Jako dziecko byłam ciekawa, kim jest mój ojciec. Dorastałam w domu dziecka i z czasem jego nieobecno…

Jako dziecko zawsze byłam ciekawa, kim jest mój ojciec. Wychowywałam się w domu dziecka i z czasem jego nieobecność stała się dla mnie czymś zwyczajnym. Gdy miałam 14 lat, poznałam ojca moich dzieci i wtedy nawet przez myśl nie przeszło mi, żeby szukać własnego ojca. Życie po prostu płynęło dalej.

Później się rozstaliśmy i dokładnie wtedy niemal przypadkiem los skierował mnie na jego trop. Prowadzę własną działalność i pewnego dnia przyszedł do mnie klient. Rozmowa zeszła na osobiste tematy i mimochodem wspomniałam, że nigdy nie spotkałam swojego ojca. On postanowił mi pomóc i rzeczywiście udało nam się go odnaleźć w jednej z małych wsi na Mazowszu, gdzie mieszkał przez całe życie.

Spotkanie z nim… To była mieszanka uczuć nie do opisania. Niewypowiedziana radość. Zaczęłam snuć plany: wspólne wyjazdy, codzienne rozmowy, drobne gesty. Kupowałam mu ubrania, rozpieszczałam go, jeździliśmy razem na wycieczki ja wszystko opłacałam, bez względu na to, czy miał pieniądze, czy nie. Widziałam, jak jest zaniedbany, smutny, samotny i czułam, że powinnam nadrobić wszystkie te stracone lata.

Ojciec mówił mi, że jest sam, że ma dzieci we wsi, ale nie pozwalają mu mieć kobiety, bo uważają, że każda, która się do niego zbliża, robi to dla pieniędzy. Poprosiłam go, aby przedstawił mi tę kobietę, o której mówił z taką sympatią i rzeczywiście to zrobił. Spotkałam ją skromna, pracowita kobieta, naprawdę troszczyła się o niego. Widać było po niej, że ma dobre serce. Ale dzieci ojca nie tolerowały jej. Wyzywały, wzywały policję, a ona znosiła upokorzenie przy każdej okazji.

Zapytałam ją kiedyś, skąd to wszystko się bierze. Wyjawiła mi, że ojciec ma domy, ziemię i pieniądze w banku, a dzieci pilnują, by nikt się do tych dóbr nie przykleił. Stąd ta wrogość.

Potem pojawiły się plotki. Mówiono, że ja zjawiam się tylko po majątek. Nawet nie nosiłam jego nazwiska to on nalegał, żebym je przyjęła. Nie chciałam, nie potrzebowałam problemów, ale nalegał, tłumacząc, że taka jest jego wola, więc w końcu się zgodziłam. Od tego wszystko się pogorszyło krytyka, konflikty, otwarta niechęć.

Z czasem jeszcze bardziej zbliżyłam się do kobiety ojca. Zaproponowałam im, żeby wzięli cichy ślub tak zrobili. Dzieci się wściekły na niego i na mnie. Powiedziałam im tylko, że ojciec ma prawo być szczęśliwy. Ich małżeństwo miało wzloty i upadki, ale pewnego dnia, już po ślubie, zaprosiłam ich na wspólny wyjazd. Do tej pory wyjeżdżałam tylko z ojcem. Tym razem ona zapytała, ile dorzucę się do wspólnych wydatków. Powiedziałam, że nic zawsze płaciłam za podróże z ojcem.

I wtedy wyznała mi coś, co mną wstrząsnęło: sytuacja wygląda zupełnie inaczej, niż sądziłam. Ojciec zawsze był zabezpieczony finansowo, dlatego dzieci trzymają nad nim pieczę. Nie pozwalają mu wydawać pieniędzy na siebie, na przyjemności, ubrania. Myślałam, że mu brakuje pieniędzy, bo mieszkał w niewykończonym domu i wyglądał na biednego, a tymczasem wszystkim zarządzały dzieci.

Zaczęłam więc zachęcać go, żeby pod koniec życia korzystał z tego, na co pracował. Ale wciąż powtarzał, że dzieci mu nie pozwalają. Kiedy był już po ślubie, żona coraz bardziej namawiała, by wspierał gospodarstwo na jedzenie, codzienne wydatki. Każda jej prośba kończyła się kłótnią, chociaż w końcu dawał, ale zawsze po awanturze. Ona opowiadała mi wszystko i to wydawało mi się całkiem sprawiedliwe.

Pewnego dnia byliśmy we trójkę, gdy poprosiła go, by kupił obiad dla jej ojca. Zareagował bardzo źle powiedział, żeby to ona zapłaciła, że codziennie prosi o to samo i wywołał awanturę. Stanęłam w jej obronie. Zapytałam, czy chciałby, żeby mój mąż odmówił jedzenia mojemu tacie? Powiedziałam mu, że to nie fair w stosunku do kobiety, która gotuje mu, pierze, opiekuje się nim. Usłyszałam, że ma już dość wciąż proszących go o pieniądze do domu.

Wtedy pojęłam coś, co bardzo mnie zabolało: ojciec był skąpy dla kobiety, która o niego dbała i była przy nim, a wyjątkowo hojnym dla dzieci, które go nie odwiedzały i dzwoniły tylko po pieniądze.

W końcu jego związek się rozpadł. Teraz mieszka sam. Niby jedna córka się nim opiekuje, ale wiemy wszyscy, że to on utrzymuje ją, jej męża i dzieci. Pozostałe dzieci wydzwaniają tylko, żeby żądać pieniędzy i bez szemrania je im przesyła. Kobiecie, która była przy nim, odmawiał zawsze.

Nie jestem już do niego taka jak kiedyś. Kocham go, ale inaczej. Nie zapraszam na wyjazdy, kontakt mamy znikomy. Gdy sama nie zadzwonię, on się nie odezwie. Nie potrafię już być tą samą córką. Jest mi smutno to przyznać odnalezienie go było dla mnie czymś wielkim, a dziś jakby przestał istnieć w moim życiu.