Uncategorized5 miesięcy ago
PREZENT ŚWIĄTECZNY
– No opowiadaj, synku, jak tam u ciebie, jak minął dzień?
Tata, pan Marek, który właśnie wrócił z pracy, usiadł na kanapie, posadził obok siebie pięcioletniego Antosia i przegłaskał mu delikatne, jasne włosy. Podczas gdy mama Ania szykowała kolację, ojciec rozmawiał ze swoim ukochanym, jedynym synem. W mieszkaniu panowała ciepła, rodzinna atmosfera, a na honorowym miejscu w salonie, między mruczącym telewizorem a regałem, migotała kolorowymi światełkami niewielka, ale bardzo elegancka choinka. Do Sylwestra zostawała dokładnie jedna doba.
– U mnie wszystko okej! – oznajmił dziedzic. – Ale mój kolega Kuba ma źle.
– Co się stało z Kubą? – zainteresował się Marek. – To ten Kuba z klatki obok, prawda?
– Tak, – potwierdził Antoś.
– On dziś nie dostał prezentu na przedszkolnej akademii świątecznej, – wtrąciła z kuchni Ania, otulona zapachem pieczonego kurczaka. – Biedny chłopiec… No, panowie, myjcie ręce i do stołu, kolacja gotowa!
– Jak to nie dostał? – zdziwił się Marek, podnosząc się z kanapy. – Wszyscy coś dostali, a właśnie Kuba nie? Coś tu się nie zgadza.
– Tak, wszyscy dostali, a Kuba nie, – potwierdził Antoś, zsiadając z kanapy za ojcem. – Śnieżynka i Mikołaj rozdawali prezenty, a właśnie jemu nie dali. A on tak czekał.
– Co to za Śnieżynka z Mikołajem, że dziecko skrzywdzili? – aż się zdenerwował Marek, dosuwając krzesło do stołu.
– To nie ich wina, – wzruszyła ramionami Ania. – Chyba mama Kuby zapomniała wpłacić pieniądze na prezent albo po prostu nie miała. Tak się zdarza. Antoś, umyłeś ręce?
– Umył, był ze mną w łazience, – powiedział tata, dzieląc kurczaka i nakładając porcje na talerze. – No dobrze, załóżmy, że nie wpłaciła za niego pieniędzy. Ale jak pani dyrektor przedszkola… jak ona się nazywa… pani Anna? Jak mogła dopuścić takie upokorzenie dziecka, gdy wszyscy patrzyli, a właśnie Mikołaj i Śnieżynka pominęli go przy prezentach?
– Pani Anna była naszą Śnieżynką – zrelacjonował Antoś. – A Mikołajem nasz konserwator.
– Tym bardziej! – nie mógł się uspokoić Marek. – Naprawdę nie mogli znaleźć jednego prezentu dla biednego dziecka? Rodzice przecież potem mogliby się rozliczyć. Skąd taka znieczulica?
– Widać nie mogli, – westchnęła Ania. – Ja na ich miejscu na pewno znalazłabym sposób, żeby Kuba dostał prezent.
– A rodzice Kuby? To jak mogli dopuścić, żeby ich syn został bez prezentu? – dociekał Marek. – Nie rozumiem… A ty, synu!
Marek spojrzał na Antosia, który z apetytem chrupał kurczaka.
– Mam nadzieję, że podzieliłeś się swoim prezentem z Kubą?
Syn z wyrzutem spojrzał na ojca.
– Tak, tato, próbowałem. I jeszcze Szymek, Natalka, Alek, i ktoś jeszcze chciał mu coś dać. Ale Kuba od nikogo nie wziął.
– Dumny chłopak! – zdziwił się Marek. – Powiesz jeszcze, że nie płakał, kiedy został bez prezentu.
– Nie wiem… Nie widziałem, – szczerze odpowiedział Antoś.
– Niezły chłopak! – Marek znów był pod wrażeniem. – Nie zasłużył na takie traktowanie.
– Rzeczywiście szkoda Kuby, – ze współczuciem zauważyła Ania. – Wyobrażam sobie, jak mu było przykro.
– Proponuję naprawić tę niesprawiedliwość! – nagle ogłosił Marek. Wyglądało na to, że ma już plan, bo na jego policzkach pojawiły się rumieńce, a w oczach zabłysła iskra.
– Jak? – zapytała Ania, wycierając usta serwetką. Antoś również spojrzał pytająco na tatę.
– A tak! – tajemniczo odpowiedział Marek. – Wiecie, w której klatce mieszka Kuba? Antoś, wiesz?
– Nie, – pokręcił głową chłopiec. – Nigdy u niego nie byłem. Tylko na podwórku i w przedszkolu się bawimy.
– Może ja się dowiem, – zamyśliła się Ania. – Moja koleżanka zna chyba wszystkich w naszym bloku. Zadzwonię i zapytam. Ale po co?
– Po prostu zadzwoń. Teraz. – poprosił Marek stanowczo.
– Dobrze, – zgodziła się Ania. – Ale sprzątacie sami. I zmywacie naczynia!
– W trzydziestce piątce mieszkają, nazywają się Sitarscy, – po kilku minutach ogłosiła Ania świeże informacje. – Mama to Wioletta. A ojca brak. Właściwie był, ale odszedł. Albo go żona wyrzuciła. Pewnie było za co. Tak czy inaczej, mieszkają same – mama i syn.
– Skąd takie szczegóły? – parsknął Marek.
– Nie na darmo moja koleżanka to Alicja – wszystko wie i o wszystkich! – uśmiechnęła się Ania. – A tak serio, jest w radzie bloku, do nich spływają wszystkie wiadomości o mieszkańcach.
– To już jasne, – powiedział Marek. – Antoś, zjadłeś już cały swój prezent?
– Jeszcze nie wszystko, – westchnął chłopak. – Mama mówiła, że za dużo słodyczy szkodzi.
– Słusznie mówi, – przytaknął tata. – Czyli opakowanie od prezentu jest całe?
– Tak, – odpowiedział Antoś. – Ostrożnie je otworzyłem.
– Świetnie, – znów pogłaskał go tata. – Możesz przełożyć to, co zostało z prezentu do innej torby, a swoją mi oddać?
– Po co? – zapytał podejrzliwie Antoś, ale poszedł do swojego pokoju i wrócił z kolorową torebką, trochę lżejszą niż wcześniej. Natychmiast wysypał słodycze na stół – cukierki, ciasteczka w błyszczących papierkach.
Mama chwilę patrzyła na zamieszanie, po czym odezwała się:
– Wy, moi kochani, chcecie sprawić Kubie prezent? Kiedy? I kto zaniesie?
– Najlepiej dziś! – stwierdził Marek. – Antoś, co ty na to?
– Pewnie! Dawaj dziś! – podekscytował się chłopiec. – Włożę trochę moich cukierków?
– Jeśli nie szkoda, to jak najbardziej, – uśmiechnął się Marek.
– A pójdę z tobą do Kuby, tata?
– Jako Zajączek czy Śnieżynka? – zażartował Marek.
– Zajączek! – krzyknął Antoś i pobiegł do swojego pokoju. Rodzice uśmiechnęli się porozumiewawczo. Syn wrócił przebrany za zająca, w białym kombinezonie z odstającymi uszami, ogonkiem i maską z wąsami.
– No dobrze, chodź, oby Kuba cię w tym stroju nie rozpoznał, – zgodził się tata. – Ale załóż kurtkę, choćbyś był zającem, to zima!
Ojciec z synem ruszyli do wyjścia. Ania z trudem powstrzymywała śmiech, patrząc jak tuż obok wysokiego Mikołaja z laską drepcze mały zając w kurtce, z długimi uszami i wielkim workiem ledwo nad ziemią.
Po dziesięciu minutach Marek wrócił sam, wyraźnie zakłopotany.
– A gdzie Antoś? – zaniepokoiła się Ania.
– Spokojnie, wszystko ok, został u Kuby, bawili się. Za pół godziny pójdę po niego, – powiedział Marek, wycierając spocone, czerwone od brody twarz.
Jak był przebrany, tak usiadł na kanapie.
I zaczął:
– No pięknie!
Opowiedział, co się wydarzyło. Okazało się, że byli już… szóstymi, którzy tego wieczoru przynieśli Kubie prezent! I chyba nie ostatnimi. Wcześniej wyszła sama pani dyrektor przedszkola, Anna. Już bez stroju Śnieżynki.
– Tak się tłumaczyła przed Kubą i jego mamą, przepraszała, aż się żegnała – relacjonował Marek, zdejmując kostium i brodę. – Wyobraź sobie, ktoś nakręcił filmik z przedszkola, wrzucił na nasz lokalny portal, a w kilka godzin było tysiące wyświetleń i komentarzy!
– Serio? – zdziwiła się Ania. – Musimy sprawdzić.
– Ale to nie najważniejsze, – podsumował Marek. – Okazało się, że mama Kuby wpłaciła pieniądze trochę za późno…
– Trochę to jej wina, – przerwała mu Ania – ale sama wychowuje, kasy nie zawsze starcza. Przedszkole mogło wymyślić coś z prezentem.
– Niestety, zbyt łatwo ją skreślili z listy, – nie mógł się uspokoić Marek. – I niewinny chłopiec został skrzywdzony.
– Gdybym to ja była szefową tej Anny! – westchnęła Ania. – Zwolniłabym, za taki brak serca…
– Może ją zwolnią, może się opamięta… Ale komuś, kto pracuje z dziećmi, takich rzeczy robić nie wolno.
Marek zamyślił się, potem dodał:
– I jeszcze – właśnie wrócił tata Kuby! Przyszedł z prezentami, przepraszał, nawet prawie płakał…
– Naprawdę? – ucieszyła się Ania.
I nagle dzwonek do drzwi. Wrócił Antoś.
– Dlaczego sam wróciłeś? – zdziwił się Marek. – Miałem cię odebrać…
– Co, jestem mały? – oburzył się Antoś. – I zrobiło się nudno.
– Czemu? – spytał tata.
– Bo mama i tata Kuby najpierw się kłócili, potem płakali. Ja z Kubą weszliśmy do kuchni, już się przytulali. A jak Kuba do nich przyszedł, to wszyscy się przytulali i znowu płakali. Dziwni jacyś! Nawet nie zauważyli, jak wyszedłem…
Tata z mamą spojrzeli na siebie i zaczęli się śmiać z ulgą.
– No dobrze, kochani, pijemy herbatę, – powiedziała Ania. – A potem, kto nie zaśnie, czeka na Nowy Rok, już niewiele zostało. Oby był szczęśliwy dla wszystkich!
– Oby! – zawołał Antoś z pełnym przekonaniem.
PREZENT No, synku, opowiadaj, jak ci minął dzień, co u ciebie słychać? Tadeusz, wracając zmęczony z pracy, podniósł pięcioletniego Janka i posadził obok siebie na kanapie,...
