Uncategorized6 miesięcy ago
PRZYPOMNĘ CI, MAMO
— Pani Mario, tutaj mi się ten zawijas zupełnie nie udaje — westchnął smutno drugoklasista Tomek, wskazując pędzelkiem zielony listek namalowanego przez siebie kwiatka, który uparcie wyginał się w złą stronę.
— A spróbuj, kochanie, delikatniej, jakbyś piórkiem po dłoni gładził… No! Widzisz? Zawijas wyszedł przepięknie! — uśmiechnęła się starsza nauczycielka. — Dla kogo to malujesz taką piękność?
— Dla mamy! — rozpromienił się chłopiec, rad, że opanował uparciucha. — Ma dzisiaj urodziny! To mój prezent! — w głosie zabrzmiała duma po pochwałach nauczycielki.
— Ach, szczęściara z tej twojej mamy, Tomku. Tylko nie zamykaj jeszcze zeszytu — niech farby obeschną, żeby się nie rozmazały. W domu wyrwiesz kartkę i podarujesz. Zobaczysz, jak się ucieszy!
Nauczycielka rzuciła czułe spojrzenie na ciemną główkę pochyloną nad kartką i wróciła do biurka, myśląc z uśmiechem: „Och, taki talent! Trzeba koniecznie zadzwonić do mamy, zapisać chłopca do szkoły plastycznej. Nie można marnować takiego daru. I zapytać — czy spodobał się jej prezent?”
Sama pani Maria oczu nie mogła oderwać od tych kwiatów, jakby miały zaraz zaszeleścić żywymi listkami-zawijasami.
Tomek — cała matka! Larysa w jego wieku też rysowała prawdziwe cuda…
*****
— Pani Mario, tu Larysa, mama Tomka Kotowskiego — zadzwoniła wieczorem — Dzwonię uprzedzić, że jutro go nie będzie — powiedział sztywno młody głos w słuchawce.
— Co się stało, Laryso? — dopytała pani Maria.
— Stało się! Urodziny mi cały dzień zepsuł! — wybuchnęła Larysa — A teraz z gorączką leży, pogotowie dopiero co wyszło.
— Jak to z gorączką? Przecież zdrowy ze szkoły wyszedł, jeszcze niósł ci prezent…
— Te kleksy?
— Jakie kleksy, Laryso! Takie kwiaty dla ciebie namalował! Sama chciałam dzwonić, zapisać go do plastycznej…
— Nie wiem, czy tam były jakieś kwiaty, ale na taki brudny kłębek to się nie nastawiałam!
— Kłębek? O czym ty mówisz? — pani Maria się zmieszała, słuchając chaotycznych wyjaśnień roztrzęsionej młodej mamy, coraz bardziej posępniała. — Wiesz co, Laryso, nie masz nic przeciwko, bym zaraz przyszła? Niedaleko mieszkam…
Po chwili, zabierając z szuflady stary album z pożółkłymi zdjęciami i rysunkami dzieci z jej pierwszego, tak dawnego wychowawstwa, pani Maria wyszła z domu.
Na jasnej kuchni, gdzie Larysa przyjęła gościa, panował bałagan. Zgarnęła ze stołu tort, naczynia wrzuciła do zlewu. Zaczęła opowiadać:
Jak Tomek przyszedł spóźniony — z tornistra i ciuchów lała się brudna woda…
Jak spod kurtki wyciągnął przemoczonego szczeniaka o zapachu śmietnika! Jak do dziury z topniejącą wodą wlazł, ratować, bo inni chłopcy zwierzę wrzucili! O zniszczonych podręcznikach i kleksach w zeszycie — aż żal patrzeć. I o gorączce, co w godzinę do trzydziestu dziewięciu skoczyła…
Goście sobie poszli, nawet tortu nie spróbowali, a lekarz z pogotowia tylko ją zrugał, że nie dopilnowała…
— No to oddałam szczeniaka z powrotem, jak tylko Tomek zasnął. Zeszyt schnie na kaloryferze. Nie dość, że kwiatów tam nie ma, to w ogóle nic nie zostało! — fuknęła niezadowolona Larysa.
Nie zauważyła nawet, jak nauczycielce pochmurniało spojrzenie z każdym jej słowem. A gdy powiedziała, co zrobiła ze szczeniakiem, pani Maria posmutniała jeszcze bardziej.
Spojrzała na Larysę surowo, pogładziła delikatnie album i zaczęła mówić cichym głosem…
O zielonych zawijasach i rozkwitłych kwiatach… O dziecięcym wysiłku, odwadze nad wiek. O chłopięcym sercu, co nie zniosło krzywdy, i o tych łobuzach, co wrzucili zwierzaka do dziury…
Potem wstała, wzięła Larysę za rękę i podeszły do okna:
— Tam jest ta dziura — wskazała — Mogło się skończyć tragedią, Tomek też mógł się utopić. Ale czy o tym myślał? A może myślał o tych kwiatach na kartce, co ledwo oddychał, by nie zepsuć prezentu dla mamy?
A może zapomniałaś, Laryso, jak kiedyś, w latach dziewięćdziesiątych, płakałaś na ławce pod szkołą z uratowanym od łobuzów kociakiem przy piersi?
Jak cała klasa kota głaskała i na twoją mamę czekała, a ty w domu z rodzicami się kłóciłaś, gdy „kudłatego kłębuszka” za drzwi wyrzucili… Na szczęście się opamiętali!
To ci przypomnę! I Tofika twojego! I wystraszonego kundelka Misię, co aż do studiów z tobą szedł krok w krok, i gawrona ze złamanym skrzydłem z klasy…
Wyjęła z albumu zdjęcie — w białym fartuszku szczupła dziewczynka tuli puszystego kota, uśmiechając się do kolegów.
— Dobroć ci przypomnę, co wbrew wszystkiemu w twoim sercu barwami kwitła…
Za zdjęciem spadł blady rysunek dziewczynki z kotkiem na rękach i drugą trzymającą mocno dłoń mamy.
— Gdyby to ode mnie zależało — już surowiej dodała pani Maria — tego szczeniaka z Tomkiem wycałowałabym mocno! A „kleksy” w ramkę wstawiła! Bo dla matki nie ma większego prezentu, niż wychować dobrego człowieka!
A nie widziała już, jak bardzo Larysa blednie ze słowami nauczycielki… Jak niespokojnie spogląda na drzwi pokoju Tomka. Jak ściska biało album, ten sam „nieszczęsny”…
— Pani Mario! Proszę, zostańcie z Tomkiem chwilę! Kilka minut! Zaraz wrócę!
Pod czujnym spojrzeniem nauczycielki Larysa narzuciła płaszcz i wybiegła. Nie patrząc na błoto, pobiegła do śmietnika na osiedlu. Moknąc, nawoływała, zaglądała pod pudła, przekopywała śmieci. Wciąż zerkała w stronę domu… Czy jej wybaczy?
*****
— Tomek, kto tam pcha nos w kwiaty? Twój przyjaciel Dikuś?
— On, pani Mario! Prawda, podobny?
— Jeszcze jak! Jeszcze pamiętam, jak z twoją mamą myliśmy mu łapki — zaśmiała się nauczycielka.
— Teraz codziennie mu łapy myję, mama mówi: „Masz psa, to dbaj!”. Nawet mamy specjalną wanienkę!
— Dobrą masz mamę, Tomku. Znowu rysujesz dla niej prezent?
— Tak! W ramce ma stać! Bo tam kleksy w ramce u niej wiszą, a ona zamiast płakać, uśmiecha się do nich. Jak można śmiać się do kleksów, pani Mario?
— Do kleksów? Może można… jeśli są od serca. A powiedz, jak tam szkoła plastyczna?
— Świetnie! Wkrótce będę mógł mamie portret namalować! Będzie dumna! A na razie — proszę, — Tomek wysunął kartkę. — To od mamy, ona też rysuje.
Pani Maria rozwinęła kartkę i dotknęła lekko ramienia dziecka.
Na białym papierze promieniał szczęśliwy, rozświetlony Tomek, obejmujący wychudzonego kundelka, patrzącego na niego z oddaniem.
Po prawej — drobna, jasnowłosa dziewczynka w szkolnym, staromodnym fartuszku tuliła kotka…
Po lewej z załadowanego książkami biurka uśmiechała się ona — pani Maria z dobrocią i mądrością w oczach.
W każdym detalu nauczycielka czuła ogromną matczyną dumę.
Otarła łzy i uśmiechnęła się — w rogu, kolorami kwiatów, drobnym zielonym zawijasem wymalowane było jedno słowo:
„Pamiętam”.
PRZYPOMNĘ CI Pani Marysiu, tutaj mi się ten zawijas nie udaje cicho poskarżył się drugoklasista Tomek, wskazując pędzelkiem niesforny, wykręcający się nie tak, jak trzeba, zielony...
