Nie swój

Zaczęłaś, to mów do końca! Marek podniósł głos na swoją przyjaciółkę Zofię. A jak nie wiesz, to nie siej plotek na darmo
Wiem, uśmiechnęła się Zofia, patrząc mu prosto w oczy. My z Martą nie mieliśmy przed sobą żadnych tajemnic
Z Martą poznaliśmy się zupełnie zwyczajnie. Była zima, chodniki śliskie po szronie. Marta poślizgnęła się rano, spiesząc się do pracy, i upadła, mocno obijając kolano. Pomogłem jej wstać i kuśtykać do przychodni.
Prześwietlenie wykazało, że nie ma złamania, więc Marta dostała zalecenia: odpoczynek i elastyczny bandaż na kolano. Przez cały ten czas nie odstępowałem jej ani na krok. Nawet zadzwoniłem do przełożonego i poprosiłem o pół dnia wolnego w pracy. Dopiero gdy posadziłem Martę w taksówce i obiecała mi, że zadzwoni, jak tylko dotrze bezpiecznie do domu, poczułem ulgę i mogłem wrócić do swoich obowiązków.
Marta była zachwycona moją troską takiego faceta jeszcze nie spotkała. Ja po prostu byłem sobą, troska o drugiego człowieka wyniosłem z domu. Z Martą zaczęła się najpiękniejsza, romantyczna przygoda mojego życia. Dzwoniliśmy do siebie cały czas, pisaliśmy długie wiadomości, rozmawialiśmy o wszystkim. Każdego dnia życzyłem jej miłego dnia rano i spokojnej nocy wieczorem. Dbałem, czy jest ciepło ubrana, czy zjadła, czy się wyspała i jak jej minął dzień.
Dla mnie to było naturalne. W moim domu wszyscy się tak o siebie troszczyli. Mieszkałem sam w mieszkaniu po babci, które odziedziczyłem, a rodzice tata, Stanisław i mama, Teresa mieszkali niedaleko, w sąsiednim mieście. Dawniej mieszkaliśmy tam wszyscy razem, a babcine mieszkanie było wynajmowane. Rodzina była zgodna, bez kłótni, a ja wychowałem się w atmosferze ciepła i zaufania. Po śmierci babci, gdy dorosłem, przeprowadziłem się do mieszkania po niej.
Z dziewczynami nie miałem szczęścia. Jestem raczej nieśmiały, nigdy nie latałem po dyskotekach, nawet znajomych do wspólnych wyjść mi brakowało. Nasze spotkanie z Martą było przypadkiem ona potrzebowała pomocy, a ja po prostu nie umiałem przejść obojętnie. Potem pomyślałem, że los nas zesłał sobie nawzajem.
Po dwóch miesiącach wzięliśmy ślub. Tak po prostu żartując, zapytałem Martę, czy wyjdzie za mnie, a ona na to z entuzjazmem:
No to dawaj! Zaraz pójdziemy do Urzędu Stanu Cywilnego i złożymy wniosek!
Do końca pracy urzędu został tylko godzinę, ale zdążyliśmy. Ślub wyznaczono na najbliższy możliwy termin. Moi rodzice, choć zaskoczeni pośpiechem, szybko zaakceptowali moją decyzję, polubili Martę ogromnie.
Mama Marty mieszkała w sąsiednim mieście. Od razu zadzwoniła do niej i powiadomiła. Nie mogła przyjechać, bo akurat babcia Marty bardzo źle się poczuła, a nie było komu się nią zająć.
Tworzyliśmy naprawdę dobrą rodzinę. Byliśmy szczęśliwi nie było kłótni, a romantyzm między nami nie wyparował po ślubie. Wkrótce urodził się syn, Michaś, a nasze szczęście tylko wzrosło. Choć i obowiązków przybyło. Pewnego dnia, podczas rodzinnej uroczystości, bliska przyjaciółka Marty Zofia przesadziła z alkoholem. Trzeba było zamówić jej taksówkę, żeby bezpiecznie wróciła do domu.
Świętowaliśmy rocznicę ślubu w restauracji. Byli rodzice: Teresa i Stanisław, pięcioletni Michaś dumnie siedział przy stole wśród dorosłych i wznosił toasty za szczęście sokiem, a Marta zaprosiła też Zofię. One były ze sobą jak siostry, znały się od liceum. Zofia, w przeciwieństwie do pięknej Marty, nie miała szczęścia do chłopaków. Była pulchna, niska, z twarzą, którą można by określić jako nieudany szkic artysty bladą i nieinteresującą. Nic dziwnego, że jeszcze jako nastolatki to Marta skupiała na sobie całą uwagę kolegów. Ale dzięki tej przyjaźni Zofia i tak zyskiwała matka Marty pozwalała córce wychodzić na randki tylko w towarzystwie Zofii. Dlatego we dwie chodziły do kina, do parku, nierzadko i w większej paczce. Zofii nie oświadczył się jednak żaden chłopak, a Marcie już w czwartej klasie liceum zaczęły się posypać propozycje. Ale była wybredna. Wyszła za mąż dopiero po dwudziestce piątce za mnie. I zaczęło się
Zofia schodziła ze mną po schodach restauracji, ledwo trzymając się na nogach. Trzy razy prawie upadła, gdybym nie podał jej ramienia. Na górze czekali na mnie żona, Michaś i rodzice, Zofię zaś na dole miała odwieźć zamówiona przez Martę taksówka. Ledwo stała, dlatego postanowiłem ją odprowadzić.
Szczęścia młodym! Ha ha! wykrzyknęła głośno, aż kilka osób się obejrzało. Jeden ma szczęście, drugi pecha. Marcie zawsze się udawało i zawsze będzie, a mnie nigdy! coraz głośniej mówiła Zofia. Od dziecka jej wszystko wychodziło! Mężczyzn wciąż kręciła, a wy, faceci, dajecie się wodzić za nos! Trzeba mieć rozum, a nie tylko… No, Marta piękna, więc rozum wam wyłączają!
Wyszliśmy wreszcie z restauracji, do taksówki zostało kilka metrów, gdy nagle Zofia oderwała się ode mnie i, jakby nagle była zupełnie trzeźwa, powiedziała donośnym głosem:
A wiesz, czyjego syna wychowujesz? On nie jest twój!
Co ty wygadujesz! aż ręka mi zadrżała. Zrobiło mi się ciemno przed oczami, jakby świat się zawalił. Chciałem ją potrząsnąć, żeby przestała gadać te głupoty, ale ona poszła dalej:
Ale zbladłeś! Przecież sam mógłbyś się domyślić! Michaś urodził się za wcześnie! A ślub w pośpiechu myślisz, że Marta tak bardzo cię kochała, że musiała natychmiast zostać twoją żoną? Ha! I przecież nie jest do ciebie podobny, nie widzisz? Przed tobą był jeszcze jeden prosił o rękę, a potem zostawił dla innej Tak jej trzeba!
Wpakowałem Zofię z wściekłością do taksówki i zatrzasnąłem drzwi. Kiedy odjechała, zadzwoniła jeszcze do mnie, a ja, sam nie wiem po co, odebrałem.
Zapytaj, zapytaj swoją żoneczkę! Ha ha! Niech jej też będzie źle! Ja mam dosyć tej waszej sielanki, teraz niech ona się pomęczy mówiła Zofia, a potem roześmiała się kpiąco
Ten śmiech dudnił mi w uszach cały wieczór. Przez wiele dni nie mogłem wyrzucić z głowy jej słów. Faktycznie, Michaś urodził się za wcześnie, ale nigdy jakoś nie brałem tego pod uwagę. Przypisywałem przecież wszystko wcześniactwu, nie myślałem nigdy o różnicach w wadze i rozmiarze, liczyło się tylko, że byłem niesamowicie szczęśliwy. Syna pokochałem od pierwszej minuty nawet przez myśl mi nie przeszło, że mógłbym nie być jego ojcem.
Moi rodzice byli zapatrzeni w wnuka. Często nas zapraszali, zabierali Michaśka na weekendy, do zoo, do muzeum. Przeklęta Zofia! Zatruła mi całą radość i szczęście Wspomnienia jej słów nie dawały mi spokoju. Michałek rósł na szczupłego, jasnowłosego chłopca, a ja byłem wysoki, ciemnowłosy. Mama powtarzała, że dzieciom włosy się zmieniają, ale drobna sylwetka? Przecież ja byłem krępy, Marta wysoka Oczy, znowu te oczy Cały tydzień ani słowa nie powiedziałem, aż w końcu nie wytrzymałem. Zapytałem Martę
Popatrzyła na mnie dziwnie, a potem powiedziała:
Wiedziałam, że kiedyś mnie zapytasz. Skoro się domyśliłeś, to czemu pięć lat czekałeś? uśmiechnęła się drwiąco. Można było od razu zakończyć rozwód i po sprawie! Przecież cię okłamałam! Jestem taka a taka! No to czemu nie krzyczysz?
Odsunąłem się od niej z bólem. Przecież ja ją tak kocham Gdyby wtedy powiedziała prawdę, wybaczyłbym i tak bym się z nią ożenił! A teraz Ona mówi o tym tak spokojnie, jakby czekała tylko na ten moment przez te pięć lat. Rozwód? Wcale tego nie chciałem A Michaś? Mój kochany syn Pokochałem go jak własnego i nikt mi tego nie odbierze. A rodzice? Jak im to powiedzieć? Albo wcale nie mówić i zostawić wszystko tak, jak jest?
Marta jakby nie była pewna moich uczuć. Pokłóciliśmy się ostro. Spakowałem rzeczy i poszedłem. Mieszkanie po babci akurat stało puste, bo nie miałem teraz najemcy. Przez dwa tygodnie byłem sam. Tęsknota za synem i żoną nie dawała mi spokoju. Przemyślałem sobie wszystko nie, Zofia nie zepsuje nam szczęścia! Miała nadzieję, że popsuje nam życie, ale nie doczeka się!
Wróciłem do Marty i Michaśka.
Wybacz mi! Nagadałam ci okropnych rzeczy, nie zasłużyłeś na to płakała Marta. Bałam się, że jak się dowiesz, przestaniesz mnie kochać. Wolałam powiedzieć wszystko od razu, nie czekać na ten moment Strasznie się tego bałam!
Ach, Marto przytuliłem ją mocno. Pięć lat żyjesz ze mną i jeszcze mnie nie znasz. Nigdy bym was nie zostawił. Kocham was obu ciebie i Michałka. Rozumiem cię, nie mam żalu. Bałaś się wtedy o nas, nie powiedziałaś, rozumiem My mamy prawdziwą miłość i żadna Zofia nam nie zaszkodzi!
Tylko jej już nie chcę widzieć wyszeptała Marta ze łzami, wtulając się we mnie.
A co powiemy moim rodzicom? zapytałem drżącym głosem. Oni tak pokochali Michaśka Jak im to powiedzieć?
Powiedzieliśmy rodzicom. Po półtora miesiącu. Tylko że nie o tym. Powiedzieliśmy, że Marta jest znów w ciąży i niedługo będą mieć drugiego wnuka.