę randkę śmiała się mama bo ci narzeczony ucieknie.

Przyjdzie inny wzruszałam ramionami.

Minęło prawie trzydzieści lat od tamtej rozmowy z mamą, a nic się nie zmieniło. Kobiety narzekają, że nie ma wolnych mężczyzn po czterdziestce, a ja w wieku czterdziestu sześciu miałam aż dwóch na raz.

Serce ciągnęło mnie do Pawła. Bardzo mi się podobał z wyglądu i rozmowy z nim były ciekawe, inteligentny, elokwentny. Ale Paweł był mistrzem głównie w gadce. Polubiłam go uszami, ale rozumiałam nie nadaje się do codziennego życia. Tym bardziej nie do mojego wielkiego domu.

Drugi, Janek, był prostym, silnym facetem. Tym, co potrafią zrobić wszystko własnymi rękami. Prawdziwy złota rączka i spokój w charakterze, ale taki z charakterem, nie mięczak.

Z żoną miły jak piesek, ale jak trzeba góry przeniesie. Mniej mi się podobał niż Paweł taka kobieca logika. Nic nie dawał pięknych słów. Na trzeźwo był raczej milczkiem. Dopiero po paru piwach stawał się duszą towarzystwa.

Ale pić umiał sporo, a rano i tak był gotowy do życia. Oblewał się zimną wodą i działał dalej. Mało mówił, za to konkretnie. Wybrałam więc Janka.

Paweł się obraził i zniknął.

Wyszłam za Janka, a on był szczęśliwy jak dziecko. Na weselu wypił chyba za trzech, tańczył i śpiewał do upadłego.

No nieźle śmiała się Ela. Rok nie minął od śmierci Włodka, a ty już za mąż wychodzisz. Kobiety ze świecą szukają faceta, a u ciebie proszę: wystarczy, że wyjdziesz z domu.

Powiedz jeszcze: „Co oni w tobie widzą? Przecież nie masz urody!”

No, zawsze byłaś jakaś za bardzo rozchwytywana, to fakt.

Sama nie wiem, co widzą. Spytaj mojej mamy.

Puściłam do Eli oko i poszłam zatańczyć z Jankiem. Tańcząc, rozgoniłam ostatnie wątpliwości.

No i co z tego, że Janek trochę prosty? Ale silny i wszystko potrafi. Całkiem przystojny. Że milczy częściej niż mówi? Może to i dobrze.

A gdyby wybrała Pawła? Pięknymi słowami nikt się nie naje.

W kilka miesięcy Janek zamienił moją działkę w bajkowy ogród. Wyciął niepotrzebne drzewa.

Wyrównał ziemię. Zrobił mi klomby. Postawił altanę. I w domu od razu było czuć, że miałam przy sobie prawdziwego faceta.

I jeszcze Janek zarabiał. Ciągle próbował mnie uszczęśliwić prezentami.

Porównałam sobie krótki okres wspólnego życia z dwudziestoma pięcioma latami pierwszego małżeństwa i szczerze żałowałam, że nie poznałam Janka wcześniej. Chłop na wagę złota!

Latem wieczorami grillowaliśmy w altance, gdzie Janek postawił masywny, piękny stół i ławki.

Po szaszłykach mruczałam z zadowolenia jak najedzony kot. Janek uśmiechał się do mnie szeroko.

O co chodzi, Janek?

Nic. Po prostu się cieszę.

Jego pierwsza żona była wiecznie niezadowolona. Już nawet nie wierzył, że spotka jeszcze taką kobietę.

Cztery lata cieszyliśmy się naszym szczęściem, a potem Janek zaczął się źle czuć.

Szybciej się męczył. Chudł bez powodu. A gdy wypił bo czasem lubił czuł się kiepsko.

Janek, musisz iść do lekarza! biję na alarm. Na co czekasz? Coś jest nie tak!

Daj spokój, Zośka. Przejdzie samo!

Co za ciemnogród? A jak nie przejdzie? Jak wszyscy faceci boisz się lekarzy?

Nie nie o to chodzi.

Janek nie chciał mówić, ale bał się jednego: jeśli będzie poważnie chory, odejdę od niego. Że nie będę chciała żyć z chorym facetem.

Nie był głupi. Wiedział, że wyszłam za niego raczej z rozsądku niż z miłości. Ale on mnie kochał! Mimo wszystko.

Zakochał się, gdy zobaczył mnie w sklepie, jak roztrzepana szukałam portfela w torebce. Byłam wtedy taka rozbrajająca.

Chciał od razu podejść, wziąć mnie pod opiekę, być zawsze blisko. Jego mama przyjrzała się mi raz i powiedziała:

Synku, twoje życie. Ale co ty w niej widzisz nie piękność i już nie pierwszej młodości. Każda młoda by cię chciała!

Tylko mnie Janek chciał. A jeśli teraz będzie chory, czy dalej będzie mi potrzebny?

Nie namówiłam go do lekarza. Była sobota, przyszła Ela z mężem Staszkiem. Janek z Staszkiem pili piwo przy grillu. W kuchni Ela szepcze mi:

Janek chory?

Nie wiem już! Jęczę mu, żeby się przebadał. Ale nie! Ty jesteś lekarką, powiedz chyba coś mu jest?

Wygląda gorzej. Schudł. Skóra jakby żółtawa

O Boże! Ela, błagam, przekonaj go do lekarza! Może ciebie posłucha

Ela popatrzyła na mnie uważnie.

Zosiu ty go kochasz? Pamiętam twoje wahania

Przygryzłam wargę i nie odpowiedziałam.

Ela jednak nie zdołała go przekonać. Janek zemdlał podczas biesiady. Wezwałyśmy karetkę, pojechałam z nim do szpitala. Nawet nie odzyskał świadomości. Trzymałam go za rękę, modliłam się.

Na stół operacyjny trafił niemal od razu.

Guz na wątrobie.

Rak?! przestraszyłam się.

Czekamy na wyniki.

Okazało się, że guz był łagodny, choć spory.

Lekarze zabronili mu prawie wszystkiego i ostrzegli, że czeka go długie dochodzenie do siebie, a i tak może już nie wrócić do pełni formy w końcu już wiek.

Janek się załamał. W szpitalu odwiedziła go mama.

Byłam w pracy, ale mama przyszła z jedzeniem zgodnym z dietą.

Synku, nie poznaję cię! mówiła pani Teresa. Przeżyłeś. To nie rak. Ciesz się, a nie leżysz cały markotny. Masz, zjedz kotlecika na parze.

Nie mam apetytu.

Ale musisz! Przychodzi do ciebie Zosia?

Przychodzi na razie odpowiedział Janek.

Boisz się, że cię zostawi? No to byłaby głupia!

Przecież już po mnie. Nic już nie mogę. Nawet pracować. Mam dopiero pięćdziesiątkę w czerwcu, a czuję się jak inwalida. Kto mnie takiego będzie chciał?

Co tu się dzieje? zapytałam, wchodząc. Słychać was na całe oddział.

Idę już. Cześć Zosiu. Trzymaj się.

Co się dzieje?

Mama Janka machnęła ręką i wyszła. Umyłam ręce, podeszłam do łóżka, gdzie Janek wyglądał nieszczęśliwie.

A czego się tak martwisz, inwalido? Ręce, nogi na miejscu. Reszta się zrośnie. Wiesz, co czytałam o wątrobie?

No?

Wątroba się regeneruje. Jeśli zostaje pięćdziesiąt jeden procent zregeneruje się. A u ciebie zostało sześćdziesiąt. Daj jej czas. Będzie dobrze!

A mam ten czas?

O co ci chodzi?

Czas. Mam jeszcze czas?

Coś ci lekarze ukrywają? Poprosiłeś o coś, żebym nie wiedziała?

Nie o to mi chodzi

Wypisali go do domu. I zaczęła się najgorsza część życia Janka. Wystarczyła chwila pracy w ogrodzie i padał ze zmęczenia. To bolało go najbardziej.

A zbliżały się jego urodziny, o których myśl tylko go dołowała. Ani zjeść, ani napić się normalnie. Pięknie.

Ja udawałam, że nie widzę jego zmęczenia, i razem z nim podjadałam dietetyczną papkę.

Zośka No powiedz, co teraz z nami będzie?

W jakim sensie?

No wiesz Ja bardzo powoli dochodzę do siebie. Odejdziesz, tak? Lepiej powiedz od razu.

Dlaczego miałabym cię zostawić? Mi z tobą dobrze.

Jak pracowałem i robiłem wszystko, to było ci dobrze. A teraz co? Ja sam ze sobą mam dosyć

Daj spokój. Dasz radę!

Staram się. Ale co to za życie Młotkiem dwa razy stuknę i padam jak pies.

Objęłam go od tyłu, przytuliłam głowę do jego karku.

Kocham cię. I nigdy cię nie zostawię. Nie spiesz się z rekonwalescencją. Niech się toczy, jak idzie.

Kochasz? Naprawdę?

Naprawdę.

Nie zostawiłam Janka. Powoli, ale dochodzi do siebie.

Urodziny zorganizowałam mu bez alkoholu, żeby nie żałował, że nie pije sam.

Przyszło kilku przyjaciół, posiedzieliśmy w altance, pograliśmy w planszówki.

Ty to masz szczęście do żony, Janku żegnali się koledzy.

Pewnie teraz idziecie świętować za moje zdrowie? rzucił żartem.

Pośmialiśmy się. Wieczorem siedzieliśmy na ganku, gapiliśmy się na gwiazdy. Szczęśliwi. Tego wieczoru Janek po raz pierwszy od miesięcy poczuł się lepiej.

Uwierzył, że wraca do zdrowia. I że naprawdę go nie zostawię. Objął mnie mocniej.

Co tam, Janku?

Wszystko dobrze! westchnął.

No nareszcie uśmiechnęłam się i pocałowałam go w policzek.

Byliśmy szczęśliwi…