Mąż spóźniał się z odebraniem nas ze szpitala. Nie wiedziałam już, co mam myśleć.

Od bardzo dawna staraliśmy się z mężem o dziecko. Jakoś nie wychodziło, ale lekarze powtarzali, że oboje jesteśmy zdrowi. Powiedzieli, że musimy po prostu uzbroić się w cierpliwość.

Tak właśnie zrobiliśmy, ale zaczęliśmy wpadać w obsesję. Robiłam po kilka testów ciążowych w miesiącu i byłam rozczarowana, widząc tylko 1 kreskę. To napięcie wyczerpało nas tak bardzo, że postanowiliśmy odpuścić, co ma być, to będzie.

Oczywiście, ciężko nam było patrzeć na rodziny na placach zabaw czy spacerujące  z wózkiem, ale jakoś to wytrzymywaliśmy. Kiedyś postanowiliśmy się trochę rozerwać i wyjechać na wakacje za granicę. Morze jakby rozgoniło wszystkie nasze czarne myśli i całkowicie zapomnieliśmy o tym, co nas martwi. Pomyśleliśmy nawet, że skoro nie jest nam przeznaczone zostać rodzicami, to możemy odkrywać świat i podróżować.

Po powrocie trochę źle się czułam, ale uznałam, że to przez zmianę klimatu. Jednak po kilku dniach nic się nie zmieniło, więc zrobiłam kolejny test. Spojrzałam na niego bez żadnej nadziei i wyobraźcie sobie moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam tam 2 kreski!

Od razu powiedziałam o tym mężowi i w kolejnym tygodniu pobiegliśmy do lekarza. Powiedział, że ciąża przebiega dobrze, więc z niecierpliwością zaczęliśmy się przygotowywać do narodzin naszego dziecka.

Czas płynął niepostrzeżenie – oto byłam już na oddziale położniczym i lada moment miałam rodzić. Mąż przez cały czas był przy mnie i mocno mnie wspierał. On pierwszy wziął naszą córeczkę na ręce i prawie rozpłakał się ze szczęścia. Potem umieszczono nas na oddziale i już sama musiałam zaopiekować się dzieckiem.

Mąż codziennie nas odwiedzał, prawie całe dnie spędzał w szpitalu, później wracał do domu i przynosił nam potrzebne rzeczy. Trzeciego dnia dostałam wypis i czekałam aż mąż po nas przyjedzie, ale się spóźniał. Nie odbierał telefonu, to było jeszcze bardziej denerwujące. Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć.

Pojawił się dopiero późnym popołudniem i opowiedział mi fascynującą historię swojego zniknięcia.

Okazało się, że przed południem mąż postanowił zajechać do hipermarketu i zobaczył tam zapłakanego chłopca. Gdy do niego podszedł, dowiedział się, że maluch zgubił gdzieś mamę, więc oczywiście od razu zaczął mu pomagać. Chłopiec miał 4-5 lat, jak miał go zostawić samego w takim dużym sklepie?

Wszystko nie poszło tak łatwo, jak mogło się wydawać. Odnalezienie matki zajęło im kilka godzin. Przez cały ten czas uspokajał chłopca, zabrał go na obiad. W końcu chłopiec przypomniał sobie swój adres i mój mąż zawiózł go do domu. Drzwi otworzyła babcia, która natychmiast zadzwoniła do zaginionej matki i przekazała jej, że ​​z wnukiem wszystko w porządku.

Dopiero wtedy mąż mógł wrócić do domu, ale trafił na godziny szczytu i utknął w korku. Zwykły zbieg okoliczności – nic się na to nie poradzi. Musiał poprosić znajomych, żeby przygotowali nasz dom na powitanie maleństwa.

Późnym popołudniem mój mąż nareszcie po nas dotarł i mogliśmy razem wrócić do domu. A ja po drodze patrzyłam na niego z podziwem i byłam bardzo szczęśliwa, że ​​nasza córka ma tak wspaniałego ojca, który nie przechodzi obojętnie obok cudzych kłopotów i zawsze chętnie każdemu pomoże.