Jan Janowicz wstaje rano… Dzień zaczyna się całkiem nieźle. Kiedy kończysz 118 lat, już samo obudz…

Janusz Kowalski obudził się to już coś, dzień zaczął się całkiem nieźle. Kiedy kończysz sto osiemnaście lat, już sam fakt, że się budzisz, można uznać za sukces.

Najpierw inspekcja techniczna: otworzył lewe oko działa, potem prawe zaparowane lekko. Przepłukał, zakroplił od razu jakby nowe. Poruszał wszystkim, co tylko dało się zginać, a to, co zgrzytało posmarował mazidłem. Sprawdził wsteczny i przedni bieg, pokręcił szyją testując, czy nadal trzeszczy. Gdy już wszystko działało, dwa razy stuknął butem w podłogę, trzy razy klasnął w ręce dzień mógł się oficjalnie zacząć.

O ósmej, zgodnie z planem, zadzwonili do niego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych:
Lidziu, dzień dobry! zachrypiał radośnie solenizant.
I panu dzień dobry, panie Januszu powitała go z westchnieniem Lidia. Jak się pan czuje?
Nie narzekam uśmiechnął się starzec do słuchawki.
Szkoda… głos Lidzii posmutniał jeszcze bardziej Przez pana mam już piąte upomnienie w tym roku! Dziś mija trzydzieści lat, odkąd przeszedł pan z emerytury kapitałowej na państwową!
No, przykro mi. Podobno w tym miesiącu jakaś podwyżka?
Tak, podwyżka… jej ton stał się doszczętnie melancholijny, prawie jak u Stańczyka a pan przypadkiem nie dorabia gdzieś na boku? spróbowała szczęścia.
Niestety, pieniędzy mam aż nadto.
Szkoda… Wszystkiego… nie dokończyła i się rozłączyła.

O dziewiątej Janusz zasiadł do śniadania ze swym praprawnukiem, który wprawdzie z nim nie mieszkał, ale zawsze wchodził otwierając drzwi własnym kluczem. Po przekroczeniu progu zwykle mierzył to kuchnię, to łazienkę. Potem przysiadał, przeliczał materiały, kalkulował koszty, szkicował meble. Dziś przyszedł bez miarki zapomniał.
Weź z kredensu zaproponował Janusz jeszcze po twoim dziadku została zaśmiał się cicho, parząc herbatę w dzbanku.
Chłopak ciężko westchnął i zasiadł do słynnej jajecznicy prapradziadka.

O dziesiątej Janusz wyszedł zapalić pod klatkę schodową.
Oho, Januszku, znowu dymisz! Wiesz, że palenie powoduje sąsiad urwał, patrząc na całkiem żywego starca, który zaczął palić w wieku, kiedy inni zwykle schodzą z powodu tego, co powoduje.
My dziś do Warszawy się wybieramy.
A po co tam?
Metrem się przejedziemy, na Plac Zamkowy wstąpimy, Syrenkę zobaczymy, póki nie wywieźli do renowacji.
A co na nią patrzeć, syrenka jak syrenka.
A ty widziałeś ją na własne oczy?
Ano, była kiedyś u nas na wsi w delegacji.
W trumnie?!
Nie, w wagonie sypialnym.
Powiedz, ile masz lat właściwie?
Osiemnaście stuknęło starzec przetaczał filtr papierosa po ustach.
Daj spokój.
No mówię ci, na drugi termin się załapałem.
To wszystkiego najlepszego z okazji pełnoletności!
Dziękuję z tymi słowami Janusz wrócił do mieszkania.

O jedenastej zadzwonił dyrektor Orange, błagając niemal przez łzy, by zmienił taryfę. Ta, na której siedział Janusz, istniała już tylko przez wzgląd na niego, i w przeliczeniu na nowe złotówki, nie była nic warta; wręcz przeciwnie, to mu Orange dopłacał.

O piętnastej Janusz pojawił się w supermarkecie. W dniu urodzin hipermarket dawał zniżkę równą wiekowi. Janusz kupił tort, kilogram bananów i wielkoformatowy telewizor. Za resztę zamówił taksówkę i dwóch tragarzy.

O siedemnastej zadzwonili z prosektorium, żeby wreszcie odebrał swój polis ubezpieczeniowy i kapcie.

O osiemnastej przyjechali goście. Janusz nakrył do stołu, włączył nowy telewizor, rozlał wino. Tosty były skąpe nikt nie wiedział, czego życzyć, więc po prostu wszyscy po kolei wstawali.

O dwudziestej pojawiła się policja, by uprzejmie poprosić, by ściszyć muzykę, bo za ścianą mieszkają starsi ludzie. Drzwi otworzył solenizant, co wprowadziło funkcjonariuszy w lekką konsternację.

Spać Janusz poszedł tuż przed północą, kiedy już zmęczeni świętowaniem goście rozjechali się po domach i szpitalach. Uśmiechnął się do pustki, ściągnął z palca i schował pod poduszkę magiczny złoty pierścień, który przez te wszystkie lata przedłużał mu życie. Na pierścionku, drobnymi literami, wygrawerowany był napis, zamówiony przez żonę tuż przed jej odejściem: Żyj za nas dwoje.
I tak właśnie robił.