Nie chcę

Nie chcę
Wszystko i tak jest na mojej głowie! Ile można? oburzała się Bożena.
Mąż nie powiedział nic. Jak zwykle, wolał schować głowę w piasek, licząc, że samo się jakoś ułoży. Zazwyczaj się nie układało to Bożena rozwiązywała problemy. Pracowała zdalnie, w domu przy komputerze. Miała elastyczny grafik. Początkowo zarabiała niewiele, ale podniosła kwalifikacje i pensja wzrosła. Szybko zaczęła zarabiać dużo więcej niż mąż. Z jej pieniędzy spłacano raty za samochód, opłacano wakacje, kupowano sprzęty do domu i ubrania. Potem przyszedł urlop macierzyński. Bożena, niemal nie zwalniając tempa, donosiła ciążę i urodziła dziecko. Była wykończona, ale nie chciała rezygnować z dobrych zarobków.
Dziecko poszło do żłobka. Odrobinę lżej, więc Bożena na fali radości wzięła na siebie jeszcze więcej zadań. Tym bardziej, że żłobek też był płatny to nie był zwyczajny żłobek, Bożena starannie wybrała najlepszy dla swojego syna. Mąż, Jakub, jak zawsze zdawał się na jej wybór.
Mieszkali w osobnym mieszkaniu, które Bożena odziedziczyła po babci. Jakub nie miał własnego lokum. Przed ślubem mieszkał z matką, Jadwigą i siostrzenicą Zosią córką swojej starszej siostry, która trzy lata temu zmarła. To mama Jakuba bardzo mocno przeżyła pogorszyło się jej zdrowie, ciśnienie skakało do niebotycznych wartości.
Gdy Jakub ożenił się z Bożeną i wyprowadził, Zosia była już na studiach i miała własne życie spotkania z przyjaciółkami, wyjazdy, chłopacy, nie odmawiała sobie niczego, w domu prawie nie bywała.
Jadwiga ze wszystkimi problemami zgłaszała się do rodziny syna. Ale właściwie do Bożeny. Bo od innych nie było żadnej pomocy. Za to Zosi ukochanej wnuczce nigdy nie odmawiała, finansowała wszystkie jej zachcianki. Bo to sierota, córka zmarłej córki, historia trudna, a teściowa Bożeny nie lubiła o niej wspominać. To zresztą zrozumiałe, nie było tam nic dobrego.
Tak sobie żyli. Wszystko było znośnie do chwili, gdy Jadwiga nie trafiła do szpitala. Efekty skoku ciśnienia były poważne została przykuta do łóżka. W szpitalu, przez trzy tygodnie, jakoś ją podratowali, lecz dalej była osobą leżącą, a lekarze nie dawali żadnych prognoz.
Jakub, jak zwykle, całkowicie się wycofał, zostawiając rozwiązanie problemu żonie.
Kobiety są w tym lepsze rozłożył ręce.
W czym dokładnie? zdziwiła się Bożena.
No przy opiece nad chorymi tam rehabilitacji… zamyślił się Jakub i podrapał się po głowie.
Jestem projektantką, nie medykiem. Wiem tyle, co Ty westchnęła Bożena. No dobrze. Pojadę, posłucham co powie lekarz.
Z teściową Bożena żyła na dyplomatycznym rozejmie. Kiedyś się kłóciły, nawet ostro, ale z czasem postanowiły nie zaogniać sporów. Były zbyt różne i mieszkały osobno. Każda miała wiele zastrzeżeń, ale trzymały to dla siebie. Bożena znosiła teściową z grzeczności, szacunku. Jadwiga traktowała Bożenę łaskawie, bo wiedziała, że ciężko znaleźć taką żonę dla Jakuba, a on jako głowa rodziny raczej zawodził finansowo cały dom stał na Bożenie.
Wnuka teściowa widywała rzadko raz wysokie ciśnienie, raz bóle głowy, akurat w te dni, kiedy trzeba było godzinę-dwie posiedzieć z dzieckiem. Więc na pomoc nie można było liczyć.
Ale teraz wszyscy liczyli na Bożenę. To ona odebrała Jadwigę ze szpitala (przecież pracuje w domu, może wyjść kiedy chce, a Jakuba z pracy tak łatwo nie wypuszczą) i zawiozła ją do jej mieszkania. Ustalono, że przez jakiś czas cała rodzina syna zamieszka z Jadwigą, by jej pomóc.
Zamieszkali. Przez trzy tygodnie Bożena schudła tak, że wyglądała jak wieszak. Jakoś radziła sobie z pracą i opieką nad teściową. Gotowała buliony, przecierała warzywa i owoce, karmiła Jadwigę łyżką, myła, przewracała.
Zosia, ukochana wnuczka, skrzywiona, cichuteńko przemykała do swojego pokoju i nie wychodziła aż do nocy, siedziała cicho jak mysz pod miotłą, byleby ją nie poproszono o pomoc. Rano na uczelnię, potem gdzieś się bawić. Babcia to babcia, a ona ma własne życie.
Mąż także pomagał symbolicznie. Bożena próbowała przemówić mu do rozumu:
Przecież to twoja mama! Pomóż trochę. Sama nie daję rady!
Ja no nie umiem To kobiece sprawy jak zwykle mętnie tłumaczył się Jakub. Zrobiłem zakupy, co jeszcze trzeba?
Kobiece sprawy były naprawdę poważne. Jadwiga nie dochodziła do siebie, narzekała, złościła się na Bożenę, syna i wszystkich wokół. Kaprysiła i często mówiła rzeczy, których dawniej by nie powiedziała. Bożena dowiedziała się o sobie wielu nowych rzeczy. Okazało się (według teściowej), że Bożenie po prostu się poszczęściło: świetne wykształcenie, dobra praca, siedzi w domu, herbatkę popija, coś tam klika na komputerze, a płacą jej porządnie. A Jakubek to taki biedny chłopak, pech mu nie odpuszczał. Z nauką kiepsko, nauczyciele fatalni, potem nie dostał się na studia znów pech.
Jadwiga zacisnęła pasa, wzięła kredyt na edukację syna, ale on uczył się byle jak, obijał się, opuszczał zajęcia. Kilka razy prawie wyleciał. Choć studia były płatne, też trzeba było się uczyć, a nie chodzić na wagary. Ile to nerwów kosztowało, zanim chłopiec dostał dyplom. A wszystko przez złych nauczycieli uważała Jadwiga. A jeszcze śmierć córki matka musiała rozerwać się, żeby wytrzymać, dzieci utrzymać. I wnuczka jeszcze szkołę kończyła trzeba było ją wysłać dalej. Na szczęście Zosia (mądra dziewczyna) dostała się na studia na państwowy koszt, co przecież udowadniało istotną rolę pedagogów.
Bożena po raz setny słuchała tej samej historii i wiedziała, że dłużej nie da rady. Wszyscy są świetni. Wszyscy, tylko nie ona. Bo jej po prostu się udało.
No, rzeczywiście Największe szczęście to ten mąż, myślała ze smutkiem Co ja w nim widziałam? Gdzie miałam oczy i rozum? Coraz częściej łapała się na tej myśli. Któregoś dnia zaproponowała Jakubowi, by wynająć opiekunkę dla jego matki i wrócić do własnego mieszkania.
Opiekunkę?! zdziwił się Jakub, To drogo Ja nie dam rady No, jak chcesz, to zatrudnij, ale sama to opłać.
Już dawno w ich małżeństwie ustalone było: Jakub płacił za rachunki i najpotrzebniejsze zakupy. Bożena wszystko inne. Więc to oczywiste, że opiekunka miałaby być z pensji Bożeny. No jasne nawet jeż to zrozumie, piekliła się Bożena, Ale JAK on to powiedział! Czy ja wszystko muszę załatwiać?! Dosyć. Ja też chcę żyć. Stałam się tylko własnym cieniem i nikogo to nie obchodzi.
W pewnym momencie zrozumiała, że nie może już więcej tego znieść. Nie mogła i nie chciała. Któregoś dnia, mówiąc teściowej, że idzie do sklepu, po cichu wymknęła się, zabrała syna ze żłobka, i pojechała do siebie.
Jak dobrze myślała Bożena, leżąc na swojej ogromnej dwuosobowej kanapie i wpatrując się w sufit Jestem w domu! Niczego nie chcę. Tylko leżeć. Jak ja jestem zmęczona
Zawołała synka Olka na kolację. Jedli, a ona myślami była w tamtym mieszkaniu, u teściowej tam już pewnie sprawdzają, gdzie się podziała. Ale nie porzuciła starszej kobiety: nakarmiła ją, przebrała, a za półtorej godziny miał wrócić z pracy Jakub, jak zwykle. Napisała mu kartkę że nie chce i nie może tak dalej, więc odchodzi. Jadwidze życzyła szybkiego powrotu do zdrowia, z prośbą, by się nie gniewała
Telefon wyłączyła.
Jakub przyleciał tego samego wieczoru. Bożena nie wpuściła go nawet do przedpokoju, rozmawiali przez uchylone drzwi. Nie było o czym rozmawiać. Męża nie interesowała ani Bożena, ani powody jej odejścia. Nie mówił o miłości do niej czy syna. Martwił się tylko, co teraz zrobi bez niej.
Polecam ci jednak wynająć opiekunkę. Profesjonalna opieka jest lepsza, wiesz? powiedziała Bożena zamyślona. I tak, składam pozew o rozwód. Nie chcę być koniem pociągowym, na którym każdy chce jeździć. Na razie.
Jakub odszedł z niczym. Telefon Bożena potem włączyła, w razie gdyby zadzwonili z pracy.
Dzwoniła Jadwiga. Prosiła, by wróciła, nie opuszczała jej i Jakubka. Przepraszała za słowa, za niewdzięczność, ale w jej głosie pobrzmiewała nuta wyższości, jakby mówiła: No już, wybacz nam i wracaj na swoje miejsce.
Bożena wyjaśniła, że nikomu nic nie jest winna. A Jadwiga ma przecież syna, ma też swoją mądrą wnuczkę Zosię. To oni powinni troszczyć się o nią, bo im najwięcej zawdzięcza. Teściowa odłożyła słuchawkę.
Rozwód został przeprowadzony.
Tak oto Bożena została niespodziewanie samotną kobietą. I, co ciekawe, nie zmieniło się nic. Wciąż wszystko robiła sama, tylko trosk miała o wiele mniej. Była wdzięczna temu przypadkowi otworzył jej oczy na to, jak traktowali ją dawniej bliscy ludzie.
Jadwiga zaczęła dochodzić do siebie. Pomogła dobra opiekunka, która umiała nie tylko fachowo zadbać o starszą kobietę, ale też prowadziła z nią specjalne ćwiczenia rehabilitacyjne. Jakub znalazł dodatkową pracę (A więc jednak można było! smutno uśmiechnęła się Bożena, usłyszawszy nowiny od Zosi, którą przypadkiem spotkała) i opłacił opiekunkę. A nim się zatrudniła opiekunka Zosia sama pomagała babci. I karmiła ją, i opiekowała się nią. Okazało się, że wszystko umie i może. I wszystko się jakoś ułożyło.
No proszę. Wyszło wszystkim na dobre, rozmyślała Bożena, realizując kolejne zamówienie przy komputerze. Że zdjęłam ich ze swojej szyi. I mi na dobre wyszło: na przyszłość będę mądrzejszaCzuła, jak bardzo rozjaśnia się jej codzienność jakby ktoś uchylił okno w dusznym pokoju. Z każdym wieczorem było jej lżej. Olek śmiał się częściej, coraz rzadziej pytał o tatę, bardziej cieszył się wspólnymi spacerami i porankami z książką. Bożena uczyła się na nowo oddychać bez presji, bez niekończących się próśb i żądań.

Nigdy nie żałowała swojej decyzji ani jednego dnia. Wiedziała, że wreszcie postawiła siebie i syna na pierwszym miejscu. Otworzyły się przed nią nowe możliwości: wróciła do biegania, którym dawniej zaczynała każdy poranek, zapisała się na kurs fotografii. Przypadkowo poznała ludzi, którzy szybko stali się jej przyjaciółmi takich, którzy nie traktowali jej jak rozwiązanego problemu ani cudzego wsparcia, ale po prostu jak Bożenę.

Czuła się w końcu jak pani własnego życia. Nie bała się już samotności umiała zapełnić ją swoim spokojem i wolnością. Często powtarzała sobie w myślach: Nie chcę być wszystkim dla wszystkich wystarczy, że jestem sobą dla siebie. I z tym przekonaniem szła dalej przez świat, lżejsza i szczęśliwsza niż kiedykolwiek przedtem.