Pokochaj siebie, a wszystko w Twoim życiu zacznie się układać

Pokochaj siebie a wszystko się ułoży

Za oknem szaleje śnieżyca, zimno i ponuro, a taka sama atmosfera panuje w sercu Marii. Siedzi samotnie w ogromnym domu, gdzie niczego nie brakuje, ale ona i tak czuje się samotna. Ma przecież męża, Stefana, lecz ten znów wieczorem załatwia sprawy, a Maria dobrze wie, jakie to sprawy.

Syn i córka już dawno opuścili rodzinny dom. Syn jest po ślubie, mieszka w Warszawie z żoną i własną rodziną, a córka mieszka daleko, pod Gdańskiem. Tam skończyła studia, wyszła za mąż za miejscowego chłopaka i prowadzą szczęśliwe życie, razem wychowują już nawet córeczkę.

Rozmawiała dziś z córką przez telefon.

Mamusiu, czemu taka jesteś przygnębiona? dopytywała się Agata. Stało się coś?

Nie, córeczko, wszystko w porządku. Jak tam u was? Co u mojej kochanej wnuczki?

U nas super, mama. Igorek ciągle w pracy, przecież wiesz, jak to z lekarzami-chirurgami roboty po uszy, wraca zmęczony, ale lubi tę pracę, mówi, że to jego powołanie. Ala już lada dzień pójdzie do przedszkola, rośniemy i cieszymy się życiem.

Cieszę się, Agatko, niech wam się wszystko układa mówiła Maria znużonym głosem.

Ale twój głos mi się nie podoba, mamo. A gdzie tata?

Tata? Gdzieś tam w garażu, wyszedł auto rozgrzać, bo mróz i śnieg sypie, nie chciała martwić córki.

Już ponad pół roku Maria żyje w niepokoju i rozterkach, nie ma z kim się podzielić, no i po co? Ktoś ją może i pożałuje, a inny będzie się cieszył jej nieszczęściem. Któregoś lata Maria siedziała w ogródku pod oknem, grzebała w grządkach. Okno było otwarte. Zamyśliła się, ale nagle usłyszała głos Stefana, mówił głośno, łagodnie i ciepło. Był pewny, że żony nie ma w domu, ale siedział tuż obok otwartego okna i Marii nie dostrzegał.

Dobrze, słoneczko dziś nie przyjadę, jasne, też tęsknię Ja też cię kocham Nie obrażaj się, proszę, jutro przyjadę. Wiesz, że jeśli obiecam, to zawsze dotrzymuję danego słowa…

Stefan najwyraźniej zakończył rozmowę albo wyszedł do innego pomieszczenia, bo Maria więcej już nie usłyszała. Serce zamarło, poczuła jakby ktoś uderzył ją czymś ciężkim w głowę. Jej Stefan, któremu tak bezgranicznie ufała, okazał się taki sam, jak inni. Od razu przypomniała sobie słowa siostry, kiedy ta narzekała na męża, że ma romans. Dla Marii to było nie do pojęcia.

A teraz sama jest w tej roli. Teraz ją rozumie. Maria nie wiedziała, co robić płakać czy wyrzucić męża z domu? Usiadła na ławce za domem i rozkleiła się.

Boże, dlaczego to musiało mnie spotkać. Stefan, któremu ufałam bezgranicznie, poszedł na bok. Widać, facet też ma tę słabość…

Stefan ma czterdzieści siedem lat. Ułożyło im się w życiu. Maria zawsze była troskliwa, dzieci wychowane porządnie, żyją na swoim. Stefan prowadzi w ich dużej wsi własny młyn i paszarnię, rozwozi zboże i pasze po całym regionie.

Maria przez cały ten czas dusiła wszystko w sobie. Minęło pół roku i trochę po nitce do kłębka dowiedziała się o kobiecie, z którą spotykał się mąż. Dyskretnie zaglądała nawet do jego telefonu, gdy spał.

Okazało się, że kobieta miała na imię Tamara, a poza tym wyszło, że jest daleką krewną wspólnych znajomych. Nieraz bywali u niej w gościach. Tamara mieszkała w bloku na osiedlu zwanym przez wszystkich Kwadratem. Maria przez znajomą, Weronikę, dowiedziała się wszystkim o Tamarze nawet dokładnego adresu.

Nasza kuzynka Tamara niezbyt dobrą ma opinię, mówiła Weronika. Nic nie powiem, ładna jest, niezamężna, typ kobiety lekkich obyczajów. Przystojniaków zawsze wokół niej nie brakowało. Ma 35 lat, a męża nigdy nie miała, dziecka też. Nawet mówiła, że jej w życiu brakuje stabilizacji, a dziecka sama wychowywać nie chce…

Maria udawała, że nic nie wie, choć chętnie rozpłakałaby się Weronice na ramieniu. Wróciła do domu i wylała łzy w samotności.

Boże, jak ciężko z tym wszystkim żyć…

Kilka tygodni później nie wytrzymała i postanowiła porozmawiać z Tamarą. Gdy kobieta otworzyła drzwi, pobladła znała Marię z opowieści Stefana. Maria weszła bez zaproszenia, usiadła na kanapie i rozejrzała się.

Tamara była wystraszona, może myślała, że Maria zrobi jej awanturę, może zacznie krzyczeć. Po chwili ciszy Maria zirytowana rzuciła:

Nie wstyd ci sypiać z cudzym mężem? Przecież wiesz, że źle robisz. Tyle wolnych facetów dookoła, czemu cudzym szczęściem się karmisz?

Tamara otrząsnęła się z szoku i nieoczekiwanie dla Marii, rozpłakała się.

Nie wiem, co się ze mną stało, ale kocham Stefana i nie umiem bez niego żyć…

Wtedy Maria nie wytrzymała poderwała się i wymierzyła jej policzek. Tamara złapała się za twarz, zapłakana.

Przepraszam cię, Mario, przepraszam, to jakaś obsesja… szlochała Tamara.

Maria też się rozpłakała. Obie płakały. Gdy się uspokoiły, Maria powiedziała:

Nie mów Stefanowi, że tu byłam. Ale jeśli dowiem się, że wciąż do siebie go przyjmujesz nie miej do mnie żalu… i wyszła.

Tamara nie powiedziała Stefanowi o tej wizycie. Maria również milczała, dusiła wszystko w sobie. Tak żyją do dziś. Nie wie, czy Stefan nadal spotyka się z Tamarą, czasem nagle wyjeżdża załatwić coś, a ona podejrzewa swoje. Teraz znów siedzi i rozmyśla.

Sama nie wiem, co robić. Mąż to dla mnie wszystko, nie wyobrażam sobie życia bez Stefana, przez te lata staliśmy się jednością. A jakby przyszło się rozwieść, wszystko dzielić na pół, to nie chcę. Niech będzie jak jest…

Myśli Marii krążą nieustannie. Patrzy w okno, już się ściemniło, a ona nie potrafi pozbyć się niepokoju.

Nawet gdyby zostawił mi ten wielki dom co ja tu będę robić sama? Dom wymaga ciągłej opieki i remontu, Stefan zawsze coś naprawia albo majstruje, raz tu się psuje, raz tam. Boje się biedy, przyzwyczaiłam się do tego życia A dzieci? Jak im powiedzieć, że ich ojciec ma inną, młodszą kobietę Nie wiem, to by było dla nich szokiem.

Nosząc wszystko w sobie, Maria wie, że jeśli się komu wyżali, większość by ją skrytykowała. Powiedzą, że trzeba się szanować i odejść. Pokochaj siebie, weź się w garść.

Może i mają rację myśli Maria ale ja kocham męża. Wierzę, że on też mnie kocha, może to tylko przelotna fascynacja tą młodszą. Najważniejsze, że jego stosunek do mnie się nie zmienił, dalej mówi spokojnie i delikatnie, nie kłócimy się, mamy jak za młodu. A może to prawda, co mówią pokochaj siebie, a wszystko się ułoży. Może czas pomyśleć też o sobie…

Ciężko Marii żyć z takim ciężarem, od kiedy dowiedziała się o Tamarze. Trudno rozmawiać ze Stefanem i zachowywać się normalnie, Tamara nie daje jej spokoju, taka młoda i ładna. Maria łapie się nawet na myśli, jakby pogodziła się z tym, że mąż sypia z inną.

Gdzie on jest teraz, powiedział, że do pracy. A ja podejrzewam…

Nagle nachodzi ją dziwna myśl.

Może ja też kogoś sobie znajdę? Dobrze wyglądam, komplementy słyszę często… zaraz jednak karci samą siebie. Nie potrafiłabym… nawet nie mogę wyobrazić sobie innego mężczyzny obok. Mój Stefan jest najlepszy. Jak go odzyskać? Wybaczyłabym, choć ciężko, ale mężczyźni są inni, może inaczej pojmują miłość? A może się mylę, kto ich tam zrozumie.

Maria wspomina młodość i nawet się smutno uśmiecha.

To wcale nie wtedy byliśmy najbogatsi i najszczęśliwsi? Gdy wynajmowaliśmy pokój w akademiku, liczyliśmy złotówki od wypłaty do wypłaty. Zamiast jeść na mieście, lecieliśmy do kina i z radością oglądaliśmy filmy. Jak dawno to było, a jakby wczoraj, jak ten czas zleciał. Teraz wszystko mamy… ale ja jestem samotna. Nie mam komu się zwierzyć, nawet nie chcę.

Stefan postanowił zrobić żonie niespodziankę
Maria siedzi zatopiona w swoich myślach, gdy widzi, jak auto Stefana wjeżdża na podwórko, rozświetlając wszystko światłami. Stefan nie śpiesząc się, wstawia samochód do garażu, potem wchodzi do domu.

Marysiu, gdzie jesteś? Co siedzisz po ciemku? zagląda do kuchni i zapala światło. Dopiero wtedy Maria zauważa, że dom już dawno pogrążony w ciemności.

Tu jestem odpowiada cicho zamyśliłam się, zresztą pogoda dziś okropna…

Nawet nie mów, drogi nieprzejezdne, ledwie dojechałem, sam się bałem, żeby nie utknąć w śniegu Stefan mówi zwyczajnym, codziennym tonem. Jestem głodny, nakarm mnie, proszę.

Maria wstaje i zaczyna przygotowywać kolację, a Stefan idzie umyć ręce. Podczas posiłku uśmiecha się do żony.

Słuchaj, Marysiu, niedługo Nowy Rok, wymyśliłem coś dla nas.

Maria napięła się, ostatnio niespodzianki ją nie cieszyły…

Co to za niespodzianka? pyta, ledwo oddychając.

Stefan przygląda się jej, widzi, że czeka na odpowiedź z niepokojem.

Eh, kobieto, dawno nigdzie razem nie byliśmy. Zaraz wracam wychodzi na przedpokój, po chwili wraca. O, kupiłem nam dwa bilety nad morze! Polatymy sobie do Sopotu, spędzimy tam Nowy Rok, pod palmami w cieple uśmiecha się tym samym ukochanym uśmiechem.

Marię ogarnia ulga jakby kamień spadł jej z serca, patrzy z niedowierzaniem.

Boże, Stefan, ciągle potrafisz zaskoczyć! Ja chętnie, oczywiście się zgadzam! Zimą na plażę? Nawet nie umiem sobie tego wyobrazić śmieje się szczęśliwie.

Syn mi podsunął ten pomysł, ale sam też chciałem cię zabrać na odpoczynek, zmienić trochę atmosferę. Więc szykuj się…

Wszystko zaczyna się układać w życiu Marii. Spędzili Nowy Rok w Sopocie, wrócili szczęśliwi do domu. Życie toczy się dalej, a Maria ufa swojemu Stefanowi. Widzi, że zaczął jeszcze bardziej ją doceniać, zawsze śpieszy do domu, a gdy musi się spóźnić zawsze uprzedza, żeby się nie martwiła.