Znajomi poprosili, by pojechać naszym autem, obiecując dorzucić się do kosztów. Po powrocie stwierdzili: „Przecież i tak jechaliście”

Znajomi wprosili się na wyjazd naszym autem, obiecując, że się zrzucą. Po przyjeździe ogłosili: Przecież i tak jechaliście.

Wszystko zaczęło się jak zwykłe planowanie letniego urlopu. Ja z żoną, naszym sprawdzonym SUV-em, trasa ponad tysiąc kilometrów w jedną stronę i ta słodka ekscytacja przed podróżą. Od zawsze uwielbialiśmy jeździć samochodem na wakacje to poczucie wolności: sam decydujesz o tempie, zatrzymujesz się, gdzie chcesz, możesz zboczyć z trasy, jeśli tylko najdzie ochota. Żadnych rozkładów jazdy, płaczących dzieci w sąsiednim przedziale czy opóźnionych lotów.

Ale tym razem popełniliśmy zasadniczy błąd wygadaliśmy się o planach.

Na spotkaniu ze znajomymi, w zróżnicowanym towarzystwie, przypadkiem wspomniałem, że za dwa tygodnie ruszamy na południe naszym autem.

O! A którego dokładnie? ożywiła się od razu para po drugiej stronie stołu.

To byli Artur i Milena. Nie byliśmy bliskimi znajomymi, raczej widywaliśmy się przy okazji różnych spotkań.

Wyruszamy piętnastego odparłem, nie spodziewając się podstępu.

Akurat! My mamy urlop od szesnastego, planowaliśmy jechać pociągiem, ale nie ma sensownych miejsc tylko przy toalecie. Może byśmy się zabrali z wami? Paliwo dzielimy na pół, będzie weselej i jesteśmy spokojni, bez spięć.

Spojrzałem na żonę z jej spojrzenia jasno wynikało: absolutnie nie. Zacząłem tłumaczyć, że mamy pełny bagażnik i jeździmy powoli, z częstymi postojami.

Oj tam, mamy tylko jedną walizkę dla dwojga! upierał się Artur. A oszczędności spore, benzyna jest dziś jak płynne złoto. Pomóżcie, przecież nie jesteśmy obcy.

Ulegliśmy. Argument o oszczędnościach okazał się decydujący, poza tym odmówić w twarz było niezręcznie. Klasyczne brak asertywności, za który przyszło nam słono zapłacić przez kolejnych czternaście dni.

Chcesz mieć spokój nie rób nikomu przysługi
Umówiliśmy się pod naszym blokiem na piątą rano. Z żoną wyszliśmy punktualnie. Bagażnik był sprawnie zapakowany: nasze torby, woda, narzędzia, koce. Artur z Mileną spóźnili się prawie czterdzieści minut.

Oj, taksówka długo jechała rzuciła bez skrupułów Milena, ciągnąc walizkę wielkości małej lodówki i kilka siatek z przekąskami.

Umawialiśmy się na minimum bagażu nie wytrzymałem.

No ale ona jest kobietą, musi się przebierać! zaśmiał się Artur.

Musieliśmy bawić się w tetris, żeby zmieścić ten dobytek.

Po godzinie zaczęła się gehenna. Milenie zrobiło się duszno klimatyzacja na maksa. Po dziesięciu minutach Arturowi było już za zimno. Moja muzyka im nie podpasowała. Zaraz pojawiły się kolejne prośby o postój: do toalety, po kawę, rozprostować nogi, zapalić papierosa.

Pod mój starannie zaplanowany przejazd, by ominąć korki, mogłem już tylko machnąć ręką. Zamiast nielicznych postojów jechaliśmy jak busik.

Prawdziwy przełom nastąpił na stacji benzynowej.

Zatankowałem do pełna, rachunek na 350 zł, wracam do auta. Artur wcina hot-doga.
No to rozliczamy się? pytam, mając na myśli przelew.
Zróbmy to na koniec, wszystko podliczymy i rozdzielimy, żeby się nie bawić w drobne machnął ręką.

Nie spodobało mi się, ale żona szepnęła: Nie zaczynaj, rozliczą się na miejscu. Odpuściłem. Odcinki płatnych autostrad również opłaciłem ja nawet nie zapytali o kwotę.

Całą drogę jedli swoje kanapki, okruszki sypały się na siedzenia. Na moje uwagi, żeby byli ostrożniejsi, reagowali śmiechem:
Daj spokój, to tylko samochód, odkurzysz potem.

Dojechaliśmy głęboko w nocy, wykończeni nie tyle podróżą, co ich towarzystwem.

Przecież tylko z nami jechaliście
Rano, już wyspani, spotkaliśmy się w kuchni agroturystyki. Wyciągnąłem notes z podliczonymi wydatkami.

No dobrze zacząłem spokojnie. Paliwo 1200 zł, płatne drogi 250. Razem 1450. Dzielimy na pół, wasza część to 725.

Artur się zakrztusił herbatą, a Milena wielko otworzyła oczy.

700 zł? Serio? wydukała.

Naprawdę odpowiedziałem. Ustaliliśmy podział po równo.

Artur odstawił kubek i zaczął tłumaczyć:
Ale przecież i tak byście jechali! Te pieniądze i tak byście zapłacili, z nami czy bez nas. Samochód twój, to i tak byś zatankował. My tylko zajęliśmy wolne miejsca.

Stój zacząłem się denerwować Ustaliliśmy zasady wcześniej. Były utrudnienia, woziliśmy wasze rzeczy, dostosowywałem się do waszych postojów, więc pokrywacie połowę kosztów.

Jakie utrudnienia? prychnęła Milena. Było wesoło, wspólna podróż, myśleliśmy, że po przyjacielsku. Jakbyś tak mówił od razu, wybralibyśmy BlaBlaCar za połowę tej kwoty.

Każdy inny kierowca wysadziłby was w polu za te okruchy i narzekania nie wytrzymała moja żona.

Słuchaj podsumował Artur. Możemy dorzucić symbolicznie 100150 zł. Ale płacić połowę za coś, co i tak byście zrobili, to przesada. Ułożyliśmy już budżet.

Wstałem.
Nie trzeba. Traktujcie to jako prezent. Ale z powrotem organizujecie sobie powrót sami.

Słucham?! Artur zerwał się. Przecież nie mamy biletów! Miało być w obie strony!

Dogadaliśmy się na równy podział kosztów. Wy złamaliście umowę. Życzę udanego wypoczynku.

Wakacje oddzielnie i powrót do domu
Przez kolejne dziesięć dni mijaliśmy się tylko przypadkiem, chociaż mieszkaliśmy w tej samej miejscowości. Kilka razy spotkaliśmy się na plaży odwracali wzrok.

Przed wyjazdem dostałem SMS od Artura: No dobra, damy po 300 zł na całą drogę. Wracajmy razem, nie mamy biletów, Milena źle znosi autokar.

Nie odpisałem.

Spokojnie spakowaliśmy się, sprawdziliśmy olej, wyjechaliśmy o świcie. Droga powrotna to była prawdziwa przyjemność: własna muzyka, właściwe postoje i upragniona cisza.

Od wspólnych znajomych dowiedziałem się potem, jakim to stałem się złym człowiekiem. Rzekomo zostawiłem znajomych na lodzie z powodu paru stówek. Artur z Mileną wracali z przesiadkami autobusami, wydali sporo pieniędzy i nerwów, teraz chętnie obrabiają mi tyły.

Ale przynajmniej zdobyliśmy cenną lekcję. Teraz, gdy ktoś nieśmiało pyta: O, jedziecie za miasto? Podrzucicie? stanowczo, ale grzecznie odpowiadam: Przepraszam, wolimy jeździć tylko we dwoje.