Dla siebie kupuję wysokiej jakości mięso z indyka i robię gotowane kotleciki, a dla niego wybieram wieprzowinę z kończącą się datą ważności

Mam już pięćdziesiąt siedem lat, a z moim mężem jestem formalnie związana małżeństwem od ponad trzydziestu lat. Przez cały ten czas prałam jego ubrania, gotowałam obiady i dbałam o domowe ciepło jak dobra gospodyni z Kielc. Mąż i ja mamy dwoje dzieci, których wychowaniem i edukacją zajęłam się praktycznie sama, od przedszkola po maturę. Od zawsze czułam się jak wiewiórka w kołowrotku praca na etacie, dorabianie po godzinach, a do tego jeszcze korepetycje z matematyki i malowanie paznokci sąsiadkom. Wszystko po to, żeby nasze dzieci nie musiały chodzić w szkolnych kapciach po rodzicach innych dzieci i mogły mieć porządne kurtki na zimę.

Przez całe nasze wspólne życie mój mąż nigdy jakoś specjalnie nie poświęcał się pracy, a na emeryturze już całkiem osiągnął szczyt lenistwa siedzi w domu, a obowiązki domowe omija szerokim łukiem. Ja dalej stawiam czoła codzienności, pracuję, pomagam dzieciom z wnukami i, rzecz jasna, ogarniam chatę.

Wielokrotnie prosiłam go, żeby chociaż dorobił sobie jako stróż na osiedlu albo przyjmował paczki w inpostowym kiosku, ale on tylko mówi, że nie ma potrzeby, bo przecież jakoś sobie radzimy. A głodu też nie cierpi wręcz przeciwnie! Ledwo mam czas coś ugotować, a jak wracam do domu po pracy, to wszystkie najlepsze kąski już wciągnął; dla mnie zostawił tylko zupę (chłodnik, żeby nie było).

Pewnego dnia pogadałam o tym z koleżanką Agatą, i ona doradziła mi, żebym gotowała dwa oddzielne zestawy obiadów dla niego z tanich składników, dla siebie z tych trochę lepszych. Wróciłam do domu i powiedziałam mężowi, że lekarz zalecił mi dietę, więc nie wolno mu ruszać mojej żywności.

Od tej pory ukrywam smakołyki w szafie gdy mąż idzie do garażu porządkować narzędzia (czyli nic nie robić), ja sobie po cichu piję herbatę i zajadam cukierki. Kiełbasę i ser chowam głęboko w lodówce za słoikami z ogórkami, a kiedy nikt nie patrzy, pożeram swoje zapasy. Na szczęście mamy dwie lodówki: w jednej standardowe produkty, a w drugiej domowe przetwory, więc to właśnie tam ukrywam swoje dobro.

Wiecie jak to jest z mężczyznami niby patrzą, a nic nie widzą! Dla siebie kupuję najlepszą wędlinę z indyka i robię parowane kotleciki, dla niego zaś wybieram wieprzowinę z końcówką terminu, dorzucam jakąś przyprawę i nawet nie narzeka. Makaron dla niego z Biedronki za dwa złote, a dla siebie wyszukuję ten z pszenicy durum oczywiście polskiej!

Nie uważam, żebym robiła coś niewłaściwego. Przecież jeśli mój mąż chce jeść lepiej, niech ruszy się i znajdzie pracę zamiast wypłaszczać siedzenie na fotelu w piżamie. Rozwodzić się w tym wieku byłoby chyba szczytem głupoty przecież już większość życia za nami, dom wspólny, a po co dzielić wszystko przez pół i roztrwonić dorobek? Lepiej już żyć po cichu, zrobić sobie czasem herbatę z róży w ukryciu i śmiać się z tego całego małżeńskiego kabaretu.