KOCHAĆ I CIERPIEĆ, CIERPIEĆ I KOCHAĆ Małżeństwo Jana i Doroty zostało pobłogosławione w kościele. …

KOCHAĆ WYTRWALE, WYTRZYMAĆ KOCHAJĄC

Miałem wtedy dwadzieścia siedem lat. Mój ślub z Jagodą był nie tylko cywilny, ale i kościelny, jak na porządną rodzinę przystało.

Dzień naszego ślubu w Krakowie przeszedł do rodzinnej legendy. Gdy orszak ślubny zbliżał się do kościoła Mariackiego, zerwała się nagła letnia burza. Nikt się jej nie spodziewał. Szalony wiatr porwał welon Jagody, który zawirował w górze niczym balonik i opadł zmęczony na błotnistą kałużę. Goście wydali z siebie tylko zduszony jęk. Burza minęła tak nagle, jak nadeszła. Ja rzuciłem się po welon, lecz nie zdążyłem go złapać.

Welon leżał śnieżnobiały w czarnej kałuży. Jagoda wołała zrozpaczona:
Szymek, nie podnoś! Nie założę już tego welonu!

Babcie przesiadujące przy kościele natychmiast zaczęły szeptać między sobą, że nasze wspólne życie będzie burzliwe i pełne przeciwności.

W najbliższym sklepie kupiliśmy jej sztuczny biały kwiat, którym przypięto fryzurę. Nie było czasu na poszukiwania nowego welonu przecież nie wypada spóźnić się na własny ślub kościelny.

Przed ołtarzem, w przedsionku świątyni, staliśmy z Jagodą trzymając świece i składaliśmy przysięgę małżeńską przed Bogiem. Papierkową robotę w urzędzie stanu cywilnego i huczne wesele zaliczyliśmy dla ludzi.

Po trzech latach naszego życia razem mieliśmy już dwoje dzieci: córkę Zosię i syna Adama. Tworzyliśmy rodzinę po polsku, ciesząc się codziennością.

Dziesięć lat po ślubie, do mojego i Jagody domu zapukała młoda kobieta.

Jagoda zawsze serdecznie przyjmowała gości i tych zaproszonych, i tych niezapowiedzianych. Wszyscy byli mile przyjęci, nakarmieni, napojeni herbatą, pocieszeni rozmową. Ta kobieta była jednak wyjątkowa. Przyszła, kiedy nie było mnie w domu.

Jagoda od razu oceniła nieznajomą kobiecym okiem wysoka, zadbana, młodziutka i naprawdę piękna.

Dzień dobry, pani Jagodo. Nazywam się Milena. Jestem przyszłą żoną… pani męża przedstawiła się z uśmiechem.

Ciekawa sytuacja odpowiedziała zaskoczona Jagoda. A od kiedy mój Szymek jest pani narzeczonym? zapytała, mimo wszystko w tonie głosu wyczuwalna była ironia.

Już od dawna. Ale nie mogę już dłużej czekać. Spodziewam się z Szymkiem dziecka oświadczyła Milena bez cienia wstydu.

Piękny klasyczny scenariusz: żona kochanka nieślubne dziecko… Wie pani, że jesteśmy z Szymkiem po ślubie kościelnym? Mamy dzieci próbowała przemówić do rozsądku Jagoda.

Wiem o wszystkim. Ale my się kochamy. I to na zawsze. Może się pani rozstać z Szymkiem. On już pani nie dochowuje wierności. Wiem, co mówię.

Dziewczyno, nie wtrącaj się do cudzej rodziny. Poradzimy sobie sami odpowiedziała coraz bardziej poirytowana Jagoda. Proszę wyjść.

Milena wzruszyła ramionami, jakby chciała powiedzieć: Uprzedziłam, i szybko zniknęła.

Jagoda głośno zatrzasnęła drzwi. Wywiad przeprowadziła… A co sobie wyobraża! Nie będzie miała mojego Szymka! myślała zła.

Zaczęła analizować zachowanie mojego a swojego męża. Zauważyła, że coś się zmieniło: niby późne powroty z pracy, coraz częściej wyjazdy służbowe, nagła pasja do wędkarstwa, na którą wcześniej nie miał czasu. Kobieta przeczuwa rywalkę.

Starała się jednak odpędzać czarne myśli, liczyła, że może tylko się domyśla, a ja przecież jestem lojalny.

Tego wieczoru, gdy wróciłem, Jagoda postanowiła pogadać. Nakarmiła mnie po polsku syto i smacznie, a potem przeszła do rzeczy.

Szymku, zakochałeś się? zapytała niepewnie.

Tak przyznałem powoli.

Dzisiaj odwiedziła mnie twoja… wybranka. To poważne? bała się odpowiedzi.

Jestem łajdak! Nie mogę żyć bez Mileny. Próbowałem zerwać, ale nie potrafię. Pozwól mi odejść, Jagódko!

Odchodź… westchnęła. Wiedziała, że odwoływanie się do rozsądku czy tworzenie wyrzutów sumienia jest bez sensu. Czas pokaże, co będzie.

I tak odszedłem do Mileny.

Jagoda udała się po radę do księdza na Wawelu. Proboszcz wysłuchał problemów i powiedział:

Córko, miłość jest cierpliwa i nie ustaje. Masz prawo się rozwieść, bo mąż poszedł za grzechem, nie zapanował nad sobą. Możesz wybaczyć, modlić się i czekać. Drogi Pana są nieprzeniknione

Dwa miesiące później Jagoda odkryła, że jest w ciąży. To było moje dziecko. Ucieszyła się i uznała to za znak może jeszcze mnie odzyska. Tą myślą żyła przez całą ciążę.

Na świat przyszedł syn. Babcia Jagody podsunęła imię Janek. Tak jak po polsku Jan, a po rusku Iwan. Może twój Szymek wróci? W życiu różnie bywa…

Jagody mama bardzo pomagała. Zajmowała się wnukami, gotowała, opowiadała bajki i uczyła rozumu.

Ja nie zapominałem o Zosi i Adamie. Przywoziłem zabawki, zabierałem nad morze, zostawiałem dla Jagody pieniądze w kopertach złotówki, żeby było po polsku.

Jagoda jednak zabroniła dzieciom mówić ojcu o narodzinach Janka. Ale dzieci i tak swoje wiedzą.

Zosia opowiedziała mi o braciszku, gdy była u mnie. Uznałem, że Jagoda wreszcie ułożyła sobie życie. Coś mnie zakłuło w sercu. Wspomnienia wróciły. Nawet nie podejrzewałem, że to mój syn.

W tym czasie Milena leżała w szpitalu na patologii ciąży. Biegałem z zakupami, przynosiłem jej jabłka, ogórki kiszone, szukałem smacznej kredy, bo miała braki wapnia i zajadała ją z apetytem. Niestety, nasza córeczka urodziła się martwa. Potem straciliśmy jeszcze jedno dziecko.

Milena ciężko to przeżyła i chciała odłożyć macierzyństwo na później. Los jednak napisał nam własny scenariusz.

Ja starałem się być blisko Mileny i pocieszać ją, ale czułem się winny wszystkiemu, co się wydarzyło.

W tym czasie Jagodę coraz częściej odwiedzał jej dawny kolega z uczelni, Waldek. Gdy studiowała w Krakowie, był jej adoratorem, lecz wtedy nigdy nie widziała w nim męża zbyt natarczywy, bez poczucia humoru, pupil mamy. Inne dziewczyny z roku go uwielbiały. Gdy pojawiłem się w jej życiu, Waldek został odstawiony. Na jakiś czas.

Pewnej jesiennej soboty Jagoda wracała autobusem. Padał deszcz, była przygnębiona. Obok niej usiadł mężczyzna.

Czy mogę? spytał.

Proszę bardzo odpowiedziała nie patrząc.

Smutasz, Jagódko? zagadnął. Nie odpowiedziała. W końcu spojrzała.

Waldek? Sto lat cię nie widziałam! Gdzieś się podziewał?

Jagoda, ty opowiadaj o sobie! Szczęśliwa jesteś z tym swoim? zapytał z troską.

Jagoda zaprosiła Waldka na kolację. Kupił owoce, butelkę czerwonego wina, słodycze dla dzieci.

Przy wspólnym stole Jagoda wyrzuciła mu z serca wszystko, co ją bolało. Potrzebowała to komuś opowiedzieć. Waldek był wdzięcznym słuchaczem. Na koniec rozmowy pocałowała go w policzek za współczucie.

Okazało się, że Waldek nigdy się nie ożenił, dzieci nie miał. Taki los. Zaczął czasem zaglądać do Jagody dzieciom przynosił niespodzianki, Jagodzie kwiaty.

Jagoda od razu postawiła granice:

Możesz przychodzić, Waldek, ale ja wciąż czekam na męża. Zero podchodów.

Waldek uznał, że to i tak lepsze niż samotność. Powiedział jej: To co, będziesz moją siostrą, a dzieci siostrzeńcami?

W domu Jagody znalazł swoje miejsce.

W tym samym czasie moje życie z Mileną nabrało kolorów. Urodziła śliczną i zdrową córeczkę. Nazwaliśmy ją Bożenka od błogosławiona. Na pamiątkę, by była bliska Bogu…

Milena zanurzyła się w macierzyństwo, lecz często wracała myślami do rozmowy z Jagodą. Dopiero po narodzinach Bożenki zrozumiała, jaką krzywdę wyrządziła tamtej rodzinie. Miała ochotę paść Jagodzie do nóg i prosić o wybaczenie.

Uwielbiałem naszą córeczkę, a Milena nie mogła się napatrzeć na moje oddanie jako ojca.

Mijał czas…

Pięć lat później Bożenka rosła zdrowa i wesoła, a Milena poważnie zachorowała. Miała tylko trzydzieści lat. Mnie roznosił niepokój. Chodziłem po lekarzach, szukałem ratunku, kupowałem drogie leki.

Milena żegnała się już z życiem. Przygotowywała się na śmierć.

Opiekowałem się nią, jak umiałem, ale widziałem, jak każdego dnia gaśnie.

W końcu, kiedy Milena miała już odejść do domu, poprosiła mnie cicho:

Zabierz mnie do twojej pierwszej żony. Proszę…

Zdziwiłem się, ale nie sprzeciwiłem.

Jagoda już wiedziała o jej chorobie opowiedziała jej Zosia. Gdy zadzwoniłem, nie odmówiła.

Przywiozłem Milenę do dawnego domu, na Podgórzu. Była tak słaba, że musiałem wziąć ją na ręce.

Wszyscy zebrali się w domu czekali na wyjaśnienia.

Jagoda, z rękami skrzyżowanymi na piersi, wskazała jej łóżko. Delikatnie położyłem Milenę na kołdrze, poprawiłem poduszkę.

Proszę, na chwilę zostawcie mnie z Jagodą wyszeptała Milena.

Wyszliśmy.

Jagoda usiadła obok chorej.

Przepraszam cię, jeśli potrafisz mi wybaczyć, Jagodo. Przyszła na mnie Boża kara. Proszę… zajmij się Bożenką! Przysięgnij, że wychowacie ją wspólnie z Szymkiem…

Szloch Szlochała bez końca.

Jagoda wzięła ją za rękę:

Milena, to nie Bóg nas karze, tylko my sami siebie. Już ci wybaczyłam. O Bożenkę nie martw się, nie zostawimy jej. Zamieszkajcie teraz razem z nami. Wasz ból jest też naszym. Ten dom jest duży, dla wszystkich znajdzie się miejsce!

Obiecała Wyzdrowiejesz! Zobaczysz! U Pana Boga wszystko jest możliwe!

W domu Jagody zapanował prawdziwy polski domowy klimat wszystkim znalazło się miejsce.

Wszyscy dbali o Milenę, a najwięcej Waldemar. Od pierwszego dnia był przy niej troskliwy, nie opuszczał jej nawet na chwilę, prowadził z nią długie rozmowy. Nawet nie zorientował się, jak mocno pokochał Milenę, a Bożenkę traktował jak własną. Nazywał ją bożą stokrotką.

Milena też bardzo chciała żyć walczyła o każdy dzień.

Jagoda wlała w nią odrobinę nadziei. Milena zaczęła powoli, lecz stale wracać do zdrowia.

Minęło pół roku walki, męczącego leczenia, zabiegów. Milena zaczęła samodzielnie wychodzić na podwórko, wdychać świeże powietrze, grzać twarz w słońcu. Życie wracało do niej powoli, ale pewnie. Choroba ustępowała.

Zaczęła myśleć o Waldku. Mnie już nie kochała jak kiedyś, bo nauczyła się, że cudzy mąż to nie jej sprawa Nie łap się po cudzym polu! Taką naukę zapamiętała na całe życie. A Waldek dobry, wrażliwy człowiek, przyjął Bożenkę jak swoje dziecko. I Milenę pokochał. Tak też rodziny się składają miłości jednego wystarczy dla dwojga. Milena pragnęła, żeby jego uczucie nie wygasło, ale się pomnożyło.

Wreszcie nadszedł dzień, gdy Milena podczas rodzinnego obiadu oznajmiła:

Jagódko, Szymku! My z Bożenką i Waldkiem wyjeżdżamy. Dziękujemy wam z całego serca za przyjęcie, za opiekę i miłość, jakiej nigdzie nie spotkałam. Niski ukłon!

Z Jagodą spojrzeliśmy na siebie.

Jeszcze zanim Milena ozdrowiała, rozmawialiśmy poważnie z Jagodą.

Jagoda, jeśli Milenie się nie uda, chcę znowu być z tobą. Twoja wielkoduszność nie ma granic. Przyjmiesz mnie? Musimy razem wychować nasze troje dzieci! Będę cię przepraszał do końca życia!

A jak myślisz, Szymek? Przyjmę cię! Ja też powinnam ciebie przeprosić, chyba jednak niedostatecznie dobrą byłam żoną, skoro szukałeś szczęścia gdzieś indziej. Życie to nauczyciel nie chcesz, a się nauczysz objęła mnie i wybaczyła.

A co z Bożenką, Szymek? Przecież to twoja córka, kochasz ją martwiła się Jagoda.

Tak, Bożenka to moja córka! Nigdy się jej nie wyrzeknę. Zawsze będzie u nas mile widziana powiedziałem zdecydowanie.

Waldek, Milena i Bożenka szykowali się do przeprowadzki.

Przy progu Milena podeszła do mnie:

Kochaj swoją Jagodę! Bardziej niż życie. Nie krzywdź jej. Zawsze będę o tobie pamiętać, Szymku pożegnała mnie pocałunkiem.

Bądź szczęśliwa, Mileno odpowiedziałem szczerze.

Dziś, gdy patrzę wstecz, wiem, że najważniejsze jest przebaczenie i że prawdziwy dom to nie miejsce, lecz ludzie, którzy wybaczają, wytrwale kochają i są razem nawet wtedy, gdy życie każe zwątpić w szczęście.