Mój syn zapomniał życzyć mi wszystkiego najlepszego.

Mieszkam sam, moja żona już dawno zmarła. Niedługo skończę sześćdziesiąt pięć lat, od dłuższego czasu jestem na emeryturze. Mieszkam w jednopokojowym mieszkaniu, które kupiliśmy z żoną, kiedy jeszcze żyła. To już osiem lat bez mojej ukochanej żony Julii. Przez całe życie byliśmy razem. Żyliśmy w radości i smutku, zdrowiu i chorobie, aż śmierć nas rozdzieliła.

Julia przez ostatnie lata była bardzo chora, bolały ją stawy i miała cukrzycę, a dodatkowo wykryto u niej raka piersi trzeciego stopnia. Długo walczyliśmy z tą chorobą. Musiałem sprzedać swoje trzypokojowe mieszkanie i kupić to jednopokojowe. Jednym słowem wszystkie pieniądze poszły na leczenie. Niestety Bóg zarządził tak, że mi ją zabierze. Teraz mam tylko jedną radość, moje dzieci i wnuki.

Za życia z Julią wychowaliśmy dwójkę pięknych dzieci. Laurę i Mariusza. Syn jest o pięć lat starszy od córki. Oboje dorośli i znaleźli swoje miejsce w życiu. Laura pobrała się w innym mieście, trochę daleko od domu rodzinnego, aż tysiąc kilometrów, rzadko przyjeżdża. Niedawno urodziła drugie dziecko. Częściej widzę wnuki na zdjęciach niż na żywo, czasami proszę o przesłanie mi mailem zdjęć, aby zobaczyć te dwa promienie szczęścia. Rok temu pojechałem do nich w odwiedziny. Moja Laura jest dobrze zorganizowana i ma męża, który zbudował dom.

Mąż bardzo ją kocha i szanuje, prawie nosi ją na rękach. Dzieci mają wszystko, czego potrzebują. Jednym słowem: jestem z niej dumny. Dobrze, że moja córka ma dobre życie.

Mój syn mieszka obok mnie, mieszkamy w jednym bloku. Ma żonę i syna Mateusza. Chociaż jesteśmy sąsiadami, rzadko się widujemy. Syn mówi, że ma dużo pracy i mało czasu dla rodziny. Rozumiem wszystko, ale czuję się urażony, bo wychowywałem go przez całe życie, a on nawet nie odwiedzi swojego ojca i nie zapyta o zdrowie.

Z wnukiem często spaceruję na naszym boisku. Jest sprytny, ukończył drugą klasę i uczęszcza do sekcji gry w szachy.

Zawsze mi mówi: – Dziękuję dziadku, że nauczyłeś mnie tej gry, teraz zawsze zajmuję pierwsze miejsca.

Kiedyś zdarzyła się irytująca sytuacja. Tego dnia miałem urodziny.  Zaprosiłem moich dwóch kolegów i sąsiadów. Chciałem usiąść i przypomnieć sobie młodość. Niestety bez moich ulubionych dzieci. Laura oczywiście nie mogła przyjechać, ale złożyła mi piękne życzenia. Zadzwoniłem do syna, ale nie odebrał telefonu. Minął cały dzień, nie oddzwonił ani nie złożył życzeń.

Czy zapomniałem, że włożyłem w niego tyle wysiłku, znalazłem dla niego przyzwoitą pracę i oddałem mu swój samochód? Próbowałem wychować dobrego człowieka, a on zapomniał o ojcu. Tak czasem w życiu jest, starasz się, dajesz wszystko, a w zamian nie dostajesz nic.