Anegdota o bezdomnym.

Czy znasz opowieść o włóczędze i najcenniejszej willi?

Bezdomny zobaczył ogłoszenie:

„Na sprzedaż trzypiętrowa willa z basenem i ogrodem, położona nad morzem. Cena willi to jeden złoty”.

Pomyślałem, że to jakieś bzdury. Gdy to samo ogłoszenie przeczytałem po raz drugi, trzeci, postanowiłem sprawdzić, co za wariat je napisał.

Przyszedłem pod wskazany adres, drzwi otworzyła mi piękna kobieta. Zapytałem, dlaczego taka niska cena, czy to aby nie żart?

Kobieta odpowiedziała:

-„Nie. Mój mąż przed śmiercią napisał w testamencie, że muszę sprzedać willę i pieniądze za nią przelać na konto jego kochanki. I tak dokładnie zrobiłam”.

Powiedziała też, że ogłoszenie wisiało pół roku, a żebrak był jedyną osobą, która na nie odpowiedziała.

Ostatnio, moja przyjaciółka znalazła bransoletkę. Początkowo chciała przejść obok, ale postanowiła ją podnieść. W domu sprawdziła, że jest to złota biżuteria, warta dwa tysiące złotych. Mogła przejść obok!

Inny mój znajomy był skłócony ze swoim przyjacielem i nie utrzymywali ze sobą żadnego kontaktu. Gdy po pięciu latach przyjaciel do niego zadzwonił, ten nie odebrał od niego telefonu, bo wyświetlił się nieznany numer. Mógł jednak oddzwonić.

Takie przypadki można mnożyć. Życie daje nam szansę, a my z niej nie korzystamy, albo jej nie zauważamy, albo po prostu ignorujemy.

Co nam w tym przeszkadza?

Może strach, niepewność co do swoich umiejętności, niewiara w cud, a może myślenie „innym razem!”, ale innego razu może nie być.

Wille, bransoletki, możliwość wzbogacenia się, pogodzenia się z kimś, z kim wasze drogi dawno się rozeszły, mogą uratować czyjeś życie. Dobrze jest znaleźć się we właściwym miejscu, o właściwym czasie.

Czy zauważyłeś, że życie ciągle daje nam szanse?

Mam pytanie. Ilu z nas ją widzi i czy tę szansę potrafimy wykorzystać?

Pamiętajmy, że istnieje wiele szans, a życie jest tylko jedno.