Noworoczna Przygoda – Niezwykły Wypadek podczas Sylwestra

NOWOROCZNA HISTORIA

Do domu Agnieszka wracać nie chciała. Ostatni dzień roku, 31 grudnia, w pracy upłynął szybko, koleżanki z biura rozeszły się już do swoich dzieci, mężów i przygotowywania sałatki jarzynowej. Wszystkie roześmiane, zarumienione, podekscytowane, objuczone torbami z mandarynkami i butelką szampana prezentem od pana Stanisława, ich przełożonego.

A Agnieszki nikt w domu nie wyczekiwał. I nawet sałatkę nie miałaby dla kogo robić. Spojrzała na górkę mandarynek w przezroczystej siatce, która piętrzyła się na jej biurku, i ciężko westchnęła.

Nie, do domu naprawdę nie ciągnie. Agnieszka zagłębiła się w raporty. Po pewnym czasie do pokoju zajrzał zdyszany pan Stanisław, jedyny mężczyzna w ich zespole i zarazem szef, w szaliku i długim kożuchu.

O, a ty czego tu sama? Wyobraź sobie, że zapomniałem prezentu dla żony! wykrzyknął i zaraz zniknął w swoim gabinecie.

Po kilku minutach wrócił.
Czemu jeszcze siedzisz? Do domu nie idziesz?
I tak w domu będę sama, panie Stanisławie.
Szef, już prawie wybiegający do żony, nagle zatrzymał się, podszedł do biurka Agnieszki i usiadł obok.
Przez chwilę patrzył na nią bardzo poważnie.
No słuchaj, Agnieszka, skończ już z tym smutkiem. W końcu to Nowy Rok. Święto! Z takim wyrazem twarzy długo będziesz sama. Kobieta powinna się uśmiechać! No już, nie smuć się powtórzył, zbierając jej dokumenty w zgrabną kupkę. Wszystkich już wysłałem do domów, a ona tu jeszcze siedzi…

Panie Stanisławie, proszę się nie martwić. Zaraz wychodzę. Pan niech leci do żony, ja wszystko posprzątam i zamknę biuro.

Na pewno? dopytał z niedowierzaniem.
Na pewno!
W takim razie, wszystkiego dobrego w Nowym Roku!
Agnieszka westchnęła. Rzeczywiście, co to za sens siedzieć w biurze sama. Czas iść do domu.

Może zamówić pizzę? pomyślała. Ciekawe, czy pizzerie jeszcze pracują?

Pierwsze dwa telefony nie przyniosły skutku nikt nie odebrał lub już zamykali lokale. Trzecia próba się powiodła. Zamówienie przyjęli! Agnieszka szybko posprzątała biurko, ubrała się, zabrała mandarynki i szampana, i wyszła z pracy.

Od razu na ulicy poczuła radość mroźne zimowe powietrze pieściło policzki, pod butami skrzypiał śnieg, latarnie rozświetlały wszystko, a wokół migały kolorowe światełka. Ludzie spieszyli do domów, objuczeni torbami i pudełkami. Wciąż były czynne sklepy, gdzie zapominalscy gorączkowo szukali ostatnich prezentów. Agnieszka poczuła, że w końcu ogarnia ją ta świąteczna atmosfera.

Co ja tak stoję? zganiła się i zdecydowanym krokiem weszła do pobliskiego supermarketu.

Niedługo potem już wypakowywała zakupy w kuchni.
Mam nadzieję, że ziemniaki ugotują się na czas.

Włączyła telewizor, rozwiesiła nowo kupioną girlandę w oknie, podłączyła ją do gniazdka, mrugające światełka rozbłysły na parapecie. Agnieszka wykonała taneczny obrót z rękami wysoko w górze i zabrała się do przygotowania noworocznej kolacji.
Dlaczego nie? Tylko dla siebie!

Kiedy ziemniaki do sałatki stygnęły na balkonie, na stole pojawiły się kanapki z kawiorem i jej ulubionym łososiem, wędlina pięknie rozłożona na liściach sałaty, talerz żółtego sera, ananas, miska mandarynek od pana Stanisława.

Po pół godzinie sałatka jarzynowa była gotowa, na patelni skwierczały udka z kurczaka. Agnieszka przygotowała kawowy stolik przy sofie przykryła go serwetką, poukładała talerze i sztućce jak dla gości.
Odsunęła się na chwilę i spojrzała krytycznie na całość zupełnie jakby miała zaraz przyjąć gości.

Gdy wybiła 23:30, poszła otworzyć szampana, gdy nagle zadzwonił domofon.
Czy to Pani zamawiała pizzę? usłyszała energiczny głos.

O rany! Całkiem zapomniałam!

Tak, proszę podejść na górę odpowiedziała, naciskając przycisk.

Pod drzwiami czekał młody, uśmiechnięty mężczyzna z pudełkiem w ręku.

Ile płacę?
Nic… To prezent od nas.
Jego uśmiech był serdeczny.
Ale przecież… To niesprawiedliwe wobec Państwa firmy.
Nie, naprawdę. Taka drobna rekompensata za późną dostawę. Proszę wziąć pizzę.

Zorientowała się, że wciąż trzyma otwartą butelkę szampana.

Przytrzyma Pan szampana? poprosiła, przekazując mu butelkę, i jednocześnie przejęła od niego pizzę. Zaniosę tylko do kuchni.

Wie Pan, wcale nie wygląda Pan na kuriera!
Bo nie jestem. Jestem właścicielem tej pizzerii. Wypuściłem wcześniej pracowników do domów na Sylwestra. Sami mają rodziny. Zobaczyłem, że zostało jedno zamówienie Wasze więc postanowiłem sam je dostarczyć. I tak nikt na mnie dziś nie czeka, w odróżnieniu od pizzy. Ale się trochę spóźniłem.

Zostało dziesięć minut! pisnęła Agnieszka. Otwierajmy szybko szampana, trzeba zdążyć wypić za stary rok!

Oczywiście. Ma Pani kieliszki?

Kiedy Agnieszka poszła po szkło, w kuchni rozległ się wybuch korka.

Za stary rok!
Za stary rok!

Stuknęli się lekko kieliszkami i wypili szampana.

Oj, co my zrobiliśmy!
Co się stało? przestraszył się mężczyzna.
Przecież Pan prowadził auto! Jak Pan wróci?
Ha! uśmiechnął się szeroko. Teraz to już nigdzie nie pojadę!
Nawet taksówki teraz nikt nie zamówi…
Właśnie. Pokiwał głową z uśmiechem.
Wie Pan co? Proszę zdejmować buty i rozgościć się bo Nowy Rok powitamy w korytarzu!

Ależ przytulne mieszkanie.
Niech Pan nalewa, prezydent już skończył przemówienie!

No to, za Nowy Rok…yyy?
Agnieszka podpowiedziała.
Za Nowy Rok, Agnieszko! Ja jestem Oskar.
Za Nowy Rok, Oskar! Proszę spróbować sałatki, sama robiłam. Chociaż mam tylko jeden komplet sztućców, ale można jeść prosto z miski!
Agnieszka mówiła cały czas i sama się zdziwiła, jak jej lekko na sercu.
Oskar jej się podobał, cieszyła się, że jest tak łatwo i wesoło.
Z miski smakuję jeszcze lepiej! Agnieszko, ma Pani może kawałek chleba? Bo jestem głodny jak wilk!
Zaraz przyniosę!

Wróciła z chlebem, a Oskar trzymał w rękach już dwie nadgryzione pałki kurczaka.
Proszę wybaczyć, nie mogłem się powstrzymać powiedział z pełnymi ustami. Świetnie Pani gotuje!
Jak się cieszę, Oskar! Myślałam, że wszystko się zmarnuje. Zobacz, ile tu jedzenia… Sama bym tego nie zjadła.
Samemu nigdy nie smakuje tak dobrze! Pomogę Pani!
To siadaj i jedzmy!

Agnieszka poczuła głód. Jedli więc razem, oglądali w telewizji Sylwestrowy koncert, żartowali i śmiali się, rozmawiali o różnych drobiazgach.

Zdaje się, że skończył nam się szampan!
Mam jeszcze w aucie, zaraz przyniosę!
Tylko nie samemu pójdę z Panem!

Ale świeże to powietrze! zawołała Agnieszka, szeroko rozkładając ramiona.

Wokół ich samochodu rozbłyskały fajerwerki.

Agnieszko, czy wyjdziesz za mnie? rzucił Oskar nagle. Oczywiście nie od razu, dopiero za rok! Musisz mnie jeszcze poznać!
Chyba żartujesz!
Nawet nie licz na to!

No dobrze. To obiecuję się zastanowić.
A teraz wróćmy do świętowania?
Agnieszka uśmiechnęła się szeroko, Oskar sięgnął po torbę z auta i wrócili kontynuować kolację.

Tej nocy Agnieszka zrozumiała, że czasami szczęście czeka na nas tam, gdzie najmniej się go spodziewamy, a nowy rok jest zawsze dobrą okazją, by otworzyć się na nowe przyjaźnie, a może i coś więcej.