Uncategorized6 miesięcy ago
Wszystko, co się dzieje, jest dla naszego dobra
Inga Wiktorowna – energiczna mama Włady – wychowywała córkę na swoje podobieństwo, oczekując od niej bezwzględnego posłuszeństwa. Uważała się za silną i odnoszącą sukcesy kobietę, więc nie dopuszczała u córki żadnych odstępstw od własnych wskazówek.
– Włada, jeśli chcesz w życiu odnieść taki sam sukces jak ja, musisz iść drogą, którą ci wskazuję – powtarzała surowo matka – żadnych zbaczania na boki. Mam nadzieję, że dokładnie to rozumiesz i zapamiętasz na całe życie?
– Tak, mamo – odpowiadała ulegle córka.
Włada bardzo kochała mamę, dlatego starała się jej słuchać i nie pragnęła jej rozczarować. Dla mamy Włada miała być idealną Panią Perfekcyjną. Im bardziej się starała, tym mniej jej wychodziło.
Dziecko jednak pozostaje dzieckiem – od zawsze coś brudziła, rysowała po ścianach, przewracała się i tłukła rzeczy, choć w szkole uczyła się znakomicie, bo wiedziała, że każda „trója” to dla jej mamy istny dramat.
– Włada, wstyd i hańba! Jak możesz zdobyć „tróję”? Czy nie szanujesz nas z tatą? Popraw to natychmiast i nie przynoś nam więcej wstydu!
– Dobrze, mamo – posłusznie odpowiadała córka – tylko… to przypadek, mam tylko jedną trójkę…
– Nieważne, córko. Masz być najlepsza.
Włada bardzo to przeżywała, ale szybko poprawiała oceny. Szkołę średnią skończyła ze złotym medalem – zresztą, inaczej być nie mogło. Inga Wiktorowna była dumna, gdy córka bez problemów dostała się na uniwersytet.
– No, córko, jestem z ciebie dumna – powiedziała kiedyś matka – i masz tak dalej trzymać.
Inga prowadziła duży biznes budowlany, którym rządziła twardą ręką i z taką skutecznością, że nawet mężczyźni byli pod wrażeniem jej żelaznej konsekwencji. Nie miała wątpliwości, że Władzia po studiach pracować będzie u jej boku.
Włada marzyła o usamodzielnieniu, o wyjeździe do innego miasta na studia, ale mama stanowczo się sprzeciwiła.
– Musisz być pod moją kontrolą! – oznajmiła surowo. – Mamy u siebie dobry uniwersytet, nie ma o czym mówić.
Włada nie potrafiła się przeciwstawić. Na trzecim roku zakochała się bez pamięci. Gienek – przystojny blondyn z uśmiechem i błękitnymi oczami, od razu zdobył jej serce. Poznali się na uczelni, ona pomagała mu pisać prace, a on odwdzięczał się uczuciem, choć nie grzeszył pilnością.
Mama szybko coś wyczuła.
– Zakochałaś się, córko?
– Skąd wiesz? – zdziwiła się Włada.
– Masz to wypisane na czole… Przedstaw mi go, muszę poznać, co to za gagatek.
Rodzice poznali Gienka, nawet mama nie znalazła powodów do narzekań, dopóki nie został sam na sam z nią.
– Jaka tam miłość, Włada – chłopak cię wykorzystuje, nie ma z nim o czym rozmawiać, co ty w nim widzisz?
– To nieprawda, mamo – po raz pierwszy odważyła się sprzeciwić córka. – Genek ma swoje pasje, jest ciekawy świata. Nie muszą wszyscy być tacy jak ty.
– Nie jest ci równy, córko – orzekła matka.
Włada postanowiła iść własną drogą i po studiach wyszła za Gienka. Była zadowolona, że mama się pomyliła. Życie jednak pokazało, że przeciętniacy robią kariery szybciej niż prymusi. Gienek zaraz znalazł prestiżową pracę i awansował, a Włada pracowała w firmie matki.
Gienek miał własne mieszkanie, które dali mu rodzice. Szybko okazało się jednak, że pod matczynym skrzydłem Włada zaczyna czuć się coraz gorzej.
– Włada, pracując u mamy, niczego nie osiągniesz – powtarzał mąż. – Czas się wyzwolić, bo mama cię stłamsi, a ty wciąż robisz wszystko pod jej dyktando.
Początkowo bolały ją te słowa, ale sama wiedziała, że to prawda. Z czasem jednak Genek przestał się do niej czepiać. Zamykał się w sobie, był coraz bardziej obojętny, co Władzie nawet odpowiadało: ważne, że nie miał już pretensji i był obok.
Po jakimś czasie Genek wrócił do domu i oznajmił:
– Poznałem inną kobietę. Odchodzę. Ona jest zupełnie inna niż ty…
Po raz pierwszy Władę poniosło – krzyczała, tłukła naczynia, zniszczyła mu koszule, potem się uspokoiła. Mąż patrzył na to ze spokojem:
– W końcu pokazałaś charakter… Szkoda, że za późno.
Włada wyprowadziła się, nic nie mówiąc matce. Przez kilka tygodni udało jej się udawać, ale mama szybko wyczuła zmianę.
– Co się stało, Włada? Zgaszone oczy, chodzisz przybita. Kryzys z mężem?
– Nie ma żadnego kryzysu, bo nie mam już męża – wyznała w końcu – Odszedł w kwietniu.
– Wiedziałam, że tak będzie! Przynajmniej nie będziesz jego służącą, szczęście w nieszczęściu, że nie macie dzieci. Słuchaj wreszcie moich rad, dobrze?
– Mamo, co się nie dzieje, to na lepsze – odpowiedziała Włada i zdecydowała: – Już nie będę dla ciebie pracować, mam tego dość.
Matka została w szoku. Włada postanowiła wyjechać jak najdalej, wiedząc, że pod kontrolą matki nie zrobi już ani kroku.
Pewnego dnia Włada, pogrążona w myślach, przewróciła się wychodząc z tramwaju – skręciła nogę. Przechodzący młody mężczyzna natychmiast podszedł i pomógł jej wstać.
– Bardzo boli? – zapytał współczująco.
– Bardzo – syknęła przez zęby.
– To proszę, oprzyj się na mnie – i bez oporów zaniósł ją do swojego samochodu. – Musimy do szpitala, może to złamanie…
– Jestem Żenia. A ty jak masz na imię?
– Włada.
Na szczęście okazało się, że to tylko skręcenie. Żenia poczekał, odwiózł ją do domu.
– Proszę, zostaw mi numer, w razie potrzeby chętnie pomogę – zaproponował z uśmiechem.
Włada nie protestowała. Następnego dnia Żenia zadzwonił:
– Co ci przynieść? Noga pewnie boli?
– Sok, owoce i… nie mam chleba – odpowiedziała bez wahania.
Po chwili pojawił się w drzwiach z pełnymi siatkami.
– O, Boże, po co aż tyle?
– Musimy świętować nasze poznanie! Spokojnie, pomogę, wszystko ogarnę. Może przejdziemy na „ty”?
Władzie zrobiło się lekko i radośnie – z Żenią wszystko było proste i przyjemne.
Minęły cztery miesiące – Włada i Żenia wzięli ślub. Rok później urodziła im się córeczka Ksenia. Na pytanie, gdzie znalazła tak wspaniałego męża, Włada zawsze z uśmiechem odpowiada:
– Podniósł mnie z chodnika… Nie wierzycie? Spytajcie jego!
Dziękuję za przeczytanie tej historii i życzę Wam szczęścia w życiu!
Wszystko, co się dzieje, dzieje się na dobre Pani Iwona Wiktorowna, matka Wandy, od zawsze próbowała uformować córkę na swoje podobieństwo, a Wanda starała się być...
