Żenię się z inną – usłyszała od swojego ukochanego.

Kamila czekała na Nowy Rok z niecierpliwością. Marzyła o tym momencie, gdy zegar wybije północ, a ona usłyszy te słowa… Kamila miała spotkać się z Mateuszem właśnie w Sylwestra, ale Mateusz zaproponował spotkanie kilka dni wcześniej.

– Nie wiedziałam, że przyjedziesz szybciej.

– Plany się zmieniły, musimy porozmawiać! Kiedy będziesz miała czas?

– Dla ciebie zawsze mam czas. Nawet dzisiaj wieczorem.

– Będę czekał na ciebie, tam gdzie zawsze.

Kamila spodziewała się usłyszeć zupełnie nie to, co powiedział jej Mateusz.

– Żenię się. Musiałem ci o tym powiedzieć.

Dziewczyna w pierwszym odruchu ucieszyła się, ale po chwili, zdała sobie sprawę, że to wcale nie brzmi jak oświadczyny.

– Co ty mówisz?! – zapytała.

– Moja narzeczona to dziewczyna, którą znam od dawna. Kocham ją – odpowiedział Mateusz i odszedł.

Kamila stała jak wryta jeszcze przez długi czas. Nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. Poczuła ból, jakiego wcześniej nie znała. Jej serce rozpadło się na tysiąc małych kawałeczków, których już nigdy nikt nie sklei.

Kiedy dziewczyna wróciła do domu, na progu powitała ją mama.

– Gdzie Mateusz? Chyba się z nim spotkałaś? – zapytała zdezorientowana mama Kamili.

Kamila płakała, nie miała siły powiedzieć matce, co się stało. Była w stanie wydobyć tylko kilka słów.

Matka wzięła córkę w ramiona.

Kamila i Mateusz byli razem od około siedmiu lat, przyjaciele i rodzina już planowali ślub. Jednak młodzi ludzie postanowili poczekać, zarobić trochę więcej pieniędzy. Mateusz zaczął pracować w innym mieście, u swojego kolegi. Kiedy mieszkali w dwóch różnych miastach, z Kamilą widywali się coraz rzadziej. Rozmowy przez telefon stawały się coraz krótsze. Wytłumaczeniem na to wszystko, było to, że Mateusz ciężko pracował. Mateusz nie przyjechał nawet na ich rocznicę, powiedział, że zaproponowano mu podwyżkę, więc teraz musi pracować jeszcze ciężej. Teraz wszystko się poskładało. To wcale nie praca była powodem.

Kamila spakowała się i wyjechała do innego miasta, aby przestać myśleć o Mateuszu i oderwać się od szarej codzienności.

Dziewczyna udała się na dworzec kolejowy, czekając na pociąg, obserwowała ludzi, widziała dzieci bawiące się na śniegu. Zazdrościła im beztroskiego życia.

Nagle usłyszała zapowiedź o nadjeżdżającym pociągu.

Kamila zorientowała się, że jedzie do miasta, w którym narodziła się jej miłość. Wspominała długie spacery po miejskich alejkach, wschód słońca na nabrzeżach, gdzie po raz pierwszy pocałowali się z Mateuszem. Festiwale i różne koncerty, w których uczestniczyli. Dla niej, to wszystko były miłe wspomnienia.

– Wszystko w porządku? – szorstki męski głos zapytał. To był jej sąsiad w przedziale.

– Dziękuję, mogło być lepiej – westchnęła Kamila.

– Spróbuję cię rozweselić.

Mężczyzna wyjął ukulele i zaczęły rozbrzmiewać świąteczne melodie, jedna po drugiej przyciągały pasażerów do przedziału, w którym siedziała Kamila. Ludzie byli zachwyceni.

Wszyscy ludzie, którzy zgromadzili się w wagonie pociągu, śpiewali razem, nawet Kamila. Kilka godzin przeleciało niepostrzeżenie.

Młody muzyk patrzył na dziewczynę.

Gdy pociąg dojechał na miejsce, wszyscy pasażerowie podziękowali grajkowi za świetną atmosferę i życzyli wesołych świąt. Kamila również podziękowała za poprawienie jej humoru.

Była zaskoczona, że mężczyzna, jak się okazało, był muzykiem zespołu, który kojarzyła z festiwali. Jechał odwiedzić ojca, który był chory i przykuty do łóżka.

– Dokąd jedziesz przed świętami? – zapytał zdziwiony chłopak.

– To miasto jest dla mnie wyjątkowe, jadę, aby poczuć atmosferę przedświątecznego zgiełku – odpowiedziała Kamila.

Młody muzyk, zaproponował spotkanie, po wizycie u ojca. Też chciał poczuć atmosferę miasta. Kamila zgodziła się.

Spacerowała po lokalnych targach, zapach na ulicy przypominał cukiernię. Przypadkowi przechodnie życzyli sobie wesołych świąt, dziewczyna całkowicie oderwała się od swoich problemów, jej serce było wypełnione życzliwością i ciepłymi słowami nieznajomych.

Następnie spotkała swojego sąsiada w pobliżu jednego ze stoisk świątecznych.

– Michał, tak mam na imię.

– Kamila, miło mi.

Młodzi ludzie chodzili po mieście przez długi czas, wydawało się, że chodzili po nim wzdłuż i wszerz, dzielili się opowieściami o sobie i okazało się, że mają ze sobą wiele wspólnego. Oboje uwielbiali to miasto i byli wdzięczni za te przypadkowe okoliczności, które doprowadziły do ich spotkania.

Kamila i Michał wkrótce pobrali się, mieli córkę. Oboje wierzą, że tylko wiara w dobro dała im możliwość poznania się i stworzenia rodziny.

Dzięki temu, w jaki sposób się poznali, mieli teraz swoją pierwszą rodzinną tradycję. Jest to spacer po mieście, które połączyło dwa wędrujące serca.

Wierzą, że najważniejsze jest, aby nie spieszyć się, ponieważ na wszystko jest czas.