Nieurodziwa

Nieładna

Weronika wygodnie rozsiadła się na miękkiej kanapie w małej warszawskiej kawiarni, czekając na swoje zamówienie. Często zaglądała tutaj przed pracą po kubek cappuccino i ptysia, żeby poprawić sobie nastrój o poranku.

Za oknem wirował śnieg, wielkie płatki tańczyły między latarniami. Weronika z rozkoszą upiła łyk gorącej kawy. Przy stoliku naprzeciwko siedziały dwie młode kobiety, wyraźnie bliskie znajome.

Wyobraź sobie, ostatnio spotkałam nową dziewczynę mojego byłego. No mówię ci, ani urody, ani figury! Co on w niej widzi? rzuciła jedna z nich z przekąsem.

Pewnie gołąbki robi lepsze niż moja babcia. Albo może w łóżku cuda-niewidy! zachichotała druga.

Daj spokój, zerknij na jej zdjęcia na Instagramie. Z twarzą to jej się nie poszczęściło.

Obie wybuchnęły śmiechem. Weronika zamarła. Przypomniała sobie słowa mamy, które podsłuchała w dzieciństwie, gdy miała zaledwie siedem lat. No nasza Weronika to nie jest ślicznotka. Urodą nie zachwyca, niech przynajmniej uczynkami się wyróżnia.

Dorosła Weronika pilnowała swojego wyglądu. Ile by nie inwestowała w ubrania i makijaż, zawsze czuła się odrobinę nieatrakcyjna. Mama powtarzała: Głowa do góry, córeczko. Jeśli nie urodą zabłyśniesz, to rozumem. Ucz się i staraj, to może sama nie zostaniesz.

W podstawówce wstydziła się swoich szerokich ramion i nijakiej sylwetki. Na studiach nabrała gustu do eleganckich ubrań, opanowała sekrety makijażu. Nawet znalazła chłopaka. Ale i on rzucał żartami o jej płaskich plecach i stopach jak kajaki. Weronika powoli pogodziła się z tym, że nawet jeśli będzie mądra, to i tak nikt jej prawdziwie nie pokocha. I żyła dalej.

Skończyła ciasto i dopiła kawę, po czym ruszyła do pracy. W przerwie zajrzała do mieszkania przyjaciółki, by nakarmić kota i podlać kwiaty. Alina wyjechała na dwa tygodnie do Egiptu, a jej mąż praktycznie nie bywał w domu. Jakby się przypadkiem spotkali, to i tak nie zwróci na Weronikę uwagi, pomyślała Alina, spokojnie wybierając się na urlop.

W mieszkaniu przyjaciółki Weronika najpierw nasypała karmy zaspanemu Maurycemu, potem zajęła się podlewaniem kwiatków. Za ścianą grało radio. Weronika rozpoznała melodię piosenki Za zdrowie Pań! i zaczęła cicho śpiewać: Gdzieś tam z dala światło świta…. Po chwili wśród kwiatów i książek poczuła lekkość i radość. Sama nawet nie zauważyła, jak zaczęła tańczyć, ciesząc się chwilą i… sobą.

Nagle usłyszała głosy. Odwróciła się i zobaczyła dwóch mężczyzn. Tomek! Mąż Aliny. I jeszcze ktoś drugi. Oboje patrzyli na nią z zaskoczeniem. Boże, co za wstyd! przemknęło jej przez myśl.

Cześć, Weronika. Poznaj mojego kolegę, Konrada. Wpadliśmy po papiery. Tak pięknie tańczyłaś, że nie mogliśmy oderwać wzroku. Przepraszamy, że przeszkodziliśmy.

Ja… Przyszłam tylko… poproszona przez Alinę jąkała się Weronika, czerwona jak burak.

Pośpiesznie wybiegła w stronę drzwi, nie zauważając kota pod nogami. Potknęła się i boleśnie upadła na podłogę. Przed oczami zrobiło jej się ciemno.

Ocknęła się w szpitalnej sali.

Dzień dobry. Jak się pani czuje? zapytała miło sąsiadka z łóżka obok. Jestem Wiktoria, mieszkałam kiedyś na Ochocie. Ma pani lekkie wstrząśnienie, ale lekarz mówił, że to nic groźnego. Był u pani kurier z paczką i jakiś przystojny chłopak z kwiatami.

Dziękuję odpowiedziała osłabionym głosem Weronika.

Powoli podniosła się, podeszła do okna i otworzyła papierową torbę. W środku były jabłka, sok malinowy i jej ulubione ptysie. Pewnie od Aliny i Tomka.

Sięgnęła po bukiet białych chryzantem, do którego dołączona była karteczka: Weroniko, wracaj szybko do zdrowia. Taka sympatyczna dziewczyna powinna chodzić na wystawy kwiatów, a nie siedzieć w szpitalu. Zapraszam serdecznie. Z wyrazami sympatii, Konrad.

Weronika zanurzyła twarz w chłodnych płatkach chryzantem, przymknęła oczy z radości i pobiegła przytulić sąsiadkę z łóżka obok

Piękno wcale nie musi być oczywiste i krzykliwe. Każda kobieta ma je w sobie na swój własny, niepowtarzalny sposób. Czasem kryje się głęboko, bijąc jak ciepło z samego sercaGdy wróciła do łóżka, nagle po raz pierwszy od dawna poczuła, że oddycha swobodnie. Wiktoria opowiadała coś zabawnego o swoich wnukach, a Weronika śmiała się z nią, bez skrępowania. W głowie nie miała już głosu mamy i kpiących żartów kolegów ze szkoły. Zamiast tego przypomniała sobie taniec pomiędzy paprotkami, radość płynącą z drobiazgów i cichą sympatię kogoś, kto potrafił dostrzec jej obecność.

Wieczorem, gdy za oknem cichło miasto, Weronika wysłała krótką wiadomość do Konrada. Dziękuję za kwiaty. Nigdy nie byłam na wystawie może dasz się namówić na wspólne zwiedzanie? Wysłała, nie myśląc, czy wypada, nie licząc wad, nie martwiąc się więcej szerokimi ramionami, płaskimi plecami, czy cudzym śmiechem.

Po raz pierwszy w życiu poczuła, że może być po prostu sobą. I w tej zwyczajności piękna tak, jak śmiech podarowany drugiej osobie albo zapach ptysiów o poranku.