WIERNY JEDNEJ MIŁOŚCI W dniu pogrzebu żony, Fiodor nie uronił ani jednej łzy. – Popatrz, przecież …

Jednolub

W dniu pogrzebu żony, Bogdan nie uronił ani jednej łzy.
Zobacz, a nie mówiłam? On przecież Wandy nigdy nie kochał szeptała Irenka do swojej sąsiadki Marii.
Ciszej, teraz to już nie ma znaczenia. Dzieci zostały sierotami przy takim ojcu skrzywiła się Maria.
Zobaczysz, on to się jeszcze z Kazią ożeni zapewniała Irenka.
Z Kazią? A co mu po niej? Przecież jego miłość to Halina! Zapomniałaś już, jak po stodółkach razem latali? Kazia ma swoją rodzinę. Nie będzie się w to mieszać, a i zapomniała już o nim przecież.
A ty skąd niby wiesz?
Pewne jak amen w pacierzu. Kazia ma męża, przodującego w kombinacie. Po co jej Bogdan z tym gromadką? Ona to kobieta praktyczna. Ale Halina męczy się z tym swoim Mietkiem. Tu prędzej coś się zacznie stwierdziła Maria.

Wandę pochowali. Dzieci mocno trzymały się za ręce. Michałek i Pola dopiero co skończyli po osiem lat. Wanda wyszła za Bogdana z wielkiej miłości. Ale czy Bogdan ją kochał, tego Wanda nie wiedziała. Zresztą i ludzie ze wsi również.

Mówiło się, że zaszła w ciążę i Bogdan tak naprawdę musiał ją poślubić. Klara faktycznie urodziła się wcześniakiem, niedługo po tym zmarła, a potem u Wandy i Bogdana długo nie było dzieci.

Bogdan zawsze chodził posępny, małomówny. Ludzie nazywali go Wilk. Taki miał przydomek, bo nieprzenikniony był dla nich, a o czułości można było zapomnieć. Najlepiej wiedziała o tym Wanda.

Mimo wszystko Bóg się nad nią zlitował, tyle się kobieta nabłagała tylko Sam Pan Bóg wiedział ile. I zesłał Wandzie od razu dwójkę dzieci.

Polcia i Michałek byli bliźniakami. Michaś cały za matką łagodny, serdeczny. A Polcia cała po ojcu. Nic z niej nie wyciągniesz, zamknięta na cztery spusty, w środku swoje przemyślenia chowa. Z ojcem miała najlepszy kontakt, bo z charakteru byli do siebie podobni.

Niby coś tam Bogdan strugał w szopie, to Pola nie odstępowała go na krok. Coś jej mówił, życiowych rad udzielał.

A Michaś przy mamie. Gdzie podłogę zamiecie, gdzie wodę kubeczkiem naniesie trochę pomógł, choć jeszcze malutki. Wanda kochała swoje dzieci, ale Poly nie rozumiała. Za to w Michałka wsiąkła całym sercem.

Kiedy umierała, powiedziała do Michałka:
Synku, niedługo mnie zabraknie. Ty będziesz tu najważniejszy. Polę pilnuj, nie krzywdź jej nigdy. Jesteś chłopcem, musisz jej bronić, bo ona słabsza i potrzebuje troski.
A tata? zapytał Michał.
Co?
Tata będzie nas chronił?
Nie wiem, synku. Życie pokaże.
To nie umieraj, mamo, co my bez Ciebie? płakał Michał.
Ach synku, gdyby to ode mnie zależało zamyśliła się Wanda. I tyle.

Bogdan siedział przy żonie, trzymał ją za dłoń. Ani słowa, ani łzy. Jakby cały się zapadł, zmalał, pociemniał.

Życie stopniowo wracało do normy. Pola wzięła na siebie rolę gospodyni w domu. Próbowała sama gotować, sprzątać, ale była na to jeszcze za mała. Przychodziła siostra Bogdana, Natalia, to ona pomagała Poly we wszystkim i uczyła, jak prowadzić dom.

Pewnego razu Pola zapytała ciotkę:
Ciociu Natalio, a tata się teraz znowu ożeni, tak?
Nie wiem, Polciu, co on tam sobie myśli. Przecież mnie się nie zwierza.
Natalia miała swoje dzieci i męża, Leszka. W ich domu zawsze panowała zgoda i ciepło.
A jakby co, zabierzesz nas do siebie? ciągnęła Pola.
Co ty wygadujesz? Tata was kocha i nikomu nie da skrzywdzić odpowiedziała Natalia.

A po wsi huczało już od plotek, że Bogdan z Haliną stare uczucie odświeżyli.
Halina zwariowała obgadywała Irenka znowu z Bogdanem romansuje, a o swojej rodzinie zapomniała.
Głupia baba z tej Haliny śmiały się kobiety pod sklepem spożywczym.
No już dziewczyny, marsz do roboty rozgonił je przewodniczący gminnej spółdzielni, Maksymilian Borek.
Ciągle plotkujecie, tylko innych oczerniać, a tak naprawdę nikogo nie znacie skarcił je surowo, biorąc Bogdana w obronę.

Między Haliną a Bogdanem naprawdę kiedyś była wielka miłość można by o ich uczuciu książki pisać. Ale wtedy Bogdana wysłali do innej wsi, na Lubelszczyznę, pomagać w żniwach. Był tam dwa miesiące, a Halina wtedy związała się z Mietkiem Kaczmarkiem.

Kiedy Bogdan wrócił i dowiedział się o wszystkim, to Mietkowi porządnie wybił zęby, a z Haliną już potem słowa nie zamienił.

Halina wyszła za Mietka. Ale to był człowiek nie do życia kobiety ganiał, pił, a Halina tylko płakała, że nie potrafiła takiego faceta przy sobie zatrzymać. Bogdan był z kolei pracowity, niepijący, ale za to cichy jak mysz pod miotłą.

Po tym zaczęto we wsi zauważać, że coraz częściej Bogdan kręci się wokół Wandy. A Wanda jak chaber zakwitła. Ludzie nie mogli się na nią napatrzyć.
Ot, jak miłość ludzi zmienia! powtarzali we wsi.

Wanda długo była w nim zakochana, tylko milczała nie jej poziom, w Halinie rywalki nie miała. A jednak różnie w życiu bywa.

Spotykali się, chodzili na spacery, potem szybko się pobrali w urzędzie w Niedźwiedziu.
Ślub był skromny. Bogdan tylko siostrę miał za rodzinę, a Wanda schorowaną matkę. Matka Wandę urodziła późno i wszyscy się domyślali z kim, ale nikt głośno nie mówił. W tej wsi rządził wójt Władysław Kołodziej. To z nim matka Wandy miała romans. Oksana była piękna, ale nigdy nie wyszła za mąż. Za to ludzie nie darzyli jej sympatią, bo odbierała mężczyzn kobietom, lubiła się bawić, a Wanda w charakterze w nią nie poszła. Kto by chciał odpowiadać za matkę?

Mieszkańcy żałowali Wandę zwłaszcza po ślubie z Bogdanem.
Oj, coś tu źle się dzieje westchnęła Stasia Malinowska On jej nie kocha, całe życie się z nim będzie męczyć.

A jednak, co dziwne, Bogdan był Wandzie wierny. Wszyscy byli co do tego pewni. A jak tu coś ukryć na wsi?

Przeżyli ze sobą piętnaście lat. Nigdy między nimi nie było większych sprzeczek, więc i ludzie się uspokoili, aż do tej zimy, kiedy Wanda poważnie zachorowała. I zaraz wyszło, że ma chorobę nieuleczalną.

W ten dzień Bogdan wracał z pracy.
Bogdanku, może wpadnę do ciebie na chwilę? Pogadamy, dzieciakom pączków przyniosłam dobiegła go Halina z miską słodkości.
Dziękuję, Hala, ale Natalia wczoraj już napiekła.
Ale ja z myślą o was szepnęła.
Siostra też się starała od serca.
Fajnie by było dziś się spotkać przy młynie, jak się ściemni zaczęła Halina.
A po co?
No jak to po co? oburzyła się zapomniałeś, co było między nami?
Co było, już minęło. Kocham dzieci, kocham Wandę. Bogdan westchnął.
Tyle, że jej nie odzyskasz zauważyła Halina.
Ale miłość nie umiera odpowiedział Bogdan.
Nie kochałeś jej. Na złość mi się z nią ożeniłeś.
Hala, idź do domu powiedział cicho Bogdan.

Przyspieszył kroku i już się nie obejrzał, wszedł do domu, gdzie czekały na niego dzieci.

Halina została sama na pustej wiejskiej drodze.

Minęło kilka lat, dzieci podrosły. Ciotka Natalia ciągle pomagała siostrzeńcom, ale była już pewna, że jej brat to jednego serca człowiek.

Polka, słyszałam, że zaczynasz chodzić z Grześkiem Krukiem rzuciła ciotka do progu.
No, i co z tego? odpowiedziała już dorosła Polina. Ależ piękna!” pomyślała Natalia.
Nic, tak tylko pytam. Ale uważaj z nim.
Co ty?
Wiesz, co mam na myśli, jesteś już duża.
Ciociu, ja go kocham najmocniej na świecie.
Wydaje ci się, że na zawsze.
Nie wydaje mi się. Jestem pewna.
Ty może pewna, ale Grzesiek?
Jeśli mnie zdradzi, to już nikogo nie pokocham.
W to akurat wierzę. Natalia pogłaskała ją po głowie.

Wieczorem Michał i Pola czekali na ojca z pracy.
Dziś tata się spóźnia zauważył Michaś.
Przecież dziś piątek.
I co z tego?
W środy, piątki i w niedzielę zawsze idzie na grób mamy.
Skąd niby wiesz? zdziwił się Michaś, unosząc brwi.
Tępaku, trzeba duszą czuć ojca, a Ty pojęcia nie masz.

Cichutko przemykali na cmentarz, Pola zaprowadziła go boczną ścieżką przez ogrody.
Patrz szepnęła, pokazując skuloną postać ojca.

Michaś nasłuchiwał i usłyszał, jak tata z kimś rozmawia.
Widzisz, Wandziu, tak to jest Polka już niedługo za mąż wychodzi. Wesele szykuję, Natalia sporo pomogła. Ale nie martw się, żyjemy po cichu. Przepraszam, że za życia mało czułych słów mówiłem. Ale serce ci powiedziało ich dużo więcej. Ja nie umiem mówić, ja wszystko chowam w sercu powiedział zachrypnięty Bogdan, po czym powoli ruszył w stronę bramy cmentarza.

Polka spojrzała na Michała. W oczach brata stanęły łzy.