Mam 55 lat, a dwa miesiące temu żona poprosiła mnie o rozwód. Powiedziała, że „musi znowu poczuć, że żyje”. Usłyszałem to podczas zwykłego popołudnia, gdy siedzieliśmy przy kuchennym stole, kawa stygnęła, a za oknem kogut piała jak co dzień.

Mam dziś 55 lat, a dwa miesiące temu moja żona poprosiła mnie o rozwód. Powód jak sama powiedziała musi znowu poczuć, że żyje. Usłyszałem to pewnego zwyczajnego, popołudniowego wieczoru, podczas gdy siedzieliśmy przy kuchennym stole, kawa stygnęła, a kogut za oknem pieł tak, jak każdego dnia.

To była moja druga żona. Przeżyliśmy razem piętnaście lat. Nie mam własnych dzieci, tak już mnie natura obdarzyła, a ona przyszła do mnie z dwójką ze swojego pierwszego małżeństwa. Wychowywałem je, jakby były moje. Nigdy nie robiłem różnicy. Dałem im wykształcenie, dom, jedzenie, rady. Dziś są dorosłe i żyją już w Warszawie. My zostaliśmy na wsi w skromnym, lecz ładnym domu, z ogródkiem, kurami, psami i spokojną codziennością. Wierzyłem zawsze, że spokój to wystarczająco dużo.

Nasze życie było zwyczajne. Wspólne śniadania, praca, kolacja przed telewizorem, szybkie zasypianie. W weekendy jeździliśmy do miasta na zakupy, odwiedzaliśmy znajomych. Nigdy jej nie zdradziłem. Nigdy jej nie upokorzyłem. Byłem z tych mężów domowych pobudka o świcie, praca, wykonywanie obowiązków. Myślałem, że w tym kryje się miłość.

Kilka miesięcy temu zaczęła się zmieniać. Mówiła, że czuje się uwięziona, że wieś ją dusi, że pragnie wrócić do miasta chce mieć większy ruch, ludzi wokół, gwar, inne tempo życia. Ja powtarzałem, że tu mamy wszystko dom spłacony, czyste powietrze, spokój. Często się o to kłóciliśmy. Ona naciskała, ja zamykałem się w sobie. Ja chciałem zostać, ona chciała odejść.

Potem nastał dzień, gdy przestała się sprzeczać. Spojrzała na mnie i powiedziała:
Już nie chcę się kłócić, chcę odejść. Muszę doświadczyć czegoś nowego, zanim się zestarzeję.

Zapytałem, czy jest ktoś inny. Przysięgała, że nie. Powiedziała, że nie opuszcza mnie dla kogoś, tylko dla siebie aby znów poczuć, że żyje, zacząć od nowa w mieście.

Tamtej nocy spaliśmy w jednym łóżku, ale nie byliśmy już tacy sami. Następnego dnia spakowała ubrania, kilka wspomnień i wyszła. Nie było krzyków. Nie było scen. Stałem w progu i patrzyłem, jak autobus odjeżdża, z głazem w gardle i drżącymi dłońmi.

Teraz ten dom wydaje się olbrzymi. Wciąż mieszkam na wsi, jak zawsze chciałem ale bez niej. Wstaję wcześnie, robię kawę tylko dla siebie, rozmawiam z psami. Czasem pytam siebie, czy nie popełniłem błędu, że jej nie słuchałem, nie poszedłem na kompromis, że myślałem, iż miłość to po prostu być i robić swoje.

Dlaczego mi się to przydarzyło? Może dlatego, że byłem po prostu dobrym, wiernym mężem?