Marcinek dla Marcina

Wychowuję dwoje wspaniałych dzieci: starszego syna Marcina i młodszą córkę Małgosię. Zwykle dobrze się ze sobą dogadują. Marcin staje w obronie swojej młodszej siostry, a ona dzieli się z nim wszystkimi swoimi skarbami i zdobyczami.

Jednak, jak w każdej rodzinie, w której jest więcej niż jedno dziecko, zdarzają się chwile złego humoru i zazdrości. Pewnego razu tak się zdarzyło i u nas. Wszystko zaczęło się, kiedy nie chciałam zabrać ze sobą córki do sklepu. Musiałam kupić jedzenie na kolację, bo rodzice zadzwonili i uprzedzili, że przyjadą wieczorem, a moja lodówka była zupełnie pusta. Małgosia bardzo chciała ze mną jechać, ale wiedziałam, że nie wybierze się szybko, a później będę musiała jej szukać po całym supermarkecie.

Dlatego kazałam córce obrać ziemniaki na obiad, a sama pojechałam na zakupy. W drodze powrotnej spotkałam przy bloku Marcina, więc pomógł mi wnieść zakupy. Kiedy Małgosia zobaczyła, że ​​razem wróciliśmy, zmarszczyła brwi, bo uznała, że ​​zabrałam ze sobą syna, a jej nie. W milczeniu pomagała mi rozpakowywać torby, aż nagle, niespodziewanie, wybuchnęła płaczem. Nie rozumiałam, o co chodzi. Kiedy się trochę uspokoiła, córka wyjaśniła: „Nie tylko nie zabrałaś mnie ze sobą do sklepu, ale jeszcze tylko Marcinowi coś kupiłaś!”

Spojrzałam ze zdziwieniem na niewielkie kartonowe pudełko, które Małgosia trzymała w dłoniach. Było to opakowanie z napisem „Marcinek”. Przytuliłam córkę i wyjaśniłam, że to po prostu rodzaj ciasta. Potem Marcin przez długi czas nie przegapił żadnej okazji, żeby pośmiać się z siostry, ale nie była już obrażona. To teraz jedna z naszych ulubionych historii rodzinnych.