Kto wie, dokąd popłynie rzeka przeznaczenia

Kto wie, dokąd popłynie rzeka losu

Ostatni miesiąc Paweł chodził jakiś zamyślony, mało mówił do żony, Zofii. Zofia patrzyła na niego i myślała:

Chyba jest chory, na pewno coś mu dolega. Zaraz skończy czterdzieści pięć lat, planuję jego urodziny w kawiarni, a on taki nieobecny. Trzeba go wziąć za rękę i zaciągnąć do mojego znajomego lekarza. Badania trzeba zrobić, morfologia, co tam jeszcze

Zofia dzieliła się swoimi obawami z najbliższą przyjaciółką, Wiesławą. A ta ni stąd, ni zowąd rzuciła:

Mój Mietek, jak się zakochał i zdradzał mnie z inną, też był taki jakby chory.

Daj spokój Wiesiu, co ty porównujesz swojego Mietka do mojego Pawła mruknęła Zofia z przekąsem.

A czym twój Paweł lepszy od mojego Mietka?

No właśnie, czym Twój Mietek to przystojniak, dusza towarzystwa i kobieciarz, nie da się ukryć. A mój Paweł dwóch słów zebrać nie umie, sama mu się oświadczyłam na studiach. Gdybym się do niego sama nie wprowadziła, pewnie do dziś biegałby kawalerem.

Rok temu Wiesława złapała Mietka na zdradzie z jakąś kobietą. Zofię to rozwścieczyło:

Wiesia, rzuć go i zajmij się sobą, przestań płakać i wywal tego zdrajcę!

Wiesława wzięła sobie jej słowa do serca po swojemu. Wygoniła Mietka, rzuciła się w wir barów i kawiarni, flirtując na prawo i lewo. Obcięła się na krótko i wszystkim tłumaczyła, że zmienia wizerunek, a Zofia z przerażeniem patrzyła na przemianę przyjaciółki. Miała na myśli raczej jakieś kursy, naukę tańca, samorozwój. Jakiś sport, a nie balangi.

Ale po czasie Wiesława jednak wybaczyła Mietkowi. Zofia nie mogła tego zrozumieć.

Ja swojemu Pawłowi nigdy bym nie wybaczyła myślała.

Z Pawłem są małżeństwem od dawna, za chwilę minie dwadzieścia sześć lat. Doskonale się znają, tyle razem przeżyli, wychowali dwóch synów i powoli czas szykować się na spokojne lata. Póki co, jeszcze nie są starzy, chcę zorganizować mężowi jubileusz, już nawet pytała rodzinę o zdanie, a jemu powie w swoim czasie.

Wzięli ślub tuż przed końcem studiów. Poznali się na rajdzie. Studiowali na innych wydziałach, ale mieszkali w tym samym mieście. Na czwartym roku oba wydziały zorganizowały wspólny wyjazd, nie wszyscy pojechali. Siedzieli przy ognisku, Paweł był cichy, zauważyła go pierwsza, ale wstydziła się zagadać. Potem się zbliżyli, Zofia nawet przejęła nad nim opiekę igłę i nitkę do ręki trzeba było brać, gdy porwał koszulę.

A Paweł nosił jej ciężki plecak tak się zaprzyjaźnili. Dalej się spotykali, zwykła przyjaźń stała się uczuciem. To Zofia zrobiła pierwszy krok, wyznała mu miłość jako pierwsza. Za nią on cicho wyznał:

Zosiu, chyba się w tobie zakochałem.

No to będziemy razem, zabieram swoje rzeczy do ciebie i składamy papiery do urzędu Paweł się nie sprzeciwiał.

Zabrała walizki do mieszkania Pawła, gdzie mieszkał z chorą babcią, panią Elżbietą. Najbardziej z przyjazdu Zosi cieszył się ojciec Pawła, bo matka Pawła z teściową się nie dogadywała od lat. Wnuk był jedynym, który chciał się babcią zajmować. Teraz rolę przejęła Zofia.

Pawelku mówiła babcia Ela bardzo mi się twoja Zosia podoba. Gospodarna, pracowita, wszystko jej się pali w rękach. Takiej żony ci trzeba. Jak się pobierzecie, przepiszę mieszkanie na was. Dbaj o Zosię.

Wkrótce się pobrali. Zaraz potem zmarła babcia. Synowie urodzili się rok po roku. Starszy ma już dwadzieścia trzy lata, młodszy dwadzieścia jeden. Życie Zofii i Pawła płynęło spokojnie, jeździli na urlopy, zawsze z dziećmi. Ale ostatnio Paweł zrobił się nie do poznania. Ostatnio powiedział:

Można powiedzieć, Zosiu, że całe życie minęło, a my nie przeżyliśmy niczego pięknego Zofia się oburzyła.

Paweł, co ty wygadujesz? Ani razu nie siedzieliśmy w domu na urlopie, byliśmy nad Mazurami, w Tatrach, nawet raz byliśmy w Turcji, chłopców wychowaliśmy, zaraz będziemy mieć wnuki.

Nie o tym mówię machnął ręką Paweł i zamilkł, spojrzał na nią dziwnie, ale nie zwróciła uwagi.

Myślała o własnych sprawach.

Paweł, może zaprosimy Tomka z Halinką na twoje urodziny? To twoi przyjaciele, nawet jeśli mieszkają w Krakowie.

Na jakie urodziny? zdziwił się Paweł.

No jak to, na twoje czterdzieste piąte. W kawiarni zrobimy.

Tak? A ja nawet nie wiedziałem, że tak postanowiłaś znowu spojrzał na nią dziwnie.

I tak Zofia już od trzech godzin siedzi samotnie na kanapie, patrzy w podłogę bez łez.

Nigdy bym nie pomyślała, że coś takiego mnie spotka rozpaczała w myślach.

Dziś Paweł wrócił z pracy wcześnie, nie była przygotowana. Przez ostatni rok, a nawet więcej, zawsze zostawał dłużej, przyzwyczaiła się.

Cześć rzucił i usiadł w kuchni w skórzanej kurtce.

Rozbierz się, Paweł, idź umyj ręce, siadaj do kolacji powiedziała rutynowo Zofia.

A Paweł milczał, z głową opuszczoną.

Zosiu, ja odchodzę powiedział cicho.

Jak to odchodzisz? Gdzie odchodzisz? No zdejmuj kurtkę, przecież się źle czujesz, podejrzewałam ostatnio Spokojnie, pójdziemy do lekarza

Paweł podniósł głowę i spojrzał jej prosto w oczy.

Jestem zdrowy, to nie sprawa zdrowia. Wiesz Zakochałem się. Od dwóch lat spotykam się z koleżanką z pracy.

Znalazłeś młodą? rzuciła ostro Zofia.

Nie, jest w moim wieku, ale jest inna. Nie piękność, ale prawdziwa kobieta

A ja kim jestem, Paweł? spytała zaskoczona Zofia.

Ty? potrząsnął głową jakby otrzeźwiał Ty jesteś moją gospodynią, a ja twoim pieskiem na smyczy. Nie mogę zrobić kroku bez twojej zgody. Wszystkim w naszym życiu kierujesz ty co jem, gdzie jeździmy, jak spędzamy święta, nawet co ubieram. Zawsze decydujesz za mnie. Nawet na mecze piłkarskie nie chodzę, bo szkoda czasu, a ja kocham piłkę.

Paweł, ja chcę dobrze, staram się dla ciebie zaczęła Zofia, ale on przerwał.

Wszystkie pieniądze oddaję tobie, ty rozdysponowujesz wszystko. Dajesz mi dwadzieścia złotych na papierosy i kawę, a ja nie mam za co iść z kolegami na piwo. To dla faceta upokarzające, nie pomyślałaś o tym? mówił spokojnie i cicho.

Zofia uklękła przed nim, zaglądając w oczy.

Paweł, zawsze tak było. Czemu teraz się buntujesz? No dobrze, jeśli chcesz, będę ci dawać pieniądze na wyjścia w piątki z kolegami, pójdziemy wspólnie na mecz, pójdziesz ze mną do sklepu, sam wybierzesz ciuchy

Paweł znowu patrzył jakoś inaczej.

Zosiu, nic nie rozumiesz podniósł głos, ona się zdziwiła. Chcę żyć i oddychać swobodnie, chcę decydować o sobie, jeść to, co lubię, a nie co ty wybierasz. Nie mam nigdzie dla siebie miejsca. Ty mi narzucasz swoje zdanie, ja nie potrafię się sprzeciwić. To wszystko kiedyś się kończy. Czuję się jak niesamodzielny podopieczny, a ty za opiekuna. Wszystko podejmujesz za mnie.

Czuję się mężczyzną tylko przy niej
Przecież ona nie jest inna? spytała z goryczą Zofia.

Nie, jest zupełnie inna. Przez nią jestem prawdziwym mężczyzną zobaczyła, jak błyszczą mu oczy ona pozwala się o siebie troszczyć, zabiegać, być facetem, rozumiesz?

Zofia nigdy nie widziała męża w takim stanie. Jakby ożył Zrozumiała, że Paweł się naprawdę zakochał. Tak jak kiedyś, dawno temu.

Ale przecież to nie przystoi, w naszym wieku, co on sobie wyobraża? myślała. A na głos powiedziała: Paweł, przez chwilowy kaprys niszczysz rodzinę. Co ludzie powiedzą? Całe życie sądzą, że jesteśmy idealną rodziną.

Jakie znowu ludzie, Zosiu? Jaka idealna?

Zofia dopiero teraz uświadomiła sobie, że mąż się zbuntował. I że nie może nic zrobić. Aż zapłakała, pierwszy raz od lat.

Zosia, płaczesz? zdziwił się Paweł.

Objęła go. A Paweł z czułością ją odsunął, poszedł do pokoju, spakował parę rzeczy i z walizką wyszedł. W domu została cisza.

Nigdy nie przypuszczałam, że los tak mnie doświadczy. Z zamężnej kobiety staję się samotna, a na stare lata Zostanę sama.

Zadzwoniła do Wiesi, ta od razu przyszła i pocieszała:

Zosiu, głowa do góry. Przecież jesteśmy jeszcze młode! Ty sama mówiłaś mi kiedyś o kursach. I co? Mi się te kursy nie przydały Mietek wrócił, przeprosił, jego przygoda nic nie znaczyła, kocha mnie nadal, gdzieżby inną znalazł Może i twój Paweł wróci chociaż w duchu Wiesława nie wierzyła w powrót Pawła, znała go, była poważny, nie taki jak jej Mietek.

Nie, Wiesiu, mój Paweł wyszedł i nie wróci. Powiedział mi za dużo. Taki już jest.

Gdy przyjaciółka wyszła, Zofia jeszcze długo siedziała bez ruchu i wpatrywała się w podłogę. Nie wiedziała, co dalej robić, komu okazywać troskę, kim kierować, kogo upominać. Będzie musiała nauczyć się samotności. A może coś się zmieni w jej życiu. Kto wie, dokąd jeszcze zaprowadzi ją rzeka losu. Może jeszcze zdoła przybić do innego brzegu…

Dziś zrozumiałem, że choć myślałem, że wszystko w moim życiu zostało już poukładane, życie potrafi nagle zmienić bieg. Nie można stać w miejscu i udawać, że nic się nie dzieje nawet jeśli przez lata się milczy i tłumi narastającą tęsknotę za sobą samym. Najłatwiej udawać, najtrudniej odważyć się wyjść na własną drogę ale może czasem tylko tak możemy naprawdę oddychać.