– Bez mnie sobie nie poradzisz! Niczego sama nie zrobisz! – krzyczał mąż, pakując swoje koszule do dużej torby.

Bez mnie sobie nie poradzisz! Nic nie potrafisz! to był krzyk jej męża, kiedy pakował swoje koszule do wielkiej sportowej torby.

A jednak dała radę. Nie załamała się. Może gdyby zaczęła myśleć, jak przetrwa z dwójką dzieci, nakręcałaby się strachem, i może nawet wybaczyłaby zdradę. Ale nie miała na to czasu musiała już zaraz zaprowadzić córki do przedszkola i lecieć do pracy. Mąż wparował do domu pół godziny wcześniej: zadowolony z siebie, przepełniony pewnością z nową miłością na boku.

Zakładając płaszcz, Terenia wydawała krótkie komendy, precyzyjnie jak dowódca:

Ola, pomóż Zosi zapiąć kurtkę i dopilnuj, żeby w przedszkolu ładnie jadła. Pani ostatnio narzekała, że nie chce jeść kaszy.
Michał, postaraj się zabrać wszystko, co uzbierałeś przez te lata. I nie zwlekaj z kluczami, wrzuć je do skrzynki pocztowej. Na razie.

Ola urodziła się dokładnie pół godziny przed Zosią i była uznawana za starszą. Teraz obie miały po cztery lata. Zupełnie różne z charakterów: Ola robiła, co trzeba i zje nawet najmniej lubianą kaszę, bo tak trzeba, a Zosia nie, ona będzie walczyć do końca: Nie zjem, bo są grudki.

Na szczęście przedszkole było dosłownie dziesięć minut od domu. Dziewczynki trajkotały po drodze, nie dając jej miejsca na myślenie o przyszłości. W pracy też nie miała chwili na refleksje dyżur u lekarza rodzinnego zapchany po brzegi, a potem jeszcze wizyty domowe rozpisane na godziny. Dopiero wieczorem, gdy zobaczyła w przedpokoju puste wieszaki po kurtkach męża, dotarło do niej, że od dziś jest sama. Ale nie w jej stylu było jęczeć i się żalić wszystko miało być normalnie albo nawet lepiej. Zawsze można się załamać albo wziąć się w garść ona wybrała drugie. Teraz trzeba zrobić kolację.

Co się zmieniło w naszym życiu? rozważała, krojąc warzywa na sałatkę. Odszedł mąż. Jaką miał tu rolę? Co teraz spadnie na moje barki? Nic, z czym bym sobie nie poradziła, wystarczy tylko lekko zmienić plan dnia. Damy radę. Wszystko będzie dobrze. A jeszcze lepiej. Nie będę się zastanawiać, gdzie on jest i czy znów z kochanką? Lepiej być samą. Ciężej, ale spokojniej. Po przeczytaniu kolejnej przygody Plastusia i ucałowaniu śpiących dziewczynek, pognała do łazienki pralka już skończyła, trzeba rozwiesić pranie.

Przed snem zaparzyła sobie melisę, żeby poukładać myśli i zaplanować jutro. Dziewczynki miała identyczne jak dwie krople wody bliźniaczki. Dwoje dzieci może trudniej, ale Terenia nigdy się nad tym nie użalała. Zawsze się dziwiła, gdy ludzie jej współczuli.

My sobie świetnie radzimy odpowiadała tu nikt na rzęsach nie staje. Daję radę.

Czajnik zagwizdał. Terenia zalała w filiżance świeżą melisę, zapaliła lampkę nad stołem. Za oknem chlapa śnieg z deszczem, a w domu ciepło, cicho, tylko tykającego zegara słychać

Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Zdziwiła się w progu stała sąsiadka, starsza pani, za którą Terenia dotąd nie przepadała. Samotna emerytka wyprowadzała rano swojego zarośniętego kundelka, zawsze pozdrawiała Terenię chłodno, z zaciśniętymi ustami. Psa kilka razy widziała przy śmietniku wychudzonego, wyraźnie zaniedbanego. Widać, staruszka go przygarnęła z litości. Babci nigdy nikt nie odwiedzał, tylko do sklepu chodziła, ewentualnie z psem.

Wybacz, że ci przeszkadzam odezwała się, szczelniej otulając się wełnianą chustą ale dziś widziałam, że twój mąż znosił rzeczy do samochodu. Zostawił was?

To nie pani sprawa odburknęła Terenia.

Twój mąż mnie nie interesuje. Chciałam tylko powiedzieć jakbyś kiedyś potrzebowała pomocy, możesz się do mnie zwrócić. Z dziewczynkami posiedzę albo coś innego.

Proszę, wejdź zaprosiła jednak Terenia. Jak masz na imię? zapytała, nalewając herbaty do dwóch kubków. Do tego wyjęła koszyczek z kruchymi ciasteczkami: Częstuj się.

Mam na imię Genowefa Markowska. Ty pewnie Terenia, prawda? To tak, Teresko ułamała kawałek ciasteczka nie narzucam się. Po prostu wiedz gdyby co, bardzo chętnie pomogę. I nie z powodu pieniędzy, absolutnie nie. Po prostu lubię. Dla mnie to będzie przyjemność.

Genowefa Markowska upiła łyk i z uśmiechem dodała:

Pyszna ta herbata, to melisa? U mnie na działce też rośnie, dużo ziół sadzę, melisa najlepsza na wszystko. Przyjedź kiedyś latem, odpoczniesz miejsca nie zabraknie. Rosną u mnie jabłonie, owoce są przepyszne…

A Terenia patrzyła na Genowefę i myślała: czemu wydawała się jej niesympatyczna? Może przez brak słodkiego uśmiechu i natrętnych pytań, czy jej ciężko z bliźniakami? Nie wścibiała nosa, nie zaczepiała, mijała ją bez słowa. Terenia brała to za wyniosłość. A ona nie wypytywała o męża, nie rozdrapywała ran, po prostu zaproponowała pomoc.

Nagle spojrzała na sąsiadkę zupełnie inaczej: czysta, zadbana, nowiutkie kapcie, włosy upięte w kok, sukienka z koronkowym kołnierzykiem. I delikatny, ładny zapach jakiś…

Słuchała, jak Genowefa opowiada o działce, jabłkach, malutkiej cieplutkiej bani i jeziorze, gdzie całe lato kąpią się kaczki i nagle wszelkie złe myśli odeszły. Tereni zrobiło się ciepło na sercu.

Doskonale pamięta ten wieczór choć minęło już pięć lat. Pamięta, jak mąż wykrzyczał jej w twarz: Załamiesz się! Nie dasz rady!

Ale to już przeszłość.

Dziś Genowefa sprawnie kroi jabłka i układa je na cieście, blachę wpycha do gorącego piekarnika. Sałatki już gotowe, pieczeń skwierczy na kuchence. Dziś u ukochanej sąsiadki urodziny. Sierpień, drzwi i okna na oścież w przytulnym domku na działce, w kuchni pachnie jabłecznikiem.

Ile razy mnie ratowała! myśli Terenia, patrząc na zarumienioną od piekarnika staruszkę. Co bym bez niej zrobiła? Dziewczyny przepadają za babcią Geną, a ona przecież mogła wtedy nie otworzyć drzwi, nie wpuścić mnie w swoje życie. Córki mają już po dziewięć lat uczennice. Każde lato spędzają tylko tutaj przy jeziorze, z przyjaciółmi i ukochaną babcią Geną. Dobrą, bliską, kochaną…

Idę jeszcze po jabłka, ugotujemy kompot mówi Terenia i z koszem wychodzi do ogrodu.

Pod jabłonią, w cieniu, leży pieska Alka. Kto by pomyślał, że ta obskubana, zaniedbana kundelka spod śmietnika, którą Genowefa przygarnęła, zamieni się w taką piękną labradorkę?

Tylko miłość potrafi nas uratować myśli Terenia i podaje Alce w łapę ciasteczko…