Nigdy bym nie przypuszczała, że będę zazdrosna o własne dziecko.

Wiesz, nigdy nie myślałam, że mogę być zazdrosna o własne dziecko. Nawet w głowie mi to nie grało, a jednak tak właśnie się czuję.

Gdy urodziła się moja córka, miałam dwadzieścia sześć lat. Byłam młoda, przestraszona, ale mega szczęśliwa. Cały mój świat zaczął kręcić się wokół niej. Rzuciłam pracę, żeby się nią opiekować. Mój mąż pracował na budowie, ciągle go nie było w domu. Zostałam wszystkim: matką, ojcem, powierniczką i przyjaciółką.

Lata mijały, nawet się nie spostrzegłam. Moja Zuzia rosła, a ja pękałam z dumy na każdy jej krok. Kupowałam jej sukienki na szkolne uroczystości, siedziałam z nią do późna, gdy się uczyła, robiłam w niedzielę najlepszą szarlotkę, bo to był jej przysmak. Żyłam jej życiem wtedy nawet tego nie zauważałam.

Aż zaczęła dorastać. Nastolatka. Odsuwała się ode mnie, co w sumie jest normalne, tak dzieci dorastają. Ale w środku czułam pustkę. Już nie opowiadała mi wszystkiego. Miała swoje tajemnice, swoich przyjaciół, własny świat, w którym ja przestałam być centrum.

Przyszedł czas studniówki. Patrzyłam, jak schodzi po schodach w tej swojej eleganckiej sukni dech mi zaparło! Była śliczna, pewna siebie, aż promieniała. Obok stał chłopak, patrzył na nią z podziwem. I wtedy oprócz dumy poczułam też coś innego strach, że ją tracę.

Gdy wyjechała na studia do Poznania, zrobiło się pusto w domu. Rano wstawałam, a tu cisza. Nikt nie gonił z plecakiem na autobus, zeszyty nie walały się po stole, był tylko głuchy spokój. Mój mąż już przywykł do ciszy, ale dla mnie to było jak kara.

Zaczęłam dzwonić do niej codziennie. Pytałam, co jadła, gdzie była, z kim się spotyka. Czułam, jak staje się coraz bardziej zamknięta. Czasem nawet nie odbierała telefonu, a wtedy się denerwowałam i czułam żal oddałam jej całe życie, a ona nie ma już dla mnie czasu.

Pewnego razu wróciła do domu na weekend. Zobaczyłam, że bardzo się zmieniła była bardziej samodzielna, twardsza, pewna siebie. Opowiadała o nowych planach, stażu, marzeniach. Zamiast cieszyć się jej szczęściem, zaczęłam ją pouczać: że to trudne, trzeba uważać, świat jest niebezpieczny. Zobaczyłam, jak jej oczy gasną. Wtedy po raz pierwszy dotarło do mnie, że ją duszę.

Tamtego wieczoru usiadłam sama w kuchni i zadałam sobie pytanie: kim jestem, jeśli nie matką? Przez długi czas nie potrafiłam sobie odpowiedzieć. Przyzwyczaiłam się, że żyję jej życiem, jej sukcesami i problemami. Siebie zagubiłam gdzieś po drodze.

Zapisałam się w końcu na kurs księgowości. Zawsze dobrze liczyłam, ale brakowało mi odwagi, żeby zacząć coś nowego. Znalazłam pracę na pół etatu. Zaczęłam też wychodzić z koleżankami, o których przez lata zapominałam. Pierwsze kroki były trudne, ale z czasem poczułam, że znowu oddycham.

Z Zuzią nasza relacja się zmieniła. Przestałam ją wypytywać jak dziecko, a zaczęłam słuchać jak dorosłego człowieka. Sama zaczęła mi się coraz częściej zwierzać. Zrozumiałam, że miłość to nie ciągłe trzymanie kogoś przy sobie, lecz dawanie skrzydeł.

Wciąż mi jej brakuje brakuje jej głosu obok, śmiechu, obecności. Ale już nie jestem zazdrosna o jej życie. Patrzę, jak idzie własną drogą i jestem dumna, że mogę być jej podporą, a nie przeszkodą.

Nauczyłam się jednego dzieci nie są naszą własnością. One tylko gośćmi w naszym domu przez chwilę. Naszym zadaniem jest ich wypuścić w świat, gotowych na dorosłość.

I jeszcze coś każda kobieta powinna pamiętać, żeby się nie zatracić w roli matki. Bo gdy dzieci dorosną i odejdą… trzeba umieć zostać sobą.