Przypomniała mi się historia o tym, jak pojechaliśmy ze znajomymi na wakacje. Ciągle się ze sobą kłócili, a ten wyjazd nie był wyjątkiem

Kiedy byliśmy młodsi, oboje z mężem uwielbialiśmy spędzać wakacje nad jeziorem. Zabieraliśmy ze sobą namiot, śpiwory, dużo jedzenia i jechaliśmy. Czytaliśmy książki, pływaliśmy albo łowiliśmy ryby. Szkoda, że ​​większość naszych znajomych nie podzielała tej miłości do natury i zwykle jeździliśmy tylko we dwoje.

Chociaż była jedna taka para, która co prawda ciągle się kłóciła, ale za to uwielbiała spędzać czas nad jeziorem. Czasami trudno było wysłuchiwać ich sprzeczek, bo to trochę psuło atmosferę urlopu, ale tym razem mieliśmy nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Ale nic z tego.

Siedzieliśmy sobie wieczorem, piekliśmy kiełbaski nad ogniskiem, rozmawialiśmy i umówiliśmy się, że rano pójdziemy na targ kupić ryby, bo chłopaki nic nie mogli złowić, a my miałyśmy ogromną ochotę na świeżą rybę z ogniska. Oczywiście, to nie był żaden problem. Wiadomo, że ryby nie zawsze biorą…

Natalia i Wiktor już zaczęli się trochę „gryźć”, bo dziewczyna upierała się, że jo jest jego obowiązek, żeby złowić ryby. Ale ta sprzeczka szybko wygasła i wszyscy spokojnie położyliśmy się spać.

Następnego dnia rano Natalka i ja obudziłyśmy się w pustych namiotach – nasi mężczyźni gdzieś zniknęli. Natalka jak wściekła zaczęła się miotać i złościć, że Wiktor gdzieś zniknął.

– Specjalnie tak zrobili! Wiedzą, że nie będziemy umiały rozpalić ogniska i się ogrzać, ale sobie gdzieś poszli i mają to w nosie.

– Uspokój się, – poprosiłam przyjaciółkę. – Nie poszli sobie przecież bez nas na spacer. Pewnie szukają ryb na targu albo coś. Po co się tak denerwujesz? Chodźmy lepiej popływać! – starałam się uspokoić Natalkę, ale jej już nic się nie podobało. Strój jej nie do końca wysechł, woda była zimna, piasek mokry i tak dalej.

Już mnie zdenerwowało to jej zachowanie i chciałam gdzieś odejść, żeby tylko nie słuchać tego marudzenia.

Zadzwoniłam do mojego męża i zapytałam, gdzie jest, na co odpowiedział, że wrócą z Wiktorem za 20 minut.

Natalka nie odpuszczała i ciągle gadała, jakim egoistą jest jej chłopak. „Nie zadzwonię do niego. Jak wrócą, to udawajmy, że wszystko jest w porządku!” Ale moje nerwy były już na granicy wytrzymałości. Nie mogłam udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy moja przyjaciółka przez cały ranek złościła się na jakiś wymyślony problem.

Po dwudziestu minutach chłopaki rzeczywiście wrócili. Nie mieli w rękach wędek, nie kupili ryb, ale trzymali dwa piękne i ogromne bukiety polnych kwiatów. To było tak miłe, że Natalka aż zaczerwieniła się ze wstydu za wszystkie te rzeczy, które mówiła podczas nieobecności chłopaków.

Pośmialiśmy się trochę, a później razem poszliśmy na targ po ryby. Dobrze się bawiliśmy, ale uzgodniliśmy z mężem, że w przyszłości już nie będziemy zabierać Natalii i Wiktora na wakacje pod namiotem. Chcemy odpocząć, a nie się denerwować.