Odebrałam prawa rodzicielskie ojcu mojego dziecka.

Adama poznałam, gdy miałam 25 lat. Dość szybko rozpoczęliśmy nasze wspólne życie. Był dobrym mężczyzną, ale z czasem zdałam sobie sprawę, że nie odnajduje się w życiu rodzinnym. Adam nie miał stabilnej pracy, często spędzał czas z kolegami, nadużywał alkoholu.

Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, nie byliśmy na to gotowi, nie mieliśmy nawet ślubu. Czułam, że lepiej będzie jak się rozstaniemy, zanim zdecydujemy się na małżeństwo. Niech dziecko urodzi się bez ojca, wtedy będzie łatwiej.

Serce miało przewagę nad rozumem i wkrótce wzięliśmy ślub. Nasza córka urodziła się już w pełnej rodzinie. Mimo zmiany w naszym życiu, Adam nadal często wychodził i wydawał pieniądze na imprezy. Nie pomagał mi w codziennych obowiązkach. Jak tylko dwa razy poszedł na spacer z dzieckiem to za każdym razem córka była chora.

Tak żyliśmy przez 2 lata i w końcu miałam dość. Po rozwodzie Adam zabrał wszystko, co mi wcześniej dał i kupił: czajnik, telewizor, mikser. A niech ma, kupię nowe.

Najgorsze zaczęło się dopiero, gdy złożyłam wniosek o alimenty. Adam atakował mnie, krzyczał, że jak ja tak mogę. Spotkaliśmy się w sądzie i wtedy również nie omieszkał powiedzieć mi co o mnie myśli. Twierdził, że chcę alimenty dla siebie, a nie dla dziecka. Przecież on jest ojcem, to jego dziecko! Adam jako ojciec musi mieć swój wkład, w chociażby edukację córki.

Niestety sąd nie przyznał mi alimentów. Można by uznać sprawę za zamkniętą. Ale rok później mój były mąż, znów dał o sobie znać.

Dostałam wezwanie do sądu, ponieważ nie pozwalam Adamowi widzieć się z naszą córką. Najbardziej zabawne jest to, że Adam nigdy nie próbował nawiązać kontaktu z córką, nawet nie dzwonił, żeby zapytać czy córka jest zdrowa, czy niczego nie potrzebuje. Nawet na urodziny nigdy się nie odezwał. Ponadto dowiedziałam się, że moja sprawa alimentacyjna, przez dziwny zbieg okoliczności „zgubiła się” w sądzie, czyli że nigdy nie złożyłam wniosku o alimenty. Dobrze, że miałam kopie wszystkich złożonych wniosków.

Zatrudniłam dobrego prawnika i tym razem postanowiłam ubiegać się o alimenty ponownie. Dodatkowo postanowiłam złożyć wniosek o pozbawienie praw rodzicielskich. Krzyki, przekleństwa, obelgi – tylko to słyszałam od niego pod moim adresem, na sali sądowej.

Na szczęście sędzia podjął właściwą decyzję. Mój były stracił prawa do dziecka, a za niepłacenie alimentów grozi mu odpowiedzialność karna.

Ktoś może powiedzieć, że przysporzyłam mu tylko kłopotów, ale uważam, że postąpiłam słusznie. Adam miał szansę utrzymać dobre relacje ze mną i własnym dzieckiem bez udziału sądów. Wybrał inaczej.