Sąsiedzi wrócili z Anglii. Przykro było słuchać.

Niedawno wrócili nasi sąsiedzi, którzy pojechali do Anglii odwiedzić swoje dzieci.

Myślałam, że znów będę wysłuchiwała ich głupich skarg, jak to się źle żyje w Polsce, no i się wiele nie pomyliłam.

Przywieźli ze sobą wnuków, których można nazwać rodowitymi Anglikami. Nigdy nie byli w ojczyźnie, ale nauczyli się języka, znali naszą kulturę.

Szczególnie lubili śpiewać nasze piosenki, nawet te ludowe.

Każdy ich krok był pełen szacunku i miłości do tej ziemi.

Ale już ci nasi sąsiedzi, którzy, nawiasem mówiąc, po raz pierwszy wyjechali za granicę, to zupełnie inna historia. A nam, sąsiadom, zwłaszcza naiwnym babciom, opowiadają różne bajki.

O tym, jak dobrze jest za granicą i jak okropnie jest tutaj. Jakich manier i tradycji nam wszystkim brakuje.

I to jeszcze nie wszystko – tam to zupełnie inna mentalność, i jaka uprzejmość, i jaka etykieta.

Gdzie tam nam do Zachodu? Żal mi takich ludzi, a zwłaszcza ich wnuków. W młodym wieku są znacznie mądrzejsi od swoich dziadków.

No, ale co zrobisz? Nie rozmawiam z nimi. Nie chcę słuchać tych bzdur. Mam za duży szacunek do siebie.

Właśnie przez takich ludzi w naszym kraju źle się żyje. Bo ważne jest, żeby nie narzekać, tylko coś zrobić. A komu tak się podoba za granicą – niech się bez wielkiego szumu wyprowadzi.

A co wy o tym myślicie? Może za surowo ich oceniam?