Uncategorized5 miesięcy ago
Nie czekaliśmy
Nasz z Małgosią tata wyjechał gdzieś za pracą i zniknął, kiedy ja byłem w piątej klasie, a siostra w pierwszej. Tak naprawdę wtedy przepadł bez śladu. Wcześniej tylko wyjeżdżał i znikał na kilka miesięcy. Z mamą nie byli małżeństwem, był wolnym ptakiem. Jeździł po Polsce, tu i tam. Wracał, kiedy chciał, zawsze z pieniędzmi i prezentami. Mama znosiła wszystko, bo kochała go nad życie.
— Włodeczku, wracaj szybciej — prosiła.
— No, daj spokój. Czekaj na prezenty.
Całował ją niedbale i znikał. Gdy go nie było, opiekował się nami brat taty, wujek Kuba. Chyba mama się mu podobała — nigdy o tym nie mówił, nie okazywał specjalnego zainteresowania. Po prostu zawsze można było na niego liczyć.
— No i jak tam, Terenia? — pytał wujek Kuba, wchodząc do nas. — A jak maluchy?
— Hurra, wujek Kuba przyszedł! — wrzeszczałem i biegłem się do niego przytulić.
— Cześć, Dawid — przytulał mnie krótko.
Według mnie lepiej by było, gdyby to on był moim ojcem. W weekendy wujek Kuba zabierał nas z Małgosią na spacery, gdy mama odpoczywała. Czasem chodziła z nami, a innym razem wolała siedzieć w domu i rozmyślać o swoim niełatwym życiu.
Gdy podrosłem, wujek Kuba przyniósł do domu drabinki gimnastyczne i zamontował je w korytarzu. Tata nie było już prawie pół roku. Pomagałem przykręcać sprzęty. Małgosia stała z boku i patrzyła, jak sprawnie wujek montuje drążek, linę i obręcze.
— Wujku Kubo, czemu się nie żenisz? Ty taki zaradny. Każda by cię z twoimi złotymi rękami zgarnęła — wtrąciła Małgosia, jakby nie dziecko, tylko doświadczona kobieta.
Mądrość kobieca wyniesiona z podsłuchanych rozmów mamy z koleżankami.
— Nie podoba mi się nikt, Małgosiu. Jak się spodoba — to się ożenię.
— A dzieci swoich nie chcesz mieć?
Małgosia rozłożyła śmiesznie ręce.
Wujek Kuba odłożył narzędzia i poważnie powiedział:
— Na razie wystarczacie mi wy. A ty czemu mnie wypychasz? — zmrużył oczy.
Małgosia nie była głupia.
— Ja?! — wytrzeszczyła oczy. — No coś ty, wujku. Ja cię zawsze witam z radością.
Wieczorem zapytałem:
— Po co się wtrącasz? Jeszcze się obrazi i przestanie do nas przychodzić.
— A tata przywozi prezenty… — zamyśliła się siostra. — Może już niedługo przyjedzie.
— Głupia, kupił cię za prezenty. A wiesz ile kosztuje ten sprzęt, który nam przyniósł?
— A mnie co z tego? Ja chcę sukienek i lalek, a nie się na drążkach wygłupiać.
Tym razem tata nie przyjechał. W końcu wujek Kuba zamknął się z mamą w kuchni. Coś jej tłumaczył, a ona płakała.
— Tereniu, nie płacz. Nie zostawię was. Przecież go znasz… jemu tylko tam, gdzie lepiej, gdzie łatwiej.
Mama zawyła. Potem długo łkała.
Wujek Kuba przychodził jak zawsze: pomagał, naprawiał, zabierał dzieci na spacery. W końcu zdecydował się, powiedział mamie o swoich uczuciach. Podsłuchiwałem z czystym sumieniem:
— Kuba, daj spokój! Nie jestem ci potrzebna. Taki dobry facet z ciebie, zasługujesz na szczęście.
— Wiem, czego chcę — odparł uparty Kuba.
— A jeśli on wróci?
Kuba nie odpowiedział.
— I tak będę na niego czekać. Kocham go, Kuba! Nic nie poradzę. Jeśli chcesz właśnie taką — bez serca.
Odszedłem od drzwi na palcach, myśląc, że mama jest naiwna. Dziwne, kogo sobie wybrała i czeka. Phi.
Zaczęliśmy żyć. Małgosia była cała w ojcu — gdzie lepiej, tam się przymila. Czy mogłem ją winić? Już chyba zrozumiała, że na prezenty od taty nie ma co liczyć. Wujek Kuba starał się. Pracował dla naszej rodziny. Mama urodziła mu syna, Olka. Kuba był najszczęśliwszy na świecie. Wzięli ślub, życie wróciło do normy.
Ukończyłem szkołę bez trójek, miałem szansę na studia państwowe. Mama promieniała jak bożonarodzeniowy lampion.
— U nas będzie uczony w rodzinie, co Kubo?
— A my co? Też, proszę cię, nie jemy byle czego.
— Dajcie spokój! Jaki tam uczony — czerwieniłem się. — Nalejcie mi szampana.
— Jakbyś nie próbował! — parsknęła Małgosia, a ja rzuciłem jej groźne spojrzenie.
Olek biegał wszędzie, próbował wspiąć się na stół i rozbić wszystko. Kuba złapał go i posadził na kolana.
— No, synku, spokojnie, już nie jesteś taki malutki!
Olek od razu złapał łyżkę, przyłożył do nosa i zezował, wygłupiając się. Wszyscy wybuchli śmiechem.
— Ktoś dzwoni? — nastawiła uszu Małgosia.
Mama otworzyła drzwi i cofnęła się. W progu pojawił się ojciec. Cisza. Rozejrzał się i powiedział:
— Czemu tak? Świętujcie dalej.
Milczeliśmy. Olek zsunął się z Kubowych kolan i ruszył w stronę nowego pana. Ojciec nie zwrócił na niego uwagi, a mama chwyciła Olka i zasłoniła się nim jak tarczą. Kuba wstał, zachwiał się.
— Dokąd? — spytała mama rozedrganym głosem.
— Ja… potrzebuję świeżego powietrza.
Wyszedł, dyskretnie odsuwając brata ramieniem. Poszedłem za nim, Małgosia za mną.
— Córuś, zobacz, jakie ci ubrania modne przywiozłem — kusząco rzucił tata.
Ku memu zaskoczeniu Małgosia nawet na niego nie patrzyła. Dogoniła mnie i wyszeptała:
— Ja pójdę za Kubą, a ty pod słuchaj, co się wydarzy tu.
— Ale…
— No Dawid! Tobie lepiej to wychodzi!
Chciałem protestować, ale miała rację. Mógłbym zostać szpiegiem.
Małgosia poleciała za Kubą, ja zostałem w korytarzu, z przerażeniem myśląc, że mama w końcu doczekała się… miłości życia. Co teraz z nami będzie?
— Ty, Terenuś, wyszłaś za Kubę? — złośliwie spytał tata.
Mama milczała.
— Terenia, co było, to było. Każdy ma swoje grzeszki. Już, wróciłem!
Słychać było zamieszanie, odgłos policzka i płacz przestraszonego Olka.
— Idź stąd, Włodek… na … wynoś się.
— Terenia, co się dzieje?
— Koniec! Powiedziałam. Odchodź. Nikt cię tu nie czekał.
— Kłamiesz, widzę po oczach. Oczy nie kłamią.
— Ja już powiedziałam. — urwała mama.
Ojciec wyszedł po chwili, zobaczył mnie w korytarzu.
— Podsłuchujesz? No, no. Daleko zajdziesz.
Ale nie obchodziło mnie, co myśli. Wpadłem do pokoju, myśląc, że mama siedzi załamana. A ona uspokajała Olka, poprawiała fryzurę i sprzątała stół jednocześnie, jak Cesarzowa.
— Uf, mało nam nie zepsuł święta, co? — uśmiechnęła się krzywo. — Gdzie się wszyscy podziali?
Olek już zapomniał, że mama kłóciła się z Kubą. Przesuwał krzesło, nikt mu nie przeszkadzał.
Wyszedłem na podwórko. Małgosia i Kuba siedzieli w parku naprzeciwko. Małgosia trzymała go mocno i położyła głowę na ramieniu, jakby bała się, że jak puści, to zniknie. Podszedłem od tyłu, patrzyłem na nich. Od dawna chciałem to powiedzieć. Okrążyłem ławkę, spojrzałem Kubie w zmęczone oczy:
— Tato, dość już tego siedzenia. Chodźcie do domu. Mama woła.
Kubie zadrżały ręce. Małgosia natychmiast przykryła je swoimi dłoniami. Oderwała głowę, spojrzała:
— Prawda, chodźmy, tato?
Ruszyliśmy. Jakby nie było — był przecież nasz świąteczny dzień. Ukończyłem szkołę.
Nie spodziewali się Gdy byłem w piątej klasie, a moja siostra w pierwszej, nasz ojciec, Zdzisław, wyjechał za pracą i zaginął bez śladu. Wcześniej zdarzało mu...
