Sama sobie prezent – wyjątkowa opowieść o kobiecej niezależności

Jolanta Nowak sympatyczna, niebieskooka szatynka około pięćdziesiątki, zgrabna, choć trochę zaokrąglona, stoi przy oknie pięciogwiazdkowego apartamentu, popija likier orzechowy i rozmyśla:
No i proszę, dożyłam tego rozwódka w średnim wieku, sama w hotelu dla zakochanych. Dobrze chociaż, że mam apartament, a nie jakiś motel z widokiem na parking wtedy to byłby już totalny blamaż.
Była pewna, że romantyzm skończył się jakieś dwadzieścia lat temu, razem z trzaskającymi drzwiami i buntem nastolatków. Mężczyźni czasem się pojawiali, ale zwykle kończyło się to rozczarowaniem na granicy depresji, więc uznała, że związki to nie jej bajka.
Aż pojawił się On internetowy adorator. Pisał takie wiadomości, że policzki paliły żywym ogniem, a Sylwetka sama się prostowała. Miała ochotę je oprawić i powiesić na lodówce żeby czytać na okrągło i jednocześnie trzymać się z dala od lodówki. Czasami Jolanta podejrzewała, że wielbiciel należy do jakiegoś kółka literackiego albo po prostu ma za dużo wolnego czasu.
Znowu poczuła się Jolą. Kupiła sukienkę, przy której dziewczyny z pracy zgrzytały zębami z zazdrości, biustonosz, którego cena dorównywała biletowi na samolot, a nawet zapisała się na siłownię. Przysiady robiła z takim zacięciem, jakby od nich zależały losy świata.
Jeśli padnę jutro na tych przysiadach, pochowajcie mnie w tej sukience. Niech się były gryzie w łokcie, żartowała ponuro koleżankom.
Spotkanie się odbyło. Było udane. Szczegóły pozostają tajemnicą. Wystarczy powiedzieć, że przy lustrze po wszystkim patrzyła na siebie z przyjemnością widziała odmłodzoną i szczęśliwą Jolę.
Za to drugie spotkanie nie wypaliło. Wybrali na randkę urocze miasteczko nad Bałtykiem. Jolanta planowała, szykowała się, przeżywała, a u niego w ostatniej chwili atak nadciśnienia. I oto jest sama, w hotelu, w obcym mieście. Najwyraźniej takie stresy nie pozostają bez echa. Los wyraźnie puszcza do niej oko: Dziewczyno, nie przesadzaj.
Jolanta usiadła przy oknie z kieliszkiem likieru i próbowała wszystko sobie wytłumaczyć:
No i co z tego. Jak to potem opowiesz wnukom? 'Babciu, jak ty przeżyłaś swoją drugą młodość?’ Na parkingu pod lotniskiem, czekając na faceta z tabletką na ciśnienie. Romantyzm pełną gębą!
Rano poszła do spa i postanowiła: Dość tego, kochana. Teraz robisz święto tylko dla siebie. Zaszaleję na całego. Panie ze spa przekonywały, że skóra ją promienieje. Spojrzała w lustro i pomyślała: promienieje, ale głównie od olejku, a nie od młodości.
Zwiedzanie miasta było fantastyczne. Przewodnik wysoki, siwy, z ciepłym, aksamitnym głosem. Z boku paplała jakaś babcia w dresie, ale Jolantę interesował tylko on. Przewodnik opowiadał o średniowiecznych bitwach, a Jolanta myślała: przez wieki mężczyźni walczyli o miasta, a kobiety o uwagę. Bilans się w sumie zgadza.
Bardzo pani polecam spróbować szarlotki przekonywał przewodnik, prowadząc grupę do najlepszej cukierni w mieście i patrząc jej w oczy.
Szarlotka była boska. Tak boska, że Jola prawie się zakochała, ale w cieście z jabłkami. Na szarlotkę, w przeciwieństwie do facetów, zawsze można liczyć, parsknęła w myślach.
Potem były zakupy: bursztynowy wisiorek i turkusowa sukienka, która tak obciskała biust, że Jola sama sobie puściła oko w lustrze. Była tak odważna, że Jola nie była pewna, czy będzie miała odwagę ją założyć ale nie powstrzymało jej to ani trochę.
W samolocie Jolanta spojrzała przez okienko i westchnęła: miasto znika, a razem z nim ulatują romantyczne oczekiwania.
Cóż może jeszcze się spotkają, a może nie. Na szczęście życie na tym się nie kończy.
Przed nią nowa szafa, kilka urlopów i być może jeszcze jedna szarlotka. Z mężczyzną lub bez.
A jak bez, to chociaż z kulką lodów waniliowych, uśmiechnęła się i zapadła w błogi, odprężający sen.