Of course! Please provide the title you’d like me to rewrite and adapt.

Wybór

A tu się okazuje, że Paweł jest mocno żonaty… wzdycha Weronika, siedząc na ławce w parku i ściskając w kieszeni skierowanie na zabieg.

Koleżanki z pokoju w akademiku zazdrościły jej, kiedy widziały ją w towarzystwie przystojnego, gładko ogolonego bruneta o niebieskich oczach, uważając, że miała szczęście z tak eleganckim facetem. Cóż, nie było jednak czego zazdrościć.

Weronika zadrżała, przypominając sobie pierwsze i ostatnie spotkanie z żoną Pawła, która zaczaiła się na nią przy bramie zakładu, żeby wszystko jej wyjaśnić.

No proszę, Weronika chyba? zaczęła kobieta.

Kim pani jest? Weronika wzdrygnęła się i zesztywniała pod ostrym spojrzeniem wysokiej, szczupłej kobiety z włosami rozjaśnionymi do popielu.

Jestem Anna, żona Pawła Nowickiego.

Co?

Słyszałaś dobrze.

Kolejna naiwna powiedziała spokojnie kobieta. I ile was jeszcze jest na świecie, tych łowczyń cudzych mężów?

Co pani mówi?!

Posłuchaj blondynka delikatnie złapała Weronikę za łokieć co ty sobie wyobrażasz? Ja, jego żona, widziałam cię z moim mężem, a ty jeszcze zgrywasz się przy mnie, zamiast przeprosić i schować się ze wstydu. Ludzie przyzwoici tak by zrobili. Ale to chyba nie o tobie…

Takich jak ty zerknęła z wyższością na Weronikę miał już tyle, że rąk i nóg nie starczyłoby, by policzyć.

Związałaś się z żonatym. Bez wstydu.

Jest facetem, łowcą. Wiesz? Ty jesteś dla niego tylko przelotną przygodą. Pobawi się i zapomni, jak się nazywasz. Trzymaj się od niego z daleka.

Mamy zresztą dwie córki. Chcesz zobaczyć rodzinne zdjęcie? Anna wyjęła fotografię i podała osłupiałej Weronice. Proszę, dowód na wielką miłość. To my w Międzyzdrojach, parę miesięcy temu…

I co, nie masz nic do powiedzenia?

Czego pani ode mnie chce? Proszę załatwiać sprawy ze swoim mężem.

I załatwię, nie martw się! On dopiero co zatrudnił się tutaj, dobra pensja i ty problem na naszą głowę.

Zostaw go w spokoju. Nie ufaj obietnicom, Paweł nie zamierza się rozwodzić. Szkoda twojego czasu. Ile ty masz lat, trzydzieści?

Dwadzieścia pięć! z żalem odparła Weronika.

Tym bardziej jeszcze zdążysz wyjść za mąż i urodzić dzieci. Pawła zostaw w spokoju.

Weronika przestała już słuchać Anny, powłócząc nogami odeszła powoli sprzed zakładu, oszołomiona wtargnięciem żony ukochanego, która w jednej chwili przekreśliła wszystkie jej marzenia i nadzieje.

Zdradziec… mruczała Weronika, czując gulę w gardle, ale nie mogła sobie pozwolić na pokazanie uczuć na ulicy. Nie chciała potem szeptanych plotek w pracy.

Wieczorem Paweł przyszedł do niej z bukietem kwiatów. Mimo spuchniętych oczu, Weronika wyrzuciła go za drzwi, choć zarzekał się o wieczną miłość i obiecywał rozwód, tłumacząc, że z żoną już dawno są sobie obcy.

Dwa tygodnie Weronika dochodziła do siebie. Paweł już jej nie nękał, udawał, że jej nie zna, odwracał się na korytarzu.

Nieszczęścia chodzą parami… Poranne mdłości i zawroty głowy Weronika zwalała początkowo na stres, ale wkrótce zauważyła, że przelotna miłość z Pawłem przyniosła skutki.

Sześć tygodni zabrzmiało dla niej jak wyrok.

Weronika nie chciała być samotną matką. Bała się bardzo. Miała wrażenie, że wszyscy wiedzą, patrzą na nią z potępieniem, bo zaufała komuś, kogo naprawdę nie znała.

Paweł ukrył przed nią rodzinę. A co mogła zrobić? Prosić o dowód osobisty przy pierwszym spotkaniu? Nie miał obrączki, choć nie wszyscy żonaci ją noszą.

Dlaczego nie zaniepokoiła się, kiedy prosił, by ukrywać ich relację w pracy?

Oszukał ją, a fakt, że nie była tego świadoma, nie przynosił ulgi. Tym bardziej, że zespół już szeptał, analizując w szczegółach wizytę Anny u Weroniki.

Jestem w ciąży wyznała w przerwie obiadowej byłemu kochankowi.

Dam ci pieniądze, załatw to warknął Paweł.

Następnego dnia zwolnił się z pracy. Zniknął z jej życia na zawsze.

Weronika wiedziała, że nie powinna zwlekać. Mimo ostrzeżeń lekarki, wzięła skierowanie na zabieg.

Teraz siedzi w parku na ławce, ściskając w ręku kartkę, jakby bała się ją zgubić.

Spieszy się pani? rozległ się głos chłopaka w garniturze z ogromnym bukietem bordowych chryzantem, który usiadł obok Weroniki.

Słucham? spojrzała na niego pustym wzrokiem.

Zegarek pani się spieszy kiwnął głową w stronę jej złoconego zegarka.

Zawsze mam zegarek o dziesięć minut do przodu… Wiecznie go przestawiam, ale to bez sensu odparła obojętnie.

Piękna dziś pogoda. Prawdziwa złota jesień. Moja mama uwielbia tę porę roku. Zawsze powtarza, że właśnie w taki ciepły, jesienny dzień podjęła najlepszą decyzję w życiu i nigdy nie żałowała.

Wie pani? kontynuował nieznajomy Moja mama jest wspaniała! pokazał kciuk do góry. Jestem jej bardzo wdzięczny.

A tata? samo się wyrwało Weronice.

O tacie mama nigdy nie mówi, ja też nie pytam. Widzę, że nie chce wspominać…

Właśnie wracam z rozmowy kwalifikacyjnej. Niech pani uwierzy, z dziesięciu kandydatów wybrali mnie na prestiżowe stanowisko w firmie! Jedyny im pasowałem, choć nie mam doświadczenia. Sam nie mogę w to uwierzyć…

To mama mnie podbudowała.

Już wiem, co zrobię z pierwszą pensją kupię mamie wycieczkę nad morze. Nigdy nie była nad Bałtykiem.

A pani była kiedyś?

Nie Weronika spojrzała czujniej na rozmówcę, zwracając uwagę na jego bordowy krawat.

Chłopak tryskał radością.

Prezent od mamy pogładził krawat dłonią, zauważywszy, gdzie patrzy dziewczyna.

Pewnie panią zanudzam, ale tak bardzo chcę się podzielić radością, a pani taka smutna… Pomyślałem, że może potrzebuje pani rozmowy. Denerwuję panią?

Weronika pokręciła głową. Chłopak wcale jej nie drażnił. Umiał zatrzymać potok czarnych myśli. Podziwiał mamę, co Weronice wzbudzało szacunek.

Jaka wierna miłość! pomyślała z zainteresowaniem, słuchając go. Co za szczęście mieć takiego syna…

Idę już, mama czeka i się martwi… Niech pani się nie spieszy!

Co takiego?

Mówię do pani zegarka! uśmiechnął się szeroko.

Ach tak odparła Weronika z uśmiechem.

Po chwili chłopak zniknął za rogiem, a Weronika wyjęła skierowanie, którego przed chwilą tak bardzo się trzymała, i porwała je na drobne skrawki.

Jeszcze długo siedziała na ławce, wdychając rześkie powietrze jesiennego dnia.

Po tej krótkiej rozmowie z nieznajomym, który wydawał się jej tak bliski, poczuła spokój i ciepło w sercu.

Nie była sama. Tamta kobieta sama wychowała wspaniałego syna. Szkoda tylko, że Weronika nie zapytała o jego imię. Ale to już nieważne…

Wybór dokonany.

***

Dwadzieścia trzy lata później…

Mamo, spóźnię się! woła Staszek, stojąc przy lustrze, a mama cierpliwie wiąże mu bordowy krawat, kupiony specjalnie na ważną rozmowę o pracę.

Może by dać spokój z tym krawatem…

Dodaje pewności siebie. Zobaczysz, wszystko się ułoży. Przyjmą cię… kończy Weronika, poprawiając krawat, zerkając z dumą na syna.

Ależ się denerwuję, a jeśli…

To twoje miejsce. Nie martw się, odpowiadaj konkretnie i nie zapominaj o uśmiechu. Wyglądasz świetnie.

Dobrze, mamo Staszek całuje ją w policzek i biegnie na przystanek.

Weronika patrzy za nim przez okno, jak jej najbliższy i najdroższy człowiek maszeruje z zapałem w stronę miasta.

Nagle ściska ją za serce…

Gdzieś już to widziała…

Tamten chłopak w parku, ponad dwadzieścia lat temu…

Staszek w garniturze wygląda teraz niemal jak on…

Zapomniała o tej chwili na wiele lat a teraz wspomnienie ożywa jak żywe.

Czy to możliwe, że los pozwolił jej samej zobaczyć, kogo miała stracić? I wtedy wybrała właściwą drogę.

Dlaczego wtedy nie poznała tego chłopaka bliżej, w końcu byli rówieśnikami, czemu nie spytała, jak nazywa się jego mama?

A jednak… dziś to nieistotne.

Wszystko potoczyło się najlepiej.

Po obiedzie Staszek wrócił do domu z ogromnym bukietem bordowych chryzantem w kolorze krawata i zakomunikował Weronice, że został przyjęty do firmy.

Obiecał też, że zabierze ją nad morze, bo nigdy tam jeszcze nie była.

Nadszedł moment, kiedy to on zatroszczy się o ukochaną mamę. Gotów jest dla niej przenosić góry i zawracać rzeki. Takim synem jest Staszek.

Jakie by nie były trudności po drodze, wystarczyła chwila bliskości i od razu lżej na sercu.

Ze wszystkim sobie poradzili, wszystko przetrwali i nie poddali się.

Weronika nie żałowała nigdy, że została matką. Podjęła dla siebie najlepszą decyzję.

I tak miało być!