Po co takiemu przystojnemu i odnoszącemu sukcesy facetowi jak ja brać ślub? – zastanawiał się. – Kiedy wreszcie doczekamy się wnuków? – martwili się rodzice

Po co się żenić takiemu przystojnemu i zaradnemu facetowi jak ja? rozmyślał Krzysiek. A kiedy doczekamy się wnuków? zamartwiali się rodzice.

Krzysiek odprowadził swoją koleżankę do domu, po czym wrócił do swojego mieszkania w Warszawie.

Przygotował jajecznicę z szynką. Usiadł przy stole, włączył telefon, który całą noc był wyłączony, i zaczął sprawdzać nieodebrane połączenia.

Mama dzwoniła mruknął Krzysiek pod nosem. Pewnie znowu będzie suszyć głowę, że taki ze mnie życiowy nieudacznik

Ale nieudacznikiem to on na pewno nie był. Dobra praca, dwupokojowe mieszkanie, samochód samo za siebie świadczyło, że radzi sobie świetnie. Tylko jeden problem: ma już dwadzieścia pięć lat, a nadal jest nieżonaty.

Po co mi ślub, jak jestem taki fantastyczny? rozmyślał dalej.

Kiedy będziemy mieli wnuki? powielali rodzice grę na okrągło w swoich głowach.

Krzysiek wykręcił numer mamy:

Cześć, mamo! Co u ciebie słychać? Zdrowie dopisuje? zagadnął.

A, żyję, nie narzekam.

A tata?

Też jeszcze dycha. Ale zobaczyć mógłbyś nas czasem. Masz autem do nas pół godziny, a my dzieci własnych miesiącami nie widujemy. Ojciec szykuje się do orki, trzeba ziemniaki sadzić.

Mamo, dziś nie dam rady. Na następny weekend NA PEWNO przyjadę.

Ile już razy to słyszeliśmy I bez dziewczyny też?

Mamo, przysięgam! W przyszły weekend przyjadę z dziewczyną! wypalił niespodziewanie.

Ojej, nawet narzeczona?

No, narzeczona to może jeszcze nie.

Synku, jak się cieszę! Czekamy na was w sobotę. Upiekę te twoje ulubione ciasta!

Po rozmowie z mamą Krzysiek usiadł zamyślony:

Po co ja to powiedziałem? I z kim ja im tę dziewczynę życia przywiozę? Monika? No co, może i Monika? Wyśpię się, to zadzwonię. Ale rodzice jej nie polubią. Sama też raczej nie byłaby zachwycona moją rodzinną wieśką pod Pułtuskiem. No, trudno najwyżej na kawę się ją namówi.

Zostawił patelnię z resztką jajecznicy na stole i poszedł do sypialni.

Po wyspaniu przypomniał sobie o obietnicy z rozmowy i zadzwonił do znajomej.

Cześć, piękna! rzucił do słuchawki.

Cześć, Krzysiek odpowiedziała zimno.

Monika, nie wyspałaś się, czy co? Może podjadę

Krzysiek, nie ma sensu już się spotykać. Plany mi się pozmieniały.

Jak to zmieniły? zaczął się unosić.

Wychodzę za mąż.

To ja zaraz przyjadę i tobie oraz twojemu narzeczonemu

Połączenie nagle się urwało.

Krzysiek z furią rzucił telefon na kanapę. Zwykle to on rzucał dziewczyny, a tu niespodzianka został rzucony.

Pokręcił się po domu, poszedł do łazienki, potem zrobił kawę i przystąpił do rozmyślań:

No i skąd ja teraz rodzicom wydobędę narzeczoną? Pomyślą, że każda z tych dawnych koleżanek to już poważna kandydatka.

Kawy nie zdążył dopić, bo nagle włączył się alarm w jego aucie. Wybiegł na klatkę. Samochód stał zawsze z tyłu bloku, żeby go było widać z okna, nawet w nocy. Przy samochodzie kręcił się facet w okolicach pięćdziesiątki i gapił się na okno Krzyśka.

No tego jeszcze brakowało mruknął.

Założył adidasy, wybiegł na dwór i podbiegł do samochodu.

Pan coś zgubił pod moją Skodą? zapytał.

Słuchaj, młody odpowiedział wyniośle nieznajomy jeszcze raz zobaczę cię z Moniką, to licz się z konsekwencjami!

Tak? To zapraszam do kolejki!

Nagle zza rogu wyskoczył barczysty typek.

Krzysiek próbował coś powiedzieć i… zapadła ciemność

Krzysiek! Słyszysz mnie?

Pochyliła się nad nim jakaś niepozorna dziewczyna. Przemknęło mu przez głowę:

Skądś ją kojarzę

Słyszysz mnie, mam wezwać karetkę?

Nie, w aucie mam apteczkę zażartował. Poradzisz sobie?

Jasne, przecież kończyłam medykę.

Krzysiek przyjrzał się jej uważniej to ta sąsiadka z drugiej klatki, co zawsze się wita, a on ją miał za licealistkę. Próbował sobie przypomnieć imię. Dziewczyna zorientowała się:

Jestem Ola. Mieszkam naprzeciwko.

Wsiadaj, Olo otworzył tylne drzwi. Tam jest apteczka.

Sam zajął miejsce z przodu. Ola wszystko zdezynfekowała.

Nic poważnego uśmiechnęła się.

Dzięki!

Spojrzał w lusterko miała spojrzenie pełne pytań: I co teraz?

A może chodźmy gdzieś na kawę, bo nawet śniadania nie zdążyłem skończyć.

Teraz? Zlustrowała bluzę i dresy.

Ja też nie w smoking, spokojnie.

Przebiorę się choć trochę.

Dobrze, poczekam, uśmiechnął się. Wystarczy pół godzinki?

Po trzydziestu minutach Ola pojawiła się w kwiecistej sukience i z tanim makijażem. Krzysiowi nagle odechciało się jazdy autem.

Może przespacerujemy się pieszo?

Chętnie odpowiedziała, łapiąc go pod ramię.

Snuła opowieści przez całą drogę do małej kawiarni. Gdy usiedli, podał jej menu:

Ola, wybieraj, co tylko chcesz!

Ola prześlizgiwała wzrokiem po kartach, uważniej analizując ceny niż potrawy. Szybko zauważył, że nie jest bywalczynią takich miejsc. Podszedł kelner.

Poprosimy coś pysznego dla dziewczyny i kawę.

A dla pana?

Kawę tylko.

Mamy pyszne ciastko z kremem!

Może być ciastko.

Po kawie wybrali się na spacer, a potem rozeszli się pod jej klatką

Tydzień pracy przeleciał błyskawicznie. Krzysiek wrócił w piątek z biura i nagle go olśniło:

Przecież obiecałem mamie, że ją odwiedzę z dziewczyną! I co teraz?

Wszedł do kuchni, zaparzył herbatę, zrobił kanapki, ale w głowie wciąż miał tylko jedno: Przyjadę sam, mama się zmartwi. Muszę coś wymyślić

I jakby błysk!

Może pojedzie ze mną Ola? W sumie, od zeszłej niedzieli jej nie spotkałem powiem, że praca, zmiany, wiadomo

Szybko coś przekąsił, ogolił się, założył najlepszą koszulę i ruszył na podbój klatki sąsiadki.

Wiedział, gdzie mieszka. Było tam z piętnaście mieszkań, a o Oli praktycznie nic nie wiedział poza imieniem.

Stoi pod blokiem i nagle drzwi się otwierają, a Ola wbiega na dwór chyba z okna go dojrzała, bo znowu w tych samych dresach.

Zatrzymała się niepewnie.

Cześć, Olo!

Cześć, Krzysiek! aż promieniała.

Zapraszam na spacer.

Znowu nie jestem człowiekiem, wiesz jak wyglądam

Poczekam uśmiechnął się pół godziny starczy?

Starczy! i pobiegła z powrotem do mieszkania.

Co jest, córeczko? zdziwiła się jej mama.

Mamo, idę się przejść.

Dlaczego tak nagle?

Ale Ola już biegała od pokoju do pokoju. Mama zerknęła przez okno i zaraz pobiegła do niej:

Ty idziesz z tym Krzyśkiem?

Tak.

Po co ci taki przystojniak?

Mamo, przecież mam już dwadzieścia lat odparła, uśmiechając się z zakłopotaniem.

Widziałaś kiedyś, jakie laski do niego przychodzą?

Mamo, przestań się czepiać!

Oj, wymyśliłaś!

Ale Ola już pognała do siebie. Miała przeczucie, że zaraz o tym będzie wiedzieć cały blok, a plotek nie zabraknie.

W końcu każda sąsiadka wiedziała, kim jest Krzysiek i jaka ona cicha myszka. Teraz do określenia ta spokojna będzie się dodawać: ta, co z Krzyśkiem. Ale już jej na tym nie zależało.

Wyszła z klatki, nie oglądając się, mimo poczucia, że mama patrzy zza firanki.

Złapała Krzyśka pod rękę i spytała:

To co, gdzie idziemy?

Pójdziemy do parku, potem na słynne ciasteczka, a wieczorem może pod księżycem powzdychamy

Spacerowali po parku, zjedli po ciastku, długo tulili się pod księżycem. W końcu zadzwoniła mama:

Ola, pierwsza w nocy!

Już wracam! spuściła wzrok. Krzyśku, muszę wracać.

Odprowadzę cię

Pod klatką znowu się przytulili. A potem Krzysiek rzucił tonem nieznoszącym sprzeciwu:

Jutro jedziemy do moich rodziców na obiad.

Wiesiek! zawołała żona, widząc samochód syna. Krzysiek przyjechał!

No proszę, jednak pamięta o rodzicach

I z dziewczyną! krzyknęła z ekscytacją i ruszyła przed dom.

Mama, pani Teresa, przywitała syna, ale nie spuszczała wzroku z jego wybranki.

Podeszła do Oli:

Jak się nazywasz, córko?

Ola powiedziała niepewnie.

Ja jestem ciocia Teresa. Chodź, chodź do środka!

Dziękuję!

Wyszedł ojciec, pan Wiesiek. Od razu zwrócił się do Oli:

W końcu nasz syn przywiezie kobietę do domu! Jak masz na imię, piękna?

Ola.

Wiesiek mi mówią, mów mi wujek Wiesiek.

Ola była zdziwiona. Spodziewała się oczu pełnych oceniania rodem z castingów telewizyjnych, tymczasem rodzice szczerze się cieszyli.

Wkroczyli do domu, a Ola aż zaniemówiła stół zastawiony jak na przyjęcie lokalnego VIP-a!

Zaczęły się standardowe pytania o wszystko, co się da. Ola była z prostej rodziny i, szczerze mówiąc, myślała, że rodzice Krzyśka będą tacy nieprzystępni, a tu pełna swojskość.

Po obiedzie Krzysiek z ojcem poszli na pole orać, a Ola zaproponowała gospodyni:

Ciociu Tereso, mogę pomóc posprzątać i zmyć naczynia?

Zróbmy to razem! odparła z szerokim uśmiechem.

Potem wszyscy razem sadzili ziemniaki na działeczce.

Gdy robotę skończyli, Ola zamruczała:

Muszę wracać, bo mama się zamartwi

O czym ty mówisz, Olo! Najpierw kolacja, potem przenocujesz u nas, rano pojedziecie!

Nie wiem widać było, że bardzo chce zostać.

Dzwoń do mamy! powiedziała pani Teresa.

Ola wyciągnęła telefon:

Mamo, mogę dziś zostać u znajomych?

Córeczko, przecież ustalałyśmy, że wrócisz wieczorem po drugiej stronie wahanie.

Olo, jak mam na imię twoja mama? Teresa wzięła telefon z jej rąk.

Paulina.

Dzień dobry, pani Paulino, jestem Teresa, mama Krzyśka.

Dzień dobry!

Oskarżam się na własną odpowiedzialność, zostanie u nas, dom mamy duży. Każde dziecko w innym pokoju, jak trzeba.

Sama nie wiem

Ma pani wspaniałą córkę!

Długo jeszcze gadały przez telefon, aż dopiero po pół godzinie udało się wszystko załatwić.

Do miasta zbierali się dopiero następnego dnia po południu. Teresa wręczyła Oli torby pełne swojskich wiktuałów.

Ten worek dla Krzyśka, a to dla was, dzieci.

Ciociu Tereso, po co nam aż tyle?

Bo wy tam w tej Warszawie to wiecie czym się żywicie, przez to taka chudzinka jesteś.

Potem Teresa podeszła do syna, który rozmawiał z ojcem przy bramie:

Złożyliście już wniosek do USC?

Mamo, proszę cię, spokojnie! My nawet tak jeszcze nie rozmawialiśmy.

To porozmawiajcie! Inaczej najlepszą kobietę ci ktoś zaraz zgarnie Innych mi nie przyprowadzaj!

Ledwo wyjechali, Teresa od razu zadzwoniła do Pauliny:

Wysyłam twoją córkę z powrotem, wszystko w porządku. Dałam trochę jedzenia!

O matko, Tereska, nie było trzeba!

Spokojnie! Ja już czuję, że niedługo będziemy rodziną.

Ale ty mnie, Teresa, rozśmieszasz! ale w jej głosie słychać było aprobatę.

Mój już 25 lat ma. Mieszkanie jest, auto jest. Czego chcieć więcej? Oby się tylko dogadali

Moja to zupełnie zwariowała na punkcie twojego Krzyśka.

No ale kto ich utemperuje, jak nie my, matki?

Twój Krzysiek to fajny chłopak.

Twoja Ola to złote dziecko i robotna.

Oj, sprząta jak z pieca spadło, gotuje też nie najgorzej

A Krzysiek jechał autem, z tajemniczym uśmiechem przy granicy. W końcu Ola nie wytrzymała:

Krzysiek, co się tak śmiejesz pod nosem?

Spodobałaś się moim rodzicom.

Och, no nie przesadzaj.

Mama powiedziała, żebym nie stracił takiej dziewczyny.

A ty?

Nie stracę!

I spojrzeli sobie w oczy, rozpromienieni jak dzieciaki zakochane po uszyOla przez chwilę milczała, patrząc przez przednią szybę na drogi wijące się pośród łąk i lasów. Potem, niespodziewanie nawet dla siebie, położyła dłoń na jego ręce.

Krzysiek, ty naprawdę wiesz, czego chcesz?

Spojrzał na nią z uśmiechem, takim, jaki widzi się rzadko, szczerym i ciepłym.

Pierwszy raz naprawdę wydaje mi się, że wiem. Ty?

Odpowiedziała cichym śmiechem, który przełamał pozostały dystans.

Może i nie wiem jeszcze do końca, ale chcę się przekonać z tobą.

Słońce chyliło się powoli ku zachodowi, złocąc pola i dachy mijanych domów. Jechali wolno, rozmawiając i żartując, jakby czas na chwilę nie istniał. Oboje czuli, że właśnie coś się zaczyna. Coś, co nie wymaga zbędnych słów ani obietnic.

Gdy dojechali pod blok, Ola zatrzymała się na moment, zanim wysiadła.

Zadzwonisz jutro? wymamrotała, jakby jeszcze łapała oddech po wspólnej przygodzie.

Jutro, pojutrze, codziennie, jeśli tylko mi pozwolisz.

Uśmiechnęli się oboje. Krzysiek patrzył, jak Ola biegnie lekkim krokiem pod swoje okna, odwracając się przez ramię. Przez myśl mu przeszło, że czasem los zsyła człowieka wtedy, kiedy się najbardziej nie spodziewasz i może to jest właśnie odpowiedź na pytanie po co się żenić?, które tak długo zadawał sobie i całemu światu.

Po raz pierwszy w życiu nie miał już żadnych wątpliwości. Było dobrze, tak po prostu, tu i teraz. I to mu w zupełności wystarczało.

A jeśli jutro znowu zadzwoni mama? Tym razem miał gotową odpowiedź i szeroki, szczęśliwy uśmiech.