Znajomi wprosili się na wyjazd naszym samochodem, obiecując dorzucić się do kosztów. Po przyjeździe oznajmili: „Przecież i tak jechaliście”

Zwykłe planowanie letniego urlopu zamieniło się w niespodziewaną lekcję życia. Ja z żoną, nasz wysłużony crossover, trasa ponad tysiąc kilometrów w jedną stronę i przyjemne oczekiwanie podróży. Uwielbialiśmy wojaże samochodowe za tę wolność samemu decydować o tempie, przystankach, nie gonić za żadnym rozkładem jazdy ani nie dzielić wagonu z płaczącymi dziećmi czy walczyć z odwołanymi lotami.

Tym razem jednak popełniliśmy błąd wygadaliśmy się o naszych planach.

Podczas jednej ze wspólnych kolacji, gdzie zebrała się mieszana ekipa, nieopatrznie wspomniałem, że za dwa tygodnie jedziemy na południe kraju. Oczywiście samochodem.

Ooo! A którego dokładnie? od razu ożywiła się para siedząca naprzeciwko.

To byli Artur i Kinga. Nie byliśmy bliskimi przyjaciółmi, co najwyżej czasem widywaliśmy się w gronie znajomych.

Piętnastego ruszamy powiedziałem, nie przeczuwałem jeszcze podstępu.

To akurat nam pasuje! ucieszył się Artur, nawet widelec odłożył. My mamy urlop od szesnastego, chcieliśmy jechać pociągiem, ale bilety tylko przy toalecie. Zabierzcie nas, dołożymy się do benzyny, wspólna podróż będzie zabawniejsza. Jesteśmy spokojni, nie robimy problemów.

Spojrzałem na żonę jej wzrok mówił wszystko: absolutnie nie. Zacząłem bąkać coś o tym, że auto pełne, że jeździmy powoli i robimy częste postoje.

Daj spokój, mamy tylko jedną walizkę na dwoje! nie odpuszczał Artur. Tylko pomyśl, jakie oszczędności. Benzyna kosztuje teraz majątek. Pomóżcie, przecież jesteśmy znajomymi.

Zgodziliśmy się. Argument o oszczędności nas przekonał, a odmówić twarzą w twarz było niezręcznie. Czysta słabość charakteru i potem przyszło nam za to płacić.

Chcesz żyć w spokoju nie rób przysług.

Umówiliśmy się o piątej rano pod naszym blokiem. Z żoną byliśmy na czas, bagażnik zapakowany starannie: nasze torby, woda, narzędzia, koc. Artur z Kingą spóźnili się czterdzieści minut.

Taksówka długo jechała rzuciła Kinga bez cienia przeprosin, wlekąc walizkę rozmiarów lodówki i kilka siatek pełnych przekąsek.

Umawialiśmy się na minimalną ilość bagażu nie wytrzymałem.

No wiesz, kobieta, musi się przebierać zaśmiał się Artur.

Skończyło się na układaniu walizek jak w grze logicznej.

Już godzinę po starcie zaczęła się droga przez mękę. Kingze zrobiło się duszno, więc włączyliśmy klimatyzację na maksa, po dziesięciu minutach Arturowi było zimno. Moja muzyka im nie pasowała. Ciągłe prośby o przystanki: do łazienki, po kawę, posiedzieć, zapalić.

Rozsądnie zaplanowana przez mnie trasa poszła w zapomnienie. Zamiast kilku dłuższych postojów jechałem jak kierowca busa kursowego.

Prawdziwa kulminacja nastąpiła na stacji benzynowej.

Zatankowałem do pełna, rachunek wyszedł 350 złotych. Wracam do auta, a Artur gryzie hot-doga.

To co, rozliczamy się? pytam, mając na myśli przelew.

Zostawmy to na koniec podróży, wszystko razem policzymy, po co się spieszyć odparł machinalnie.

Nie spodobało mi się to, ale żona szepnęła: Nie zaczynaj, ciekawe, co będzie na końcu. Zapłaciłem też za płatne odcinki autostrady nie interesowali się nawet, ile zapłaciłem.

Całą drogę jedli własne kanapki, okruszki spadały na fotele. Na moje prośby, by byli ostrożniejsi, tylko się uśmiechali:

Bez przesady, to tylko samochód, odkurzysz po powrocie.

Dojechaliśmy na miejsce późną nocą, zmęczeni nie trasą, a towarzystwem.

No przecież jechaliście tak czy siak

Rano, wyspani, spotkaliśmy się na wspólnej kuchni w pensjonacie. Wyciągnąłem notes, gdzie zapisywałem wydatki.

No więc zacząłem spokojnie benzyna 1200 zł, autostrady 250 zł, razem 1450 zł. Połowa to 725 zł za was.

Artur aż się zakrztusił herbatą, a Kinga szeroko otworzyła oczy.

Jakie siedemset? Serio? spytała z niedowierzaniem.

Umówiliśmy się na sprawiedliwy podział kosztów odpowiedziałem.

Artur odstawił kubek:

Ale przecież i tak byś jechał! I tak byś te pieniądze wydał czy z nami czy bez nas. Samochód twój, benzynę i tak tankowałeś. My tylko zajęliśmy puste miejsca.

Czekaj poczułem jak ciśnienie rośnie Umawialiśmy się na wspólną jazdę, dzieliliśmy koszty. Znosiłem wasze dodatkowe bagaże, częste postoje, a wy mieliście pokryć część wydatków.

Oj tam, jakie niewygody? Świetnie się bawiliśmy, a ty się czepiasz. Myśleliśmy, że to taka przysługa. Jakbyś powiedział wcześniej, to wzięlibyśmy bla bla car za grosze wtrąciła Kinga.

Inny kierowca by was zostawił na poboczu za to marudzenie i brudzenie w aucie nie wytrzymała moja żona.

Dobra, możemy dać tysiąc złotych, symbolicznie dodał Artur Ale połowy nie damy, to absurd. Mamy rozpisany budżet.

Wstałem.

Zostawcie pieniądze. Uznajcie, że was poczęstowałem przejazdem. Ale wracajcie już na własną rękę.

Ale jak to? Przecież mieliśmy wracać razem! Artur się podniósł.

Umawialiśmy się na współpłatność. Nie dotrzymaliście słowa. Miłego wypoczynku.

Ostatnie dziesięć dni spędziliśmy w zasadzie osobno, choć mieszkaliśmy w tym samym pensjonacie. Dwa razy spotkaliśmy się na plaży ostentacyjnie nas ignorowali.

Na dzień przed wyjazdem dostałem sms-a od Artura: Damy po 300 złotych za drogę w dwie strony. Jedźmy razem, nie mamy biletów, Kingę mdli w autobusach.

Nie odpowiedziałem.

Spokojnie spakowaliśmy rzeczy, sprawdziliśmy auto i ruszyliśmy o świcie. Droga powrotna była prawdziwą przyjemnością: własna muzyka, przystanki, cisza bez zbędnych rozmów.

Później dowiedziałem się od wspólnych znajomych, jakim to złym człowiekiem podobno się stałem. Rzekomo zostawiłem znajomych na pastwę losu przez parę stówek. Artur z Kingą wracali autobusami, zmieniali przesiadki, wydali więcej niż planowali i teraz chętnie mnie obmawiają.

Jedno wiem na pewno zdobyliśmy bezcenne doświadczenie. Gdy dziś ktoś ostrożnie sugeruje: A możecie mnie podwieźć za miasto?, odpowiadam uprzejmie, lecz stanowczo: Przykro mi, zawsze jeździmy sami.

I taki jest morał: granice ustalasz raz. Drugi raz łatwiej postawić siebie na pierwszym miejscu i nie żałować asertywności.