Jestem wykończona. I nie – to nie jest jakaś abstrakcyjna emocjonalna zmęczenie. To fizyczne, psychiczne i finansowe wyczerpanie wynikające z utrzymywania dwojga dorosłych ludzi, którzy uparli się żyć w wiecznym trybie nastolatków.

Jestem wykończona. I to nie jest jakaś abstrakcyjna emocjonalna zmęczenie to fizyczne, psychiczne i finansowe wyczerpanie, wynikające z utrzymywania dwóch dorosłych osób, które postanowiły tkwić na zawsze w trybie nastolatków. Mają już ponad dwadzieścia lat, cieszą się świetnym zdrowiem, najnowszymi modelami smartfonów, markowymi ubraniami, gotowym jedzeniem i mieszkaniem, które wygląda jak pięciogwiazdkowy hotel. Wstają w południe a często nawet później idą do kuchni zobaczyć, co jest do zjedzenia. Jeśli coś im nie pasuje, kręcą nosem. Nie interesuje ich, ile to kosztowało. Nie potrafią podziękować. Nie pomagają. Za to oczekują i to bardzo dużo.

Od lat się nie uczą. Zaczynali studia, jednak rezygnowali po paru miesiącach, bo to nie dla nich. Kursy kończyły się w połowie. Projekty nigdy nie wychodziły poza etap rozmów. Każda próba zawsze kończyła się tak samo: wymówki, wyimaginowane zmęczenie i poczucie, że ktoś inny ja poniesie konsekwencje ich decyzji. Nie chcą iść do pracy, bo nie mogą znaleźć nic odpowiedniego, ale też nie podejmą żadnej zwykłej pracy. Uważają, że najniższy szczebel to dla nich ujma, choć nie wstydzą się żyć na mój koszt.

Nie płacą żadnych rachunków, nie biorą udziału w robieniu zakupów, nie kupią nawet mydła. Prąd, woda, internet, Netflix, telefony wszystko opłacam sama. Gdy coś się popsuje, dzwonią do mnie… ale nie po to, żeby naprawić, tylko żeby poinformować, że coś się zepsuło. Nigdy, żeby to naprawić. Gdy ubrania są czyste, to znaczy, że ja je wyprałam. Gdy mają co zjeść ktoś inny ugotował. Jeśli w domu jest porządek, to dlatego, że ktoś inny (najczęściej ja) posprzątał. Zachowują się jak stali goście.

A mimo to krytykują. Wytykają mi cechy charakteru, plan dnia, decyzje, sposób w jaki mówię. Krytykują mnie, gdy jestem zmęczona, w złym humorze albo gdy próbuję stawiać granice. Pokpiwają, kiedy wspominam o odpowiedzialności. Zirytowani przewracają oczami, jeśli wspomnę o niezależności. Mówią, że przesadzam, kiedy proszę, by chociaż posprzątali swój pokój lub wynieśli śmieci. Patrzą na mnie z pogardą, gdy mówię nie ma już więcej pieniędzy. Jakby podtrzymywanie ich wygodnego i spokojnego życia było moim niepodważalnym obowiązkiem.

Najtrudniejsze jest to, że wiem, iż nie chodzi o brak możliwości chodzi o brak chęci. Oni się nie zagubili, oni po prostu świetnie się urządzili. Przyzwyczaili się do życia, w którym wszystko jest podane i nic się nie ceni. W którym matka jest zasobem, a nie człowiekiem. W którym wspólne pieniądze są oczywistością, a nie owocem pracy. I ja przez lata, często nieświadomie, byłam wspólniczką tego, myląc miłość z niekończącą się cierpliwością.

Ale nareszcie zrozumiałam, że wychowywanie nie polega na trzymaniu za rękę do końca życia, a miłość nie oznacza, że pozwolę się wyczerpać. Nie po to rodziłam dzieci, by dorosłe, bierne osoby z niekończącymi się wymaganiami żyły moim kosztem. Wygoda także demoralizuje. A milczenie uczy złych nawyków. Jeśli chcą być dalej leniwi, będą musieli zrobić to z dala od mojego wysiłku, mojego domu, mojego spokoju. Bo macierzyństwo to nie dożywotnie niewolnictwo, ja też mam prawo odpocząć od dzieci, które uparcie odmawiają dorosłości.