Uncategorized7 miesięcy ago
Za mąż za niepełnosprawnego. Opowieść
Dziękuję za wsparcie, lajki, szczere komentarze i subskrypcje, a także OGROMNE dzięki wszystkim za wpłaty ode mnie i moich pięciu kotów.
Udostępniajcie, proszę, jeśli spodobała Wam się historia – autorce to zawsze sprawia radość!
Córka wróciła późno z kliniki, gdzie pracowała jako pielęgniarka na oddziale urazowym. Długo się myła, potem w szlafroku przyszła do kuchni.
– Na patelni kotlety i makaron – zaproponowała mama, przyglądając się jej i próbując zgadnąć, co się stało – Zmęczona jesteś, Lucynko? Co z humorem?
– Jeść nie będę, i tak jestem brzydka, a jak się jeszcze podtuczę, to już naprawdę nikt na mnie nie spojrzy – odparła ponuro Lucy, nalewając sobie herbaty.
– Skąd ci to do głowy przyszło? – zaniepokoiła się mama – Wszystko masz w porządku, oczka mądre, nos i usta też niczego sobie, nie wymyślaj, Lucynko!
– Z tego, że wszystkie koleżanki już dawno mężatki, a ja nie! Podobam się tylko najgorszym facetom. Ci, którzy mi się podobają, nawet mi się nie przyglądają. Co ze mną nie tak, mamo? – córka patrzyła ponuro, czekając na odpowiedź.
– Po prostu nie spotkałaś jeszcze swojej drugiej połówki, przyjdzie czas, Lucynko – próbowała ją pocieszyć mama, ale Lucy jeszcze bardziej się nakręciła.
– No właśnie: „oczka” mam, bo małe. Wąskie usta, a nos popatrz jaki! Gdybym miała pieniądze, zrobiłabym sobie operację plastyczną, ale jesteśmy biedne! Dlatego postanowiłam, że wyjdę za jakiegoś kalekę, w klinice są tacy chłopcy po wypadkach, których dziewczyny zostawiły. Co mi innego zostało, mam już trzydzieści trzy lata, czasu na czekanie nie mam!
– No co ty, Lucy, co ty wygadujesz… Tatuś przecież też ma chore nogi. Myślałam, że przynajmniej zięć pomoże na działce, to by była pomoc, bo jak tu żyć? – wyrwało się mamie, po czym zaraz zaczęła się tłumaczyć – Nie myśl sobie, Lucy, nie wszystkim się dobrze powodzi, ale po co ci kaleka? Patrz, sąsiad Szymek – fajny chłopak, dawno ci się przygląda. Silny, dzieci zdrowe będą, i w ogóle…
– Mamo, daj spokój, ten twój Szymek w żadnej pracy miejsca nie zagrzeje, pić lubi, i o czym z nim gadać? – oburzyła się Lucy.
– A po co ci z nim gadać, ja mu powiem – idź przekopać działkę, potem obiad będzie. Albo do sklepu poślę, wiesz, on chłopak dobry, może wam wyjdzie? – mama próbowała załagodzić, ale Lucy tylko odsunęła herbatę i wstała,
– Idę spać, mamo, a myślałam, że przynajmniej ty mnie za człowieka masz, a ty, jak wszyscy, myślisz, że jestem potworem…
– Lucy, córuś, no coś ty… – mama ruszyła za nią, ale Lucy machnęła tylko ręką – Daj spokój, mamo!
I zamknęła przed nosem drzwi do swojego pokoju.
Potem długo nie mogła zasnąć, wspominała chłopaka, którego ostatnio przywieźli, nogę mu amputowali do kostki.
Przygniotła go płyta w zrujnowanym budynku. Budynek do wyburzenia, a on tam wlazł, nie od razu go wyciągnęli, nogi nie dało się uratować.
Nikt do niego nie przychodził, młody chłopak, jeszcze trzydziestki nie ma.
Na początku patrzył na Lucy jakoś tak żałośnie, trzymał ją za rękę, patrzył w oczy, tuż po operacji.
Potem, gdy doszedł do siebie, zorientował się, co z nim, i ponuro wpatrywał się w sufit. Żal jej go było bardziej niż innych, może dlatego, że nikt do niego nie przychodził.
– Myślisz, że będę mógł chodzić? – zapytał niedawno, nie patrząc w jej stronę, a Lucy odpowiedziała stanowczo i pewnie:
– Oczywiście, że będziesz chodził, wszystko się zagoi, jesteś młody!
– Wszyscy tak mówią, sama byś spróbowała bez nogi, co to za życie – warknął niespodziewanie chłopak, odwracając się do ściany, jakby to ona była winna.
– A po co tam wlazłeś? – odpowiedziała złością Lucy – Sam jesteś winien!
– Coś mi się tam wydawało – burknął niechętnie, i teraz, gdy wchodziła do sali, odwracał się do ściany.
Lucy przyglądała mu się uważnie: oczy miał jasne, zimne jak lód. Ale twarz bardzo sympatyczna, aż żal, że coś takiego go spotkało…
– Żałujesz mnie? – raz złapał jej spojrzenie – Widzę, że żałujesz, teraz to już tylko mnie żałować, takich jak ja nikt nie lubi!
– Takich jak ja też nikt nie lubi, choć mam i nogi, i ręce – bo jestem jakaś nie taka, nawet nikt nie żałuje, lepiej bym była bez nóg, może wtedy by żałowali – odburknęła Lucy, aż jej się zrobiło do płaczu.
Za to Michał nagle po raz pierwszy się uśmiechnął, patrząc na nią:
– Aleś ty głupia, to ty nieładna? Chyba sobie żartujesz! Jak na ciebie patrzę, to tylko zazdroszczę temu, kogo wybierzesz, wierzysz?
Lucy patrzyła na niego z niedowierzaniem, ale naprawdę mu wierzyła. A potem wypaliła to, co chodziło jej po głowie:
– A jak wybiorę ciebie, to się ze mną ożenisz? Milczysz, znaczy kłamiesz, wszystko jasne!
Lucy wstała i ruszyła do drzwi z miną obrażoną.
Michał podniósł się na łokciach jak mógł, usiadł na łóżku, jakby zaraz miał za nią pobiec. Wtem przypomniał sobie, że nie może, i zawołał za nią:
– Wyjdź za mnie, Lucy, przysięgam ci, że wkrótce nikt się nawet nie domyśli, że coś z nogą nie tak. Szybko się pozbieram, nie odchodź, Lucy…
Lucy i Michał
Stanęła w korytarzu, prawie płacząc, ale jednocześnie poczuła, że to właśnie ON.
I nie ważne, że ma inny nos, inne oczy, a on nogę – po prostu się spotkali, i tyle.
Przyszła pora, jak mówiła mama…
Michał zabrał się za rehabilitację z niesamowitym zapałem. Teraz miał cel: chce ożenić się z cudowną dziewczyną, musi stanąć na nogi dla ich wspólnej przyszłości.
Chce, by Lucy już nigdy nie była smutna i nie czuła się niepotrzebna. Potrzebuje jej, bardzo, tylko z nią chce być zawsze…
– Co ty, zakochałaś się w końcu, córciu? – zaczęła niedługo później mama – Popatrz, jak ci radośniej na sercu, a mówiłaś, że brzydka jesteś.
Lucy nawet nie zaprzeczyła, krążyła jak na skrzydłach, a jej największym marzeniem było teraz to, by Michał wreszcie dobrze chodził i oswoił się z protezą.
Coraz dłużej spacerowali, najpierw po podwórzu kliniki, potem po śnieżnych przednoworocznych ulicach, błyszczących kolorowymi światełkami…
– A dom już zburzyli, tu mnie przygniotło – pokazywał jej kiedyś Michał.
– I po co tam wlazłeś, co ci się tam wydawało? Nigdy mi nie powiedziałeś – przypomniała Lucy.
– Będziesz się śmiała – psa tam zobaczyłem, bezdomnego, wychudzonego, czarnego z białymi łatami, pomyślałem, że zamarznie, chciałem go zabrać do domu, żeby nie mieszkać samemu – wytłumaczył Michał.
– A patrz, tam jakiś pies chudy, żałośnie się patrzy, ale podejść się boi.
– To chyba właśnie on – ucieszył się Michał, a pies przybiegł do nich i szedł aż pod dom…
– Ale Lucy się poszczęściło – takiego męża sobie znalazła, młodszego od siebie, przystojnego, i z mieszkaniem, i bez teściowej! – żartowały koleżanki na jej weselu.
Mama Lucy łezkę uroniła, kiedy Michał nazwał ją „mamą”.
Sam jest z domu dziecka, żadnej rodziny nie ma. Chłopak dobry, uczciwy, a najważniejsze – kochają się naprawdę, niech będą szczęśliwi.
A działka może poczekać, bez niej da się żyć, chociaż Michał wszystko ogarnie, cokolwiek się nie weźmie!
Lucynka i Michał żyją na razie we trójkę, piesek Kazio z nimi został. Ale wkrótce będzie ich czworo, bo Lucy i Michał niedługo zostaną rodzicami córeczki…
Nigdy nie wolno tracić nadziei, bo czasem przez to można nie dostrzec i nie rozpoznać własnego szczęścia.
Bo życie potrafi nas jeszcze zaskoczyć swoją cudowną nieprzewidywalnością…
Za wszelkie wsparcie, za polubienia, za Waszą obecność, komentarze pod opowiadaniami, subskrypcje, a przede wszystkim za ogromne dzięki od całej naszej kociej piątki za każdą złotówkę...
