Tydzień temu ponownie spotkałam swoją pierwszą miłość – na pogrzebie jego żony – i od tamtej pory czuję, że całe moje życie stanęło na głowie

Tydzień temu znów zobaczyłam swoją pierwszą miłość na pogrzebie jego żony i od tego czasu mam wrażenie, że cały mój świat stanął na głowie. Mam 40 lat, od dwóch lat jestem rozwódką, wychowuję dwójkę dzieci. Myślałam, że przepracowałam już wszystkie tematy związane z miłością, i że każdy rozdział mam dawno zamknięty. Ale wystarczyło jedno spojrzenie, żeby zobaczyć, że niektóre historie nigdy się nie kończą.

Miałam wtedy siedemnaście lat. Byliśmy razem przez kilka miesięcy. To była ta pierwsza, prawdziwa miłość taka, co cię dusi w piersi i sprawia, że piszesz listy i snujesz plany o wspólnej przyszłości. Ale moi rodzice nigdy go nie zaakceptowali. Mówili, że skończył tylko zawodówkę, że pracuje jako mechanik, że nie ma przyszłości, a ja zasługuję na więcej. Naciskali tak bardzo, że w końcu się poddałam i rozstałam się z nim nie dlatego, że przestałam go kochać, tylko dlatego, że czułam się przyciśnięta do ściany. Zaraz potem wysłali mnie na studia do Poznania i tak rozpoczęłam nowe życie.

Lata mijały. Skończyłam studia, wyszłam za mąż, urodziłam dzieci, stworzyłam rodzinę. Na zewnątrz wszystko wyglądało świetnie, ale z moim małżeństwem nie wyszło i rozwiedliśmy się. Jakiś czas temu wróciłam z dziećmi do rodzinnej wsi pod Bydgoszczą. Od tamtego czasu spotykam dawnych znajomych ze szkoły, sąsiadów, koleżanki z dzieciństwa ale nigdy nie natknęłam się na niego. O nim nie pytałam. Nie wiem może ze strachu, może z szacunku, a może dlatego, że podświadomie czułam, że nie warto rozdrapywać tego, co boli.

Aż do zeszłego tygodnia. Odezwała się do mnie koleżanka przez Messengera: Słyszałaś o Tomku? Najpierw nie wiedziałam, o co chodzi. Potem powiedziała mi, że jego żona zmarła, i że sąsiedzi organizują zrzutkę na wieniec oraz krótką modlitwę na pogrzebie. Spytała, czy chcę dołączyć i czy się pojawię. Patrzyłam dłuższą chwilę na telefon nie wiedząc, co odpowiedzieć.

W końcu poszłam na ten pogrzeb. Sama nie wiem czemu po prostu czułam, że muszę tam być. Kiedy zobaczyłam go nad trumną, z poszarzałą twarzą i zaczerwienionymi oczami, poczułam wielki ścisk w środku. Już nie był tym siedemnastoletnim chłopakiem, ale był wciąż tamtym Tomkiem. Spojrzeliśmy na siebie z oddali. Nie przytuliliśmy się, nie rozmawialiśmy. Po prostu wymieniliśmy spojrzenia. I to wystarczyło, by wszystko się przewróciło w moim wnętrzu.

Od tamtej pory nie mogę przestać o nim myśleć. O tym, kim byliśmy. O tym, kim nie pozwolono nam być. O tym, jaka byłaby moja rzeczywistość, gdybym wtedy nie była taka uległa. Czuję wyrzuty sumienia, że myślę o nim właśnie teraz, gdy przechodzi przez żałobę. Nie chcę się narzucać, nie chcę wracać mu w głowie, nie chcę zrobić mu przykrości. Nie mamy ze sobą kontaktu na Facebooku, w ogóle nie rozmawialiśmy. Wszystko toczy się tylko w mojej głowie i w sercu.

I tak oto czterdziestoletnia kobieta, mająca stabilne życie i dzieci nagle znów staję się tamtą siedemnastoletnią Zosią, zakochaną po raz pierwszy. Nie wiem, czy to tęsknota, czy żal za tym, co się nie wydarzyło, czy może zupełnie normalne, że pierwsza miłość potrafi obudzić w nas uczucia, które wydawały się już dawno pogrzebane.

Co o tym sądzisz? Sama już nie wiem, co mam zrobić i bardzo potrzebuję poradyMoże to nie o niego chodzi, tylko o coś, co miałam w sobie zablokowane przez dwadzieścia lat o zdolność do odczuwania, do ryzyka, do wiary, że jeszcze coś się może przydarzyć. Może ta przypadkowa chwila uświadomiła mi, że są historie, których nie da się wymazać, ale można spróbować je zrozumieć i pogodzić się z ich miejscem w swoim życiu.

Przez cały tydzień chodziłam rozdarta, zestresowana, aż w końcu usiadłam wieczorem przy kuchennym stole i napisałam prostą wiadomość: Tomek, jeśli kiedyś, gdy już poczujesz, że możesz że chcesz pogadać, to ja tu jestem. Przytuliłam dzieci na dobranoc, odłożyłam telefon na parapet, zrobiłam sobie herbatę. Może się nie odezwie nigdy. Może odezwie. Ale po raz pierwszy od dawna poczułam spokój nie dlatego, że coś odzyskam, ale dlatego, że przestałam uciekać przed sobą.

Czasem jedynym sposobem, by zamknąć rozdział, jest odważyć się go otworzyć choćby na chwilę, choćby przez jedne drzwi uchylone w letni wieczór, gdy na zewnątrz pachnie lipą. Być może nie napiszę już żadnej wspólnej historii, ale wiem, że moja własna nawet z bliznami toczy się dalej. A ja nareszcie jestem jej autorką.