Teściowa – Irmina Sergiejewna była kobietą monumentalną. Nie krok, a marsz. Nie spojrzenie, a przeni…

Teściowa

Jadwiga Stanisławowna to była kobieta nie do przeoczenia. Nie chodziła maszerowała. Jej spojrzenie przebijało na wskroś, a słowa brzmiały jak rozkazy. Gdyby ktoś ją postawił na cokole, byłaby bardziej pomnikiem niż człowiekiem.

Miała własny sklep spożywczy na bazarze, za sobą dwie odsiadki za bójki i jedną za nieumyślne spowodowanie śmierci. W przerwach między wyrokami urodziła trzy córki, a każda z nich znalazła sobie męża, więc teściowa miała trzech zięciów.

Zięciom po ślubie odczytała ich prawa i obowiązki, po czym wyłożony został katalog kar za złamanie zasad wszystko grubo notowane. W drobne konflikty nie wnikała, szanowała własne nerwy. Córkom zakazała dzwonić z błahostkami uczcie się rozwiązywać sprawy same. Wyjątek tylko jeśli zaginie ktoś lub coś ważnego albo trzeba ukryć zwłoki.

Zięciowie doceniali jej politykę nie wtrącania się, nie szukali guza. Z teściową nikt się nie sprzeczał jej slogan zbrodnia w afekcie wisiał nad nimi jak klątwa.

Najmłodszy zięć, Artur, nie znał teściowej bliżej, więc strachu przed nią nie miał. Mieszkał z rodziną w sąsiednim mieście i czuł się wolny i niezależny. Do czasu Pewnego sobotniego wieczoru dał się namówić szefowi na wspólny wypad do sauny z trzema kolegami.

Żonie powiada, że zostanie dłużej w pracy coś musi dokończyć. Koledzy bardziej się przygotowali: jeden wziął z domu wędki i namiot, udając, że jedzie na ryby, nawet zamówił dla żony wiadro żywych karasi. Dwaj inni przynieśli laptopy, niby na nocne rozgrywki strategiczne. Szef niczego nie krył przed żoną.

W miarę upływu wieczoru picie i parzenie się w saunie znudziło im się. Postanowili urozmaicić towarzystwo zrzucili się na panie do towarzystwa, choć uzbierali tylko na dwie. Te okazały się tak mało urodziwe, że szef chciał wymienić je na jedną ładniejszą, ale grupa wolała dokupić więcej wódki.

O północy, przerażona najmłodsza córka Jadwigi Stanisławowny zadzwoniła do matki:

Gadaj szybko, sprawa konkretna, bo rozładowuję towar z tira rzuciła Jadwiga.
Mamo, Artur nie wrócił z pracy, nie odbiera telefonu, kolegów też nie mogę znaleźć, szef milczy. Coś się z nim stało!
Do jasnej cholery! Nie panikuj, dziecko, ogarnę!

Jadwiga wydała polecenia magazynierom, odpaliła swoje stare Renault i ruszyła w stronę sąsiedniego miasta, po drodze wykonała kilka telefonów.

Po pół godziny wiedziała, w której saunie i z kim bawi się zięć. Po godzinie była już blisko, a kwadrans później zjednała się do załamanego obsługi sauny i wkroczyła przed znudzoną ekipę. Wszyscy natychmiast się ożywili, a Artur zyskał solidne alibi: obite plecy i wybity ząb.

Szef próbował kontrolować sytuację:
Pani, co sobie wyobraża? Kim pani jest?! Zaraz dzwonię na policję!
Ale nie znał Jadwigi Stanisławowny! Ta rzuciła kopanie zięcia, jednym ruchem zgarnęła nóż ze stołu, drugim złapała szefa za gardło:
Spróbuj, gnojku! Odetnę ci język! Jestem teściową tego łotra!

Cisza! rzuciła do piszczących przy widoku noża pań do towarzystwa, po czym zakręciwszy nożem, ruszyła w stronę Artura.
No co, frajerze, chyba coś ci uciska w majtkach?
Mamo! Artur, przyczołgawszy się w kąt, błagał Nie zrobi pani tego!
A co mnie powstrzyma?
Nie zdradziłem pani córki! Zapytaj każdego!
Jadwiga spojrzała na prostytutki.
Nikt nie zdradzał wychrypiał szef, trzymając się za gardło.
Widzę, dziewczyny marne! Po co takie zamawialiście?

Nalała wódki do szklanki i podała Arturowi:
Pij, znieczulenie.

Artur, stukając zębami o szkło, wypił.
Co tu za bajzel? Mówcie!
Odpocząć chcieliśmy wyjaśnił szef ale jakoś nie wyszło. Nudno. Dziewczyny bez polotu.

Jadwiga usiadła przy stole, odkroiła solidny kawałek kabanosa:
Fantazji u was nie ma za grosz, chłopcy chrząknęła, przeżuwając kiełbasę. To co? skinęła na wędki ze sklepu dla dorosłych?
To moje alibi odezwał się wędkarz.
A wiadro żywych karasi też?
Tak.
Przemyślałeś pokiwała głową. Co wy byście beze mnie zrobili? Ale macie szczęście!

Przesypała żywe karasie do basenu ryby natychmiast rozbiegły się po wodzie.
Tu masz podała wędkę wędkarzowi i drugą czołgiście łapcie ryby. Hej, dziewczyny! Do wody, zarabiać!
Prostytutki zanurkowały do basenu.

Zasady są: faceci łowią ryby wędkami, dziewczyny rękami. Kto złapie, wychodzi cało.

Ty palcem wskazała drugiego czołgistę zapisujesz rezultaty na laptopie. A my z szefem obstawiamy. Ja stawiam na tę w żółtym kostiumie złapie pierwsza.
Nie! szef obstawił. Stawiam na Michała, bo on u nas mistrz wędkarstwa.
Słyszysz, żółta! Na wyjściu premia dzienna, jak złapiesz pierwsza!
A ja? oburzyła się druga dziewczyna.
Dostaniesz bonus, jeśli złapiesz więcej niż żółta.

Za pół godziny obsługa sauny ostrożnie zerkała hałas, śmiechy, przekrzyki. Dziewczyny polowały na karasie gołymi rękami, Michał łapał na chleb, czołgista polował na prostytutkę, Artur z drugim czołgistą trzymali białe ręczniki jak sieci, próbując coś schwytać. Szef przy basenie gorączkowo dyrygował akcją.

Jadwiga napisała córce, że na Artura napadli nieznani sprawcy w drodze do domu, pobili, ale żyje, jest względnie cały i obecnie zeznaje na policji. Jak się wszystko skończy, odwiezie zięcia do domu. Na końcu całuję, mama. Tak, spokój córki był dla niej ważniejszy niż wybity ząb zięcia i jej bezsenna noc w saunie. Niemniej Arturowi wysłała na konto zacną sumkę na naprawę zęba nie był winien, ale żeby następnym razem z rozrywkami uważał.